هانا کسرایی
این فریاد از گلوی زن آوار می شود
از چاقویی که سرش می برد سیب
در تعقیب ِ آن عشق ممنوع
می برد تا کف خیابان
کف را کنار می زند
عشق می جوید
چه عشقی ؟
عشقی که گم می شود در لهجه هوا
بی هوا وقتی غیض را فرو می کشد
در ازدحام تن ها و
با هر هوار مشت را هوا تر
تا در یکی از این بی راه ها
بپیچد به گذشته ایی
در هزار و چهار صد سال آینده
عتیق عهدی است که نمی شکند!
در سلول می دردد و درد را
می درد تا چرک
چرک را چاک می زند
تا با اسیدی «یا حسین» ی
شب را بزفافد با شکنجه گر
در دمل هراس و بچکد از
«پیشانی ممد نبودی تا ببینی شرمی
می دویدی وقتی در باران گلوله و
قطع می شدی هی
بی دست هات بسته
وصل به تن ات باز یی زانو
پاهات اما با چسب دو قلو»
بی حتی فریادی در لب های زخم
از جنس هر چیز حتی عشق
لب فاصله زن است با زندگی!
در سلول می میرد و
زنده می گردد بار دیگر در خون
می دود در ردش شقه
شقایق یا شقاقل
شلاق آنقدر تا بر باد شود
با سه هزار بادکنک در آسمان سفید
پی نخ هایی که درخالی کلاف
ریشه می دواند زیر سادگی های بی سنگ
به دنبال گره ایی در خاک حتی کور
پوک هم اگر چه باک
خاک می تکاند وقتی قبرها را و
هزار مورچه ی سیاه یا پیاده
قرمز هم اگر نه سواری
ریز می دوند ناگهان
زیر ِ اسکلت رویاها، رو
تار خواب ها را پود
در تعقیب عشق
قبر شعری عمیق است.
سلول ساکت است در او
حول تعلیقی که گیر می کند
گیر گذشته ای برگشته از آینده
یا گیجی آینده سوی گذشته یا
حالی هر چقدر هم محتوم
لاینحل یا حل در او
عشق حال است خود حال!
حالا حال من الهول و الا هُوال
وقتی وحی نزول می کند
در سلول هام بی جان
من بر کف و خیابان زیر پاهام
کشیده می شوم وقتی در خودم
سیب را گاز می زنم و
از خون تهی می شوم
سال عشق تمام می شود
سرخ را اما از تن نمی کنم
می خواهم ترانه ایی تازه ایی
بخوانم حتی در سال وبا
اما نمی شود که نمی شود
نمی اما می شود بر گونه ها.
تب سار 