خاک ِغریب( سیزده)

منتشرشده: سپتامبر 4, 2013 در Uncategorized

 

لیوان ها روی میزها خسته از خالی بودن

فریاد می زنند آب

نشسته ها پشت ِ میزها خسته از تشنه بودن

فریاد می زنند آب

و آنکه رفته به جست و جوی آب

ساعت های شناور در ساحل را لخت می کند

و بر هر یک نامی نو می نهد

نامی از خاموش ماندگان در تبعید

نامی از فراموش شدگان در غربت

نامی بر خاطره هایی که سرانجام

به خوابی طولانی در بیداری ی دیگران

نامی بر آخرین هوی بلند ِ شب

پیش از ورود ِ طلیعۀ سحر

نامی بر صبوری سکوت ِ رود

در بستر ِزرد ِکویر

نامی بر غنچه های خشکیدۀ هنوز سرخ در کرانه ها

نامی بر مرده ماهی های همچنان گشوده دهان در تمنای اکسیژن

نامی بر شاعری که همچنان

رقص ِ گلبرگ ها در باد را

با رنگ ِ پولک ها در خاک را

قافیه می کند

نامی بر آنکه  یادش نمی رود

برگردد و سراب را جای آب

به خسته ها و تشنه ها بنوشاند.

 

به خودم می گویم 

نام ِ این رستوران

اقیانوس ِ سبز است

 تا از یادها نرفته

 یاد داشتش کنم. 

 

مهدی رودسری

2013-09-03

   

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصاتِ خود را پر کنید یا برایِ ورود رویِ نقشک‌ها کلیک کنید:

نشان‌وارهٔ WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر )

درحال اتصال به %s