خاک ِغریب( سیزده)

منتشرشده: سپتامبر 4, 2013 در Uncategorized

 

لیوان ها روی میزها خسته از خالی بودن

فریاد می زنند آب

نشسته ها پشت ِ میزها خسته از تشنه بودن

فریاد می زنند آب

و آنکه رفته به جست و جوی آب

ساعت های شناور در ساحل را لخت می کند

و بر هر یک نامی نو می نهد

نامی از خاموش ماندگان در تبعید

نامی از فراموش شدگان در غربت

نامی بر خاطره هایی که سرانجام

به خوابی طولانی در بیداری ی دیگران

نامی بر آخرین هوی بلند ِ شب

پیش از ورود ِ طلیعۀ سحر

نامی بر صبوری سکوت ِ رود

در بستر ِزرد ِکویر

نامی بر غنچه های خشکیدۀ هنوز سرخ در کرانه ها

نامی بر مرده ماهی های همچنان گشوده دهان در تمنای اکسیژن

نامی بر شاعری که همچنان

رقص ِ گلبرگ ها در باد را

با رنگ ِ پولک ها در خاک را

قافیه می کند

نامی بر آنکه  یادش نمی رود

برگردد و سراب را جای آب

به خسته ها و تشنه ها بنوشاند.

 

به خودم می گویم 

نام ِ این رستوران

اقیانوس ِ سبز است

 تا از یادها نرفته

 یاد داشتش کنم. 

 

مهدی رودسری

2013-09-03

   

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

درحال اتصال به %s