بایگانیِ دستهٔ ‘Uncategorized’

هوش ِمنفی ۱

منتشرشده: سپتامبر 17, 2020 در Uncategorized

هوش ِمنفی ۱

کوچه های بهشت خرم و بهشت اِرم و بهشت شمس و بهشت های دیگر موازی هم از شمال به جنوب شهرکی ساخته بودند که نامش بهشت ِامام بود وهست و این بهشت تشکیل می شد از مجموعه ساختمانهای سه طبقه با نماهای یک شکل و پنجره های کوچک و هشت قاب و حفاظ های آهنی رو به شمال و پنجره هایی یک تکه و مشرف  به بالکنی با حفاظ آهنی رو به جنوب و در هر طبقه دو کارمند سازمان بهبود همبستگی شهروندان ِتوانا با نام اختصاری ب – ه – ش – ت که سازمان بهشت خوانده می شد با خانواده هاشان زندگی می کردند و همچنان زندگی می کنند .

زندگی در کوچۀ بهشت ِمتین اما در انتهای شهرک ویژۀ کارمندان مجرد بود با ساختمانهایی لاغرتر از ساختمانهای دیگر شهرک و دو طبقه که در هر طبقه فقط یک یکخوابه قرار داشت با دیوارهای شمالی کور که جای پنجره یا پنجره های  کور سالک یا سالک هایی روی دیوار سایه انداخته بود و انداخته است و معمولن پنجره ایی کوچک اما بی حفاظ در جنوب رو به سوی اتوبانی که شرقی غربی می رفت و بعدها بالعکس شد و شرقی غربی رفت و هنوز می رود .

دور از رفت و آمد اتوبانی سه فروشگاه در این شهرک آب و نان و نمک و شورت و کفش و کلاه و سینه بند و دیگر چیزهای ساکنان را تامین می کرد که اولی در شمال دارای پارکینگی وسیع و همیشه شلوغ بود و هست و البته جنس هاش همه در بسته بندی های رنگین و سنگین و معروف به خانواده گی و دیگری در مرکز شهرک با پارکینگی کوچک چون مرکز نشینان ماشین هایی کوچک داشتند و دارند و جنس هاشان هم بسته بندی درشت و حسابی نداشت و ندارد بس که سبک بودند و سبک هستند اما در جنوبی ترین جنوب ِشهرک چند فروشگاه به چسبیده و کوچولو و فراموش شده بدون پارکینگ قرار داشت و دارد که اجناسش تفاوتی با دو فروشگاه دیگر نداشت و ندارد ولی بدون بسته بندی عرضه می شد و می شود و معروف است و بود به بازارچه بی سقف چون سقفی برزنتی و مشترک داشتند و دارند و برزنت اش سال هاست که تحت تاثیر آفتاب و باران و برف کپک زده اما همچنان هست و دیگر دکان و دکه و چیزهایی شبیه این طور چیزها گرچه اکیدا ممنوع نبود و نیست ولی مطلقن وجود ندارد و نداشته است .
اما اتوبوس های ایاب و ذهاب ِشهرک که نامشان تور آسمان بود و هست همیشه وجود داشتند و دارند چون سابقه نداشت و ندارد که وجود نداشته باشند چون اسم هاشان هیچوقت تغییرنکرده بود و نمی کند و به دو رنگ سرد و گرم که گاهی این رنگ ها برای تنوع با رنگ های سرد و گرم دیگر می آمیختند و می آمیزند و باعث لبخنده های شیطنت آمیز مسافران هم می شدند و می شوند و راننده ها را از یکنواختی به دو نواختی تبدیل می کردند و می کنند سبز یا بنفش برای مردها و نوجوان ها و زرد و نارنجی ویژه زنان و کودکان و در این رنگ بازی ها البته بدون چشمداشتی رنگ ها نقش خودشان را خیلی جدی سالی سه بار تغییر می دادند و تغییر می دهند و این اتوبوس ها جز دو ایستگاه در اول و آخر شهرک یا بالعکس در آخر و اول شهرک برای هیچ سوارشدنی و پیاده کردنی ایستگاه دیگری نداشتند و ندارند و کارمندان شهرک بهشت هم نه به اجبار بلکه با اختیاراتی تماماً مسولانه و شخصی موظف بودند از همین اتوبوس ها برای حاضر شدن در محل کار استفاده کنند و می کنند و با همین اتوبوس ها به محل کارهاشان می روند و از محل کارهاشان برمی گردند و این قانون در آیین نامۀ استفاده از اتوبوس های رایگان آمده بود و آمده است اما کسی چون متن ِآیین نامه را نه دیده است و نه خوانده بود و نه خوانده است آنرا مو به مو اجرا می کند همچون آیینی مقدس اما گمشده در یقینی ثابت ولی محو و مستهلک که اصطکاک با آن خطرناک بود و هست و خواهد بود چون طبق یک ماده قدیمی باز مانده از قوانین جزایی که این را هم نه کسی خوانده و نه حتی از راه دور دیده باید با تمام نواقص اش اجرا می شد و سه بار تخلف از آن به تعلیق کارمند و برای نه روز کاری منجر می شد و می شود که بسیار دهشتناک باید باشد و بود و سه بار تعلیق اخراج بدون حقوق و مزایای شهروندی برای سه سال در پی داشت و دارد که این مجازات کمی وحشتناکتر از فقر و تنهایی بود و هست .

و مسجدی که در این شهرک با گنبدی طلایی مایل به عنابی در اواسط ِکوچه شمس از ادغام دو خانه ساخته شده بود و اکنون نیست به دلایلی که کسی نمی دانست و نمی داند سال ها بعد از رفرم انقلابی در گرد کردن کامل این گنبد که کاملن هم گرد نشد اما منتقل شد به اواخر کوچه متین با ادغام سه خانه و همان گنبد مرمت شده که دیگر گرد نبود اما کسی در گرد بودنش دیگر شکی نداشت و ندارد ولی رنگش ناگهان به نقره ایی متمایل به سبز به خصوص در شبهای ابری تغییر کرد و گرچه در ظاهر مقدس تر شد اما در باطن کمی کدرتر از مکدرتر شد و به همین دلیل ساده هر روز از مومنانی که درآن روزانه نماز جماعت می خواندند کاسته شد و در عوض با دستور نامه ایی آیینی به تعداد غیر مومنانی اضافه شد که باید ماهی یک بار عصرانه در آن نماز با جماعتی می خواندند که در جمع همیشه با هم تفرقه داشتند و به همین دلایل پیچیده دور از هم اما کنار یکدیگر نماز می خواندند و امام این مسجد هم هر نه ماه و ده روز تعویض می شد و هنوز هم این رسم عوضی اجرا می شود حتی بدون یک روز تاخیر.

در قلب ِبدون ِتاخیراین شهرک ورزش گاهی با گنجایشِ یک هزار و سیصد و پنجاه و هفت نفروجود داشت و دارد که برای برگزاری جشن ها و عزاهای جمعی مور استفاده قرار می گرفت و می گیرد ولی معمولن بیش ازنهصد و پنجاه و هفت نفر را نمی پذیرفت و نمی پذیرد و دورادور این ورزش گاه کلوب هایی قرار داشتند و دارند که جز در روزهای زوج که مخصوص جوانانی هفت تا هفده سال بود و هست در روزهای فرد خانواده ها می توانستند و می توانند از آن ها استفاده کنند ولی عصرها از ساعت پنج تا یازده جز برای کارمندان رتبۀ سه به بالا ممنوع بود و هست و میان این کلوب ها قهوه خانه هایی موجود بود و هست با نیمکت ها و صندلی های آلبالویی رنگ و میزهای شیشه ایی که به کف ِآبی رنگ جلوه ایی شاعرانه می بخشید و می بخشد و می شد و می شود در بعضی ازاین قهوه خانه ها چای دارچینی با کیک های زعفرانی و بستنی های سه رنگ خورد و در بعضی دیگر کیک های دارچینی با قهوه زعفرانی و بستنی پنج رنگ که هر کدامشان طرفدارانی داشتند و دارند کمی متعصب تر از روشنفکران ِمتنفر از کتاب های ورزشی و نام همه این قهوه خانه ها قلب ِتپنده بود  .

بازهم بعد ازنوشیدن ِسه فنجان قهوهٔ تلخ و احمق اما ضروری در قلب تپندهٔ شماره سه برای گذراندن غروبی ابری بی خوابی سراغ شهرام عبدالهی آمد که بعد از ساعتی غلتیدن از پهلوی راست به چپ و بالعکس فحاشی به چپ و راست قهوه و فنجان هاش نفرین  کنان دستش را دراز کرد و چراغ کنار تخت را روشن کرد : یک و سی و پنج دقیقه و تعجب کرد و خندید و فکر کرد عدد های جادویی در استثمار آدم ها موفق تر از کارشناسانِ جنگ های سایبری عمل می کنند و عاقبت شاید پیروز همان ها باشند که نیستند یا نباشند که هستند ولی در واقع همچنان اعدادی جاودانه و استثمارگرند و از این جملۀ کامل و بدون مغلطه به وجد آمد و بلافاصله آن را با منیر خیالش در میان گذاشت و منیر ِخیال پیشنهاد کرد : تا از یادت نپریده بنویسش و شهرام هم آن را در دفترچۀ یاداشتی نوشت که با عنوان مرد بیدار میان چند دفترچه دیگر خوابیده بود و جلد بنفش اش با ستاره های شب نما در تاریکی سوسویی  می زد و از منیر هم دلنوازانه تشکر می کرد و فقط شهرام بود که این همه را می دید و می فهمید و شارژ می شد پس پس از نوشتن متنی در باره جادو و استثمار از تخت بیرون پرید مثه هر شب تا سیگاری بکشد در این طرف پنجره که همیشه زندگی های دودناک را به آنطرف پنجره می برد و در ضمن اتوبان را هم زیر نگاه داشت .

با صدای بَمناک زیر نگاهی اش به منیر خیال اش گفت : کاش فقط یک  شب این اتوبان تعطیل می شد و منیر مثل همیشه شجاعانه حرف ِخیالش را برید و گفت : حرف های احمقانه نزن دشمن مردم محسوب می شی سعی کن ازمنطق فاصله نگیری عقل را باید کنترل کرد خرد به درد همین مواقع می خوره خره وگرنه شب بدون ستاره ها هم می تونه شبی قشنگ باشه و در ادامه …

چون شجاعت جر و بحث با منیر خیال را نداشت دماغش را از پنجره بیرون داد تا هوای تازه استشمام کند که باز همان آمبولانس را دید سیاه و کوتاه و دراز و سه پژوی سبز و آبی ی پلیس با چراغ گردان های خاموش و نورافکن هایی  بر جسدی و شهرام دوید و دوربین شب خوان را با خشونتی غیرقابل باور از کمد و قاب اش بیرون کشید و با سرعت متمرکز شد بر جسدی که هنوز تعدادی مرد با ریش بی ریش و کاپشن های نارنجی بررسی اش می کردند و به روشنی دید زنی که روی زمین افتاده مثل جسدهای ماه های پیش صورت ندارد ولی موهاش کوتاه و مجعد بود و تعجب کرد و به منیر خیال گفت : هر هفت تای قبلی گیس داشتند بلند و مِش کرده ولی این یکی چرا که منیر مثل همیشه حرفش را برید : خب خره شاید هفت تای دومی شروع شده چقده زود جوگیر می شی منتظر بعدی باش تا به نتیجه منطقی برسی سعی کن عقلت را با خردت جمع ببندی و احساس نسجیده خودت را هم کنترل کنی و شهرام گرچه حق را به منیر خیال می داد اما بی اعتنا به او دوید و دفترچۀ جلد سفیدی با سنجاقک های کوچولوی رنگی از کشوی کنار تختش در آورد و مشاهداتش را در صفحۀ هشت چنین نوشت : مقتول زنی با مانتوی سبز و شلوار آبی و نیم چکمۀ مشکی و لاغر و بلند قد و تقریبن  بیست و پنج تا سی ساله و پلیس ها همان سه مرد با ریش و بی ریش و شلوار های لی ولی رانندۀ آمبولانس این بار مردی چاق است که بی توجه به دیگران دارد سیگار می کشد و به عبور و مرور ماشین ها نگاه می کند و دیگر این که آسمان ستاره ندارد اما ابری هم نیست و یک تفاوت ِشگفت و شاید یک استثنا از نوع عجیب و غریبی که باید در این یادداشت سه بار نوشته شود : کیف ِمقتوله در کنار جسد نیست و کیف ِمقتوله در کنار جسد نیست و کیف ِمقتوله در کنار جسد نیست  .

و بعد از نوشتن سومین جمله در باره کیف ِمقتوله که در کنار جسد نبود دید زنی از یکی  از ماشین ها بیرون آمد و دور جسد چرخید و سپس با دوربین لنزداری از زوایای مختلف عکس هایی از جسد گرفت و شهرام تعداد فلاش ها را شمرد و نوشت : سی و پنج جرقه و این برای اولین بار است که کسی این تعداد عکس می گیرد و در باره عکاس چنین نوشت : زنی با شالی پیچیده دور گلو که دنباله موهاش روی شال چسبیده و به رنگ خرمایی متمایل به بور که ناگاه زن سوی شهرک پیچید و پی در پی فلاش هاش روشن و خاموش شدند و شهرام دستپاچه خود را عقب کشید از پنجره و احساس کرد لو رفته است و همین را به منیر گفت : حالا لابد همۀ سوء ظن ها متوجه من می شه که منیر حرفش را قطع کرد و گفت : از کجا می دونی که تو عکساش افتادی و شهرام سه بار بلند با خود تکرار کرد : شکار لحظه ، شکار لحظه ، شکار لحظه همیشه شکار در لحظه فی البداهۀ اتفاق می افتد و این عین خود خلاقیت است و دوید و دفترچۀ جلد بنفشی با ستاره های شب نما آورد و نوشت : شکار در لحظه بداهۀ خلاقیت است از دکتر اسماعیل بگلو استاد ادبیات خلاق و فن بیان در ترم دوم دانشکدۀ علامه مطهر مرتضوی و دفترچه را که بست مردد ماند که دوباره به مشاهده مقتوله و پلیس ها برود یا نه که منیر گفت : آخه خره کی از مشاهدۀ ناقص نفع می بره و شهرام گفت : حق با توست خانم و با احتیاط چشم های دوربین را به صحنۀ قتلی میزان کرد که رانندۀ آمبولانس و همکارش با جلیقه های نارنجی و شبرنگشان داشتند هن هن کنان برانکاردی را به داخل ماشین می راندند که زیر کاوری مشکی با تسمه های سیاه انگار هیچ جسدی نخوابیده بود و وقتی صحنه از بازدید کنان خالی شد و ماشین ها به طرف شرق و آمبولانس به سوی غرب رفت شهرام سیگار دیگری روشن کرد و به هیچ چیز جز گذر سریع ماشین ها نگاه نکرد چون بشدت شاشش گرفته بود و پلک هاش پنداری خوابی سنگین می طلبید و البته قبل از آنکه بخوابد هر دو دفتر مشاهدات و تفکرات را در یکی از کشوهای بغل تختی زیر انبوهی از خرت و پرت های به درد نخور مثل باطری های مستعمل و رسیدهای بانکی پرداخت نشده و نامه های توبیخ اداری و یک وصیت نامۀ قدیمی و کارت پستال های اعیاد ملی و مذهبی و چک های برگشتی خورده بانکی و سیم های شارژ  و رابط های کامپیوتر و سه عینک دسته شکسته و دو حلقه فیلم چاپ نشده پنهان کرد و آلارم ساعت رومیزی را که همیشه بر شش و پانزده دقیقه میزان بود به شش و چهل و پنج دقیقه تغییر داد و پتو را روی سرش کشید و چون سنگ خوابید . 

سه شب پس از کشفِ آخرین جسدی که هنوز سنگ نشده بود در ساعت یک و سی و پنج دقیقۀ نیمه شب مرجان واحدی پژوی آبی و سبز رنگش را در کوچۀ بهشت متین مقابل شماره یازده پارک کرد و دسته کلیدی از داشبرد بیرون کشید و کلیدی از آن جدا کرد و دوربین به دوش از ماشین پیاده شد و حال کرد از عبور و مرور خنکای نسیم شبانگاهی  لای گیسوی مخفی شده زیر سرپوش ابریشمی اش و لذتی حشری برد از این که هیچ مردی خنکای مخفی را نمی فهمد جز خودش تا در ساختمان را باز کرد و از پله ها که بالا می رفت جای خنکا عرقی سرد روی پیشانی اش نشست تا وقتی که وارد آپارتمان شهرام عبدالهی کارمند رتبه پنج بخش کامنت های ضروری سازمان بهشت شد و با چراغ قوۀ تلفن دستی اش اتاق نشیمن را که در تاریکی محض فرو رفته بود روشن کرد و عرق ِپیشانی بخار شد و او از این که مردی مجرد چنین خوش  سلیقه و مدرن خانه اش را تزیین کرده لبخندی زد و بدون این که چشم از ماسک های افریقایی و برزیلی ی نصب شده بر دیوارها بر دارد مستقیم به اتاق خواب رفت و کشوی کنار تخت را بیرون کشید و از زیر انبوهی خاطرات ِباز مانده در چند اسباب بازی کودکی و فیش ِحقوق های تا نخورده و کارت های منقضی شدۀ بانک و رونوشت های مشاغل ِمرده در سازمان بهشت و اداراتِ مربوطه دو دفترچۀ ارغوانی بیرون کشید و یکی را که چند سنجاقک از جلدش پرواز می کردند و پُر از کلمات قصار بود سر جایش گذاشت و دیگری را که بر پیش و پشتِ جلدش منشورهای سایبری در هم تنیده بودند را برداشت و از اتاق خواب بیرون آمد و یک سر به داخل حمامی رفت اشباح شده از بوی شامپو و صابون ِعطری و ادوکلن ِوایزردولاکس و با ظرافت ِهنرمندی که میزانسن یک تاتر را تنظیم می کند دوربینش را میزان کرد و از تمام صفحات دفترچه حتی جملات چند کلمه ایی و مطالب نیم تمام در یک صفحه هم که به دلیلی نامعلوم اما ضروری با شلخته گی های معمولی ی مردهای مجرد ناگهان رها شده و به صفحه بعد رفته  تا بعدها بر گردد و کاملشان کند و کاملشان نکرده عکسی گرفت و بعد از عکس برداری های با دقتی در حدود نود و سه در صدی دوباره به اتاق خواب برگشت و دفتر را دقیقن در جایی گذاشت که قرار داشت و  نگاهش را به زور از نقش ِپلنگی لمیده بر پتوی روی تختی بر گرفت که مردی به آهسته گی در زیرش رویایی را در خوابی ناخوشایند یا خوشایند نفس نفس می کشید و خرخرکنان می گفت : منیر این دفعه نه جانم بذار حرف ِدلمو بزنم  و مرجان واحدی با تعجب انگشت اشارۀ دست راستش را گاز گرفت تا از اتاق خواب و آپارتمان و ساختمان  بیرون زد و آنگاه رهاش کرد تا مینای دندان هاش متلاشی نشوند بدون آنکه بداند چشمهایی که فردا او را خواهند دید فقط متعلق به همسایۀ کنجکاو شهرام نیست که مجذوب ِدوربینی شده که سیستم کاملش از سراسر راه پله ها در تمام ساختمان های شهرک فیلم می گیرد تا در آرشیو تاریخ برای مروری گاهگاهی به یادگار بماند ولی مرجان جای فکر کردن به چنین موضوعاتی منسوخ شده که کمابیش می دانست اما براش بی اهمیت بود تا سوار ماشین شد شیشه را پایین کشید و جای انگشت اشاره سیگاری که هرگز دودش را قورت نمی داد قرار داد و روشن کرد و خسته اما خوشنود دودی بیرون داد و دودناک بطرف خانه اش رفت تا هفت ساعت و سی و پنج دقیقه دقیقن بخوابد .

مرجان واحدی در آپارتمانی یک خوابه و نقلی در شهرک شهید اِرم می خوابید که مجتمعی از سی وسه ساختمان هفت طبقه بود و هر ساختمان به نام شهیدی شناخته می شد که دیگر کسی راز شهادتشان را نمی دانست و به آن  اهمیتی هم نمی داد مثه مرجان واحدی که وقتی به پارکینگ زیر ساختمان شهید همت یار وارد شد فکر کرد آیا باید قبل از خواب چای بخورد یا آب پرتقال و یا مستقیم بیفتد روی تخت بدون این که دندان هاش را مسواک کند و به هیچ چیز دیگری فکر نکند حتی به منیری که مرد خوابیده زیرپتو با او نجوا می کرد و همین یاد آوری کافی بود که ناگهان متوجه شود اصلن خسته نیست و خوابش نمی آید و خودش را لعنت کرد که چرا بی خودی به منیر فکر می کند که گرچه زن است اما مسلمن با مرجان واحدی متفاوت است ولی چرا منیر و نه اسمی دیگر مثل مهناز و شهناز و فرناز و این همه اسم های ملوس ِزنانه و همین کلنجار رفتن با اسم های زنانه را ادامه داد تا دریافت که در آشپزخانۀ آپارتمانش دارد برای خودش چای دم می کند پس تصمیم گرفت تا فرصت دارد یادداشت های سوژه را بخواند که نام کوچکش شهرام و نام فامیلش را مختصر کرد و عین گذاشت و با صد و هفتاد و نه سانتی متر قد و هفتاد و سه کیلو وزن کارمند رتبه پنج سازمان بهشت بود و هست و در آزمون ادبیات ِخلاقه برای استخدام دقیقن پنچ سال و هفت ماه پیش از نفرات ممتاز بوده و برای ظاهر کردن عکس های تلفن دستی ابتدا کامپیوتر را یعنی ببخشید رایانه اش را روشن کرد که بلافاصله  جلب پیامی شد که با خط نستعلیق روی صفحه‌ٔ نخست شناور بود و و هی کوچک و بزرگ می شد و تاکید می کرد که راس ساعت سه بعد از ظهر با آقای کامبیز پورمحمدی معاون اول اداره باید ملاقات کند و همین تاکیدات مرجان را نترساند اما مضطرب کرد زیرا در واقع همۀ کارمندان ادارۀ  سکما که مختصر شدۀ ( سازمان کنترل مردم ایلام ) بود و هست می دانستند که آقای محمدی معروف به پوران با ریش مغولی و دندان های سفید چون مروارید و چشم های میشی و لبخندی مهربان و همیشه سرزنده و باهوش و تقریبن جذاب و پنجاه ساله اما مجرد و گاهی مشهور به عاشق پیشه در واقع خط مشی تعیین شدۀ سازمانی را که در هیچ چارتی نوشته نشده بود اما دم به ساعت ابلاغیه هایی را صادر می کرد که در واقع دستور العمل هایی  بودند که برای هر پیگردی تغییر می کردند و این شایعه رایج یود که گاهی کارمندانی بعد از ملاقاتی مصنوعی با آقای پوران که دوست داشت همیشه دوستانه او را محمدی و بدون پیش القابی چون حاجی و سردار و جناب خطابش کنند یا از سازمان ناپدید می شدند یا  به مراتب بالاتری صعود می کردند و مرجان بلادرنگ دگمۀ تایید را فشرد و بلافاصله آلارم تلفن دستی را برای بیدار شدن بر یک و چهل و پنج دقیقه بعد از ظهر میزان کرد و رفت تا دندانی بسابد تیز که باید برای گرفتن همیشه آماده باشد و آنگاه با لذتی دقیق به خواندن متن های سنجاقکی پرداخت که نام فایل شهرام عبدالهی بود زیرا در رایانه های کارمندان سازمان هیچ اسمی معتبر نبود و نیست و البته کتمان هر اسم و مشخصاتی شخصی جرم محسوب می شد و می شود و این قانون تغییر ناپذیر بود و هست و این اولین درس از مقدماتی مخفی در دانشکدۀ آمار و جنحه بود و هست که هنوز هم ویژۀ کارمندان سکما هست چنان که بود.
صفحۀ اول : منیر جان چرا نمی ذاری بخوابم ساعت از یازده گذشته  باز باید سیگاری دیگه دود کنم تا چشمام خسته بشن تو که می دونی ریه هام چقده حساسن بعضی وقتا شرمنده‌ٔ درونم می شم پیش در و همسایه از قار و قورهای مرطوب و سرفه های خشک اما ؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛ باشه جر نکن خواهش می کنم .
پنجرۀ جنوبی به طرف اتوبان ؛ انگار تصادف شده ؛ در کنارۀ خاکی پشت حفاظ ِآهنی ؛ ساعت یازده و سی پنج دقیقه ؛ آمبولانسی شبیه تابوت و سه پژو آبی و سبز با چراغ گردان های خاموش ؛ دیگه چشمم نمی بینه چرا حالا سایۀ سه نفر دور یک خوابیده می بینم ؛ چراغ قوه هایی روی مانتویی زرد و روسری سیاه می بینم  ؛ مردها دورش می چرخند ؛ کاش می دانستم  دوربین شبم داخل کدام کارتن است ؛  بهتر می بینم وقتی فلاش می زنند و عکس می گیرند ؛ موهای بلند و بوری می بینم آشفته ؛ زیر سیگارم کو نمی بینم کجایی ؛ زنی لاغر و بلند قد می بینم ؛ حتمن وقتی نمرده بود خوشگل بود ؛ روی برانکارد می گذارندش می بینم دو مرد با جلیقه های زرد و شبرنگ چون تاریکی خیلی تار نیست یا چشم های من تونسته به تاریکی غلبه کنه چه جملهٔ پر طمطراق اما احمقانه ایی ؛  آمبولانس که می رود یک پژو پشت سرش و دو پژوی در مسیر مخالف ؛ این روزها در این شهرک چیزی زیادی اتفاق می افتد .

منیر جان بذار دیگه بخوابم جان مادرت من چه می دونم دماغشو کوچک کرده یا نه ؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛ باشه بحث نمی کنم بعد از این به چشمام می گم تیز باشن عوض ِکنُد بودن شب بخیر عزیزم برو دیگه بخوابم و اینقده تو رویاهام وول نخور.

مرجان واحدی یک قاشق چای خوری شکر قهوه ایی در فنجان چای می ریزد تا تلخی ملس شود و روی مچ دستش می نویسد :   ادارۀ سکما در آخرین طبقۀ ساختمان ِشهید آبادی همسایه شرقی جنوبی ساختمان ِشهید همت !!!
سه علامت تعجب هم می گذارد چرا نمی دانیم از خودش بپرسید اگر می شناسیدش !!!

صفحۀ دوم : نه منیر عزیز می دونی که شام سبک می خورم یه سیب زمینی متوسط و یه تخم مرغ قهوه ایی هر دو پخته در آبی شور و سرکهٔ بالزاما با یه گوجه فرنگی خام اما درشت که این سه با آبلیموی تازه برای معده خیلی مفیده و مامانم چی می گی هر وقت حرف ِمامانم می شه حسودی می کنی نه عزیزم صد بار بهت گفتم زندۀ زنده که نیست اما نمرده حالا تو گیر نده به مادر ِمن ؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛ باشه قبول تو داری درس میدی مردا همیشه بچۀ زنها و مادر چرا بحث می کنی بازم این وقت شب بیخوابی زده به سرت زنها گفتم با مادرها خیلی فرق ندارن بعد بهت می گم  چرا حالا می رم سیگار بکشم چرا چون برا آرام کردن ِیه شهرام عصبی معجزه می کنه .

باز روی خاکی ی کنار اتوبان کمی دورتر از حفاظ های مشبک یک آمبولانس و همان پژوهای سبز و آبی با مردانی که کاپشن های خاکستری پوشیده اند و این هم دوربین شب و دفترچه و خودکار ِبیک و رانندۀ چاقالوی آمبولانس با همان جلیقه بنفش باز داره دور از همه سیگار می کشه به من چه و چه دود غلیظی از دهان بیرون می ریزد انگار دودکش ِنانوایی و آنکه روی زمین خوابیده مانتوش سبز با راه راه های سفید و تقریبن یک وجب بالاتر از زانو و چسبیده به بدن و شالی پرکلاغی مقدار زیادی از فضای اطراف سر و مو و چشم و دماغ را پوشانده و اما گلی زرد از دهانش بیرون زده انگار وسط شاخۀ گل را دندانهاش داشتند می جویدند یا می جوند چون چلانیده شده  و لاغر است نه خیلی و یک پاش در چکمۀ ساق کوتاهی به رنگ قهوه ایی و پای دیگرش برهنه و بدون جوراب با ناخن ها سرخ که زیر نور ماه می درخشند و مردانی که دورش می چرخند گاهی از او دور می شوند و در اطراف پی چیزی می گردند و گاهی با چراغ قوه هاشان هی روشن و خاموش اش می کنند تا کسی که نامریی نیست ازش عکس هایی بگیرد و او عینکی دسته شاخی را روی دماغش هی تنظیم می کند و هی فلاش برقی می زند که قطره اشکی در یکی از چشمام به نوبت و رانندۀ آمبولانس ناگهان سیگارش را با غیضی مزخرف پرت می کنه به طرف ِاتوبان و از در عقب آمبولانس برانکاردی بیرون می کشه انگار سبک و به سرعت با همکاری عکاس نعش را لای کاوری سیاهرنگ که پهن است غل می ده و بعد زیپی می کشه تا کاور بسته می شه و بسته را می اندازند بر برانکاردی که حالا روی زمین بغل به بغل ِجسد خوابانده اند و بعد آمبولانس نه چراغی می چرخانه و نه آژیری می کشه و فقط خاکی در سکوت پرواز می ده که باد به طرف خانه های شهرک می آوره و خودش به تنهایی سوی شرق می ره و سه پژوی آبی و سبز به طرف شهرک می آیند ، از واقعۀ قبلی بیست ویک  شب گذشته چون تابستانه انگار اواخر شهریور باید باشه اما نیست ولی حالا به اواسط آبان هم نرسیده ایم باید تاریخ را درست بزنم چرا که شب ها اینقدر عجول اند که تندتر از روزها می گذرند.

منیر جان اگه تو رو نداشتم بیست ویک شب هی وقت و بی وقت از خواب نمی پریدم برم از پنجره نگاه کنم ببینم زنی روی جادۀ خاکی خوابیده تا برات بنویسم چه غمناکه مُردن زنی روی جاده‌ٔ خاکی یعنی تقدیر؛؛؛؛؛؛؛ باز صداتو واسم بلند کردی خب زن با مرد فرق می کنه وقتی زنی اینجوری روی جاده خاکی خوابیده معلومه کتکش زدن و بهش تجاوز کردن و زجرش دادن وگرنه بی خودی که زنهای جوان به تنهایی نمی میرن؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛ باشه حق با تو بعضی ها ؛؛؛؛؛؛؛؛خیلی خُب خیلی ها مریض ولی می دونی من به چی خیلی مشکوکم به تو که  ؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛ می رم بخوابم خسته شدم از بس سیگار کشیدم وبهت توضیح دادم  ولم کن عزیزم خارکسه صاحاب خوابم می آد فردا باید به دستور حاجی  سگ پدر سیصد تا کامنت بنویسم ؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛ باشه مودب می شم آخه این حاجی با حاجی قبلی فرق داره از زمین تا آسمون روی مخ آدم چنگ می اندازه مثه خرچنگ از بس سخت گیره مثه مته از جنس ِمرغوب و نشکستنی بر خلاف حاجی قبلی که کاری به کمیت ِکامنت ها نداشت و به کیفیت ادبی اهمیت می داد نه عزیزم سر به سرش نمی ذارم احمق که نیستم بذار فکر کنه که جنگ سایبری در دنیای گه گرفتهٔ‌ ما مهم تر از جنگ ِستارگان در جهانی مجازیه .

صفحۀ سه : آب رفتم می دونم زیر چشام کبوده از بی اشتهایی همش یُبس ام اگه با تو درد دل نکنم غمباد می گیرم فقط تو از من و من  از تو حرف باید شنوی داشته باشیم که داریم باشه برنامه شو ریختم همین روزا می رم روزی سه ساعت منظم قول می دم ورزش کنم سنگین که نه یعنی نرمش کنم و سیگارو ترک کنم و سگ مصب خلط خونی که از سینه ام بیرون می ریزه ؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛ نه خدا نکنه سرطان باشه می دونی که تا تو باشی نمی میرم ؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛ من معتاد ِدعواهاتم؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛ شوخی کردم برگرد ما تا با همیم نمی میریم بریم ببینم امشب تو اتوبان چه خبره.

فردا آخرین روز آبان و مثل آخرین روزهای هر ماه باید جلسۀ ماهانه در سالن شهید ثانی برگزار شه دستور جلسه را ساعت یازده ارسال می کنند ( چگونگی ی استفاده از  دستور زبان های مختلف برای نبردهای آشتی ناپذیر اما فرسایشی با دشمنان شرقی و غربی و شمالی و جنوبی و مرکزی ) من هم باید یکی از منشی های جلسه باشم که هستم حالا باید شرط و شروطی که آموخته ام مختصر و مفید بنویسم تا بعد از قرائت قران بخوانم فقط رئوس اصلی  کفایت می کند باقی را فی البداهه از حفظم باید برم سیگاری دود کنم که تا کردم باز همان آمبولانس ولی این بار راننده ایی دیلاق با شکمی قشلاقی یعنی گنده تر از خیک و پژوها باز سبز و آبی و مامورها با کاپشنهای خاکستری و کلاه دار اما ایستاده زیر دو چتر و راننده دورتر با کلاهی کاموایی تا بالای ابروها و پاها باز انگار داره می شاشه ولی این نم نم باران که از کاپشن اش می چکه و زیر نور چراغ های ماشین های عبوری از اتوبان چنان به قطره های شبنم شبیه تره که یک لحظه حس می کنم پشت پنجره دارم خیس می شم اما زنی که خوابیده آنقدر کوچکه که لای چادر سیاه اش گم شده سرش با موهای مجعد به رنگ ِسرخ و شرابی که پسرانه زده و حدقۀ چشمهاش می بینم خالیه چون رو سوی هیچکسه و یک گوش هم نداره در واقع گوش به گوشهٔ چپ ِدهانش چسبیده که نیم بازه و چند دندانش بیرون زده شبیه لپه های زرد در خورش قیمه و زبانی نوک نارنجی که بیش از حد باریک و دراز  شده و مثه چوب بستنی از گوشهٔ راست دهانش بیرون زده و در همین وقت مردی که خم شده تا چادر را از روش پس بزند به عقب می پرد مثه برق گرفته ها و معلوم می شه  که جنازه با دستاش پاهاش را بغل کرده انگار سردش باشه یا خواسته  سپر گرفته دفع بلا کنه در مقابل ِهیولا و از کتانی های سفید اولترابوست  آدیداس اورجینال یا مادیداس چینی تقلبی اش می شه فهمید که عشق ِپیاده روی بوده و شاید در آخرین پیاده روی روی گردنش ماری مثل گردنبندی سخت و سفت چنبره زده که خفه گی اش داره خفه ام می کنه شما را نمی دانم اما کسی که مدام گرداگرد جسد پی چیزی می چرخه و گاهی دور خودش می گرده ناگهان هر دو دستش را بلند می کنه و تکان می ده و دیگران به طرفش می دوند و حیرت زده مجسمه می شوند ولی راننده آمبولانس فقط دستی روی قلمبه گی ی شکم می کشه و همچنان لاغر و دراز مثه تیر چراغ برقی با کلهٔ کچلی نورناک چند بار دور خودش می چرخه و وقتی همه مجسمه ها نرم نرم به حالت خمیده قیقاج می رن او هم با چند قدم بلند تا چند متری مجسمه های حالا نشسته می رود و ناگاه می ایسته انگار ناخودآگاه و از سر کنجکاوی به کنه قضیه پی برده و سریع به جای قبلی بر می گرده و پشت می کنه به همه مجسمه ها که حالا دیگر آدمهایی معمولی اند و شاید ترسیده از برگشت ِناهنگامشان تا شما هر فکری که می کنید دیگر مهم نیست چون من فقط به طنابی پلاستیکی  به رنگ سبز لجنی فکر می کنم که می بینم دست به دست می شه و سرانجام فلاش ها و برانکارد و جسد زنی پسرنما و مچاله که باید همراه آمبولانسی سوی آخرین هدف بره و گِل و لای از قفاش بپاشه بر نگاه ِچشم های اشکبارم و باز پژوهای آبی و سبزی که با نورهای شرمنده به طرف شهرک می آیند . 

منیر جان کمکم کن تا مقدمۀ جلسۀ فردا را جوری بنویسم که باعث بی آبرویی نشه؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛ نه جان دلم حرف ِاین حرف ها نیست من فعلن رتبۀ دوم کامنت نویسام ؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛ باشه بخند ولی لج نکن که من از خنده هات انرژی می گیرم مثبت اما از لج بازی هات کفری می شم منفی و شاید یه شبی از همین پنجره پرواز کنم و خودمو درسته پرت کنم وسط اتوبان و خلاص و اونوقت من راحت و تو تنها می شی؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛ بخند اما یه ساعت به ام گیر نده انگار شهرام مُرده و هیچوقت نبوده ؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛ اگه می تونی بنویسی بیا این خودکار و این دفتر؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛ کامپیوتر روشن کنم با کیبورد راحت تری امتحان کن ببینیم ها ها ها این هم رایانۀ زنده با ورد ِسه زبانه و مهمه که یکیش فارسی و دیگری انگلیسی و بعدی هر چه که بلدی .

صفحۀ چهار : پشت گردنم درد می کنه منیر جان تو هم گاهی سرما می خوری می فهمی که آنفلونزا خیلی لذیذتر از دل ضعفه نیست وقتی سست می شی و بی انرژی هی آب از دماغت می خواد بریزه رو لبات یا زمین که فرتی بر می گردونی تو سوراخ موراخ های دوقلوش تا بریزه تو حلق یه قلوش ؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛ حالت به هم خورد ها لجن شدم نمی دونی تنبلی برادر ناتنی یه سرما خوردگیه ؛؛؛؛؛؛؛؛؛ حالا خواهرش چه فرقی می کنه تو هم هی اعتراض می کنی ؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛ حس آدمو می کشی ؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛ تقصیر من نیست که به خواهش تو هر شب می رم پشت پنجره دنبال زنی می گردم که جسد شده و اسم نداره و فامیلی نداره و کلن بی کس و کاره وگرنه روزنامه ها و شب نامه ها و سایت نامه ها و فیس بوک بازها و توییت سازها و خلاصه شبکه های مجاز و غیرمجاز و بی جواز و با جواز ازش می نوشتن و اضافه کاری  هم واسه ما جور می شد و برا تو تا با هم کرکر کنیم حوصله امون سر نره و دیگرون دیوانه اند مگه خودشون باید تکلیفشونو روشن کنند یا دارم پرت می گم ها تا ؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛ می بینی که حالشو ندارم توضیح نخواه و اینقدر سوال پیچم نکن بذار زیر این لحاف خودمو غرق ِعرق کنم .

صفحه چهار به علاوه توضیح : باد ِسرد اواخر پاییز همیشه از جنوب به شمال می وزه و این پنجرۀ کوچک وقتی باز می شه سیلی از باد به صورتم می کوبه ناگفتنی اما دو هفته از کشف آخرین جسد گذشته و من هنوز هر شب سه ساعتی با کلاه پشمی و شالی پیچیده دور گردن و دهانم مترصد شکار ماجرایی که در سکوت داره ورم می کنه و منفجرم می کنه و متعجبم که چرا تا حالا نکرده مرا منفجر تا دیشب که با کمال تعجب دیدم نگام ناگهان پر شد از پژوهای آبی و سبز و یک بنز سیاه ال – جی – دی هم اضافه شده به قالپاق ِ قی آلود چشمام و چه خوب که از خوش شانسی عدسی های دوربینم را با مخلوط سودا و مایع ظرفشویی شفاف کرده بودم وگرنه با تعجب نمی دیدم که رانندۀ آمبولانس غایب است یا داخل آمبولانس است یا روی برانکاردی خالی و گرم و سفت خوابیده تا وقتش برسه یا داره زیر چشمی چیزی را می بینه که من نمی بینم ولی سیگار نمی کشه چون شیشه های آمبولانس به طرز مشکوکی کیپ اند و از همه مشکوکتر از شیشۀ عقب ِسه سانت پایین کشیدهٔ بنز پرکلاغی دود نازکی بیرون می زنه به رنگ کهربایی که باید از پیپی باشه پخمه که من از هر چه آدم  پیپ باز و پخمه متنفرم و همان کاپشن های نارنجی که حالا موهاشان را آلمانی زده اند و اما این بار بادگیری نایلونی پوشیده ولی زیپ ها را نبسته هی به سرعت به خوابیده ایی زیر باران نزدیک می شود و خم می شود و جایی و چیزی در جسد را بررسی می کند و هی بلند می شود و به سرعت به داخل بنز می رود و چند دقیقه بعد به سرعت از بنز پیاده می شود و بر می گردد به سوی خفته که پاهاش به شکل ِهشت بزرگی خشک شده و لی پوشیده ولی کفش نداره و جوراب های مشکی اش با نوارهای باریکی از رنگ های سرخ و سفید و زرد تزیین شده و تا انگشت ها ادامه داره این نوارهای سه رنگ انگار درختی پاییزی پیش از شروع  زمستانی که این روزها مُد شده و خریدارانش زنانی از سرما بی زار و اُورکت پوشیده اند با یقۀ پوست ِخز تا یک وجب پایین تر از زانو و کلاه اش کاموایی هنوز کج برنصفه کله تا بالای گردن و موهاش انبوهی حنایی رنگی با رگه هایی از مشی سربی رنگ که انگار بر بالشتی مخملی ریخته شده باشه ولی انگشت های هر دو دستش چنان به زمین چنگ زده و منجمد شده که من هم مثه همه همه چیز را دقیق می بینم چون ابر مدت هاست که از روی ماه کنار رفته و مهتابی موذی بر همه چیزی چنان می پاشه انگار عمد داره که هیچ چیزی پنهان نمانه مثه این جسد که دماغ نداره و حدقۀ هر چشم خالی و لبها بر هم فشرده و چانه انگار پیکر تراشی ظریف کار آنرا کوچک و مکیدنی پرداخته و هر سه مرد با اغراق در آهسته گی تقریباً بیزارم می کنند از هر چه مرد و شاید به همین دلیله که چشمم مثه اسب سامسون یورتمه می ره تا آنطرف اتوبان و دوان دوان باز می گرده به اینطرف تا شاید مدرکی یا چیزی بی گمان سرنخی پیدا کنه که می کنه و بادگیر این بار سریعتر از قبل به داخل بنز هجوم می بره تا من گزارشم هنوز به دفترم ناتمامه از بنز بیرون بجهه و سپس سه قدم جلو بره و دست به دست بماله و با کمال شرمندگی یک قدم عقب بره تا در این حرکات شاید به خاطر اینکه دستهاش خالی و بی عرضه اند مکثی کنه تا مشاهداتم بهش برسه و هنوز دارم مثه سگی سیانور خورده دارم بالا می آرم قلب و قلمم را که ناگاه رانندۀ آمبولانس از ناکجایی پایین می پره و بنز به سنگینی عقب می کشه و با طمانینه می چرخه و به طرف ِشهرک که می آد سه نارنجی پوش همراه بادگیری سرافکنده اما  هماهنگ با یکدیگر زیپ هاشان را بالا و پایین و بعد دوباره تا نیمه می بندند و با انگشت یک سوراخ دماغ را کیپ می کنند و روی زمین فین می کنند و خودشان هم روی زمین ولو می شوند و سر در گریبان فرو کرده چمباتمه می زنند و بعد از اینکه رانندۀ امبولانس به تنهایی و به سختی جسد را روی برانکارد می  گذارد و هل می دهد به داخل شکم پوست دریده آمبولانس یکی از ولو شده گان چمباتمه بر زمین بسته سیگاری از جیب در می آورد و تعارف می کند به هموندان و آن ها هم بعد از برداشتن سیگاری یکی یکی بعد از هم از زمین بلند می شوند و ایستاده سر خم می کنند در برابر راننده آمبولانسی که حالا با فندکی آماده آتش سیخ ایستاده برای خدا حافظی که می زند جرقه بعد از شعله و چرقه بعد از شعله تا دودی غلیظ در باد می رقصه و این باد لعنتی به لرزم می اندازه و دیگر تحمل ندارم که  بیشتر پشتِ پنجرۀ باز بمانم  و بر می گردم روی تخت بی صاحب مانده تا پرت کنم دوربین و دفتر و مداد و قلب و دست و چشم های بق کرده و بی هوش شم  تا ندانم که کی پتو کشید روی موهای سیخ شده برسینهٔ لختم .

منیر جان اگه نبودی یخ می زدم حتمن؛؛؛؛؛؛؛؛؛ یعنی چه که تو نبودی پس کی روم پتو کشید ؛؛؛؛؛؛؛؛شوخی می کنی آخه مامانم که سال هاست رفیق ِآلزایمره و منم دیگه نمی شناسه؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛ همسایه ؟ منظورت کامبیز صادقیه ؟ اون که آدم نیست فقط یه سایهٔ سر به زیره که تو آپارتمانش سه ساله که داره می پوسه؛؛؛؛؛؛؛؛؛ من صدای پوسیدنشو می شنفم وقتی  صدای سیفون مستراحش خفه می شه ساعتی یه بار و بعد بند آمدن شُر شُر شیر دستشویی اش که همیشه شیون می کشه و قبل از اینکه لخ لخ کشانی های بد ریتم نعلین هاش محو شه  ؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛یک پارچه کلاغه روی ملافهٔ چرک و چیلی چون موسیقی نمی فهمه ؛؛؛؛؛؛؛تو بخش ِشنود وکیلای مجلس هفتم هر هفته هفتاد فایل صوتی گزارش می داد به حراست ِشعبه سوم و چون لو رفته حالا فقط تعارف و تکریم گزارش می کنه کتبی،،،،،،،،،،،یه روانی از نوع نابه من فقط بهش اخم می کنم با سلامی بی سرتکاندنی ؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛ مثل موش تو تله داره پیر می شه با مختصر پنیری اما به روی خودش نمی آره و  پنیر خودشو می جوه چون جنس اش انگار از پلاستیکه و هیچ وقت تموم نمی شه به جان منیر جان تورو به جان خودم قسم یعنی تو پتو نکشیدی ؛؛؛؛؛؛؛ پس کی پتوی منو کشید رو این تن ِمرده شور برده تا یخ نزنه بشه همین یادداشت ِلکاته لکنتی که صبح بشه تصحیح اش کرد .

صفحۀ پنج : من خوشم می آد آره تو چرا حالت می گیره ؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛ وقتی ماشینا تو اتوبان لیز می خورن و باز سرعت می گیرن و باز باید به هم بکوبن تا چیزی را ثابت کنند که ثبت شدنیه؛؛؛؛؛؛؛؛؛ رو حفاظ وسط جاده یه عابر دهاتی نشسته مثل کرکس سر مناره ایی با کلاه قیفی  که نمی دونه از عرض ِاتوبان نباید رد شه و حالا مثه سگی پا سوخته که فکر می کنه انور اتوبان چه خبرهاست و او بی خبره یا؛؛؛؛؛؛؛؛؛ تورو جون آبجیت اعتراض نکن بذا از سفیدی برف روی تن ِسیاه این سیارهٔ خارکسده  لذت ببرم .

هنوز برف می باره ریز و یکنواخت و گاهی که باد وروجکی می زنه پرک هاشو روی چشم های دوربین می پاشه ولی باعث ندیدنم نمی شه چون بعد از دو روز تب و لرز احساس می کنم چشم عقابم ولی سبک و پفکی تر از پلک هام که می دیدم روی بالش ریخته شده ولی همش وهم بود مثه تُف ِغلیظ که سبب می شه سرانجام آدم از وجودش حالش به هم بخوره و از یه مائده کف تف دور بشه و  ببینه که ساعت یازده است و در این ساعت معمولن ِاتفاقی نمی افته اما اتفاقا جسدی رونمایی کنه که ابتدا فقط من دیدم و می بینم روی سکوت ِسفید برف در آن سوی اتوبان و بعد من فقط دیدم و می بینم جای چرخ های پهن ِیک کامیون و بعد یک چادر مشکی که فقط من دیدم و می بینم نصفه نیمه پیچیده دوربدن و انبوهی موی سرخ که در اطرافش ویلانه و سفیدی برف را هاشور زده مثل لکه لکه های چربناک ِخونی که بعد از جراحی روی  لباس پرستاری در بیمارستانی نشسته بود که مامانم در آن بستری بود و هست و در اطراف این قرمز فریبنده کلاغ هایی پر سرمه ایی که گاهی به چادر سیاه و گاهی به گیسوی سرخ توک می زنند چنگ می زنند نوک می زنند و ناگهان از سگی که دوان دوان می آد می ترسند و پرواز می کنند و هفت قدم دورتر روی سفیدی برف مثل خال های سیاه می نشینند منتظر و من می مانم که نمی دانم باید زنگ بزنم به سه یک یک و خبر از وضعیتی مشکوک بدم یا نه اما نه از تلفن خانه اما از کجا در این سرمای کون یخیده که تمام تلفن های همگانی ی شهرک را سال ها پیش بر چیدند فقط اطاقک هاشان هنوز بر جاست و محلی برای ایستاده شاشیدن و هنوز یک سوال اساسی بی چوابه و هی تو مخ ام با خیالاتم می لاسه  که کاش همسایۀ پایینی آدم بود و احساس یک انسان را که منم می فهمید و از وجود یک جسد که باید گزارش بدهم می فهمید که وضع بغرنجه ولی اون که رنج و رنجش نمی فهمه چون ربات شده و خطر یک ربات از خطر یک خبرچین بیشتره چه کنم به جز نظاره و نوشتن و در انتظار ماندن که آیا معجزه در اواسط قرن بیست و یکم می تونه اتفاق بیافته یا حالا که همۀ پیامبران دوران خدا پرستی افشا شده اند که مشتی شارلاتان های با ایده های تکراری اند که هر کدام از ماقبل خودشان آن ایده ها را دزدیده و چیزی به آن افزوده و به مردم بی سواد قبولانده تا خودش خودشو محبوب القلوب کنه گرچه می دانسته به احتمال نود و سه درصد که آنچه می بافه ناشنیده می مانه مگر با با فرو کردن یک معجزه از سوی خدای مطلق که ویژه حماقت های نابه و محض خنده صادر می شه اما خرسنگ های شکم آهنی را هم می شکنه با یه چٍس فوت و ولی با این همه دلایل ِمعقول التماس کردم اگر وجود داری اِی خدای پیامبران نخود مغز خودت به آین جسد بی نوا که موجب تحریک شکم گرسنۀ سگ ها و کلا غ ها شده رحم کن و به آگاهی پلیس برسان تا پیش از تکه پاره شدن و خورده شدن بتونند کشف اش کنند و باور نمی کنم درست روبروی چشم من سگی به  داخل اتوبان پرید انگار بوی نامریی یک غذای آماده تحریکش کرده باشه و ماشینی که مثل همه ماشین ها می رفت سوی مقصدش ناگهان ترمز کرد و نرفت و دور خودش پیچید و به حفاظ وسط اتوبان خورد و ماند و رانندۀ ماهری که نمی تونم از تحسین کردنش خودداری کنم  به سرعت از ماشین پایین پرید و سگ ازعرضِ اتوبان گذشت و تک و توک  ماشین هایی که می آمدند متوقف شدند شاید برای کمک به آسیب دیده یا شاید هم ترس از سُریدن های بی سرانجام روی برفی که لیز و هیز سوت می کشذ و بعد از گذشت چند دقیقه جادۀ شرق به غرب بسته شد انگار خدا استغاثۀ مرا و جسد را با هم شنیده باشه راننده ها و مسافرانش از ماشین ها بیرون زدند و جاده شلوغ شد و کسانی در تلاش تا مسافران ماشین تصادف کرده را بیرون بکشند و ناگهان بالگردی بر فراز اتوبان و صحنۀ تصادف و زنی با دوربین از اتاقکِ بالگرد انگار گزارشگری و آژیرآژیرماشین های امداد و پلیس های شل و ول راه و راهنمایی و  بالگرد  که اوج گرفت و دانه های برف وحشیانه رقصیدند دعام پیش از افطار ماه رمضان یادم آمد که مادرم با بدبختی یادمان می داد و می خواندیم سه بار پشت سر هم که خواندم تا چشمان بالگردیان جسدی را ببینند زیر پرک های بازیگوشانهٔ برف که پنهان  و اشکار می شد و زیر چادر می جنگید با دندان ها و نوک های تیز و گرسنۀ  سگ ها و کلاغ هایی گرسنه مثه بالگردی که اوج گرفت و دور شد و دانستم که دعاهای ماه رمضان مادران بی خاصیت ترین دعاهاییست که مردم گرسنه اختراع کرده اند و خدا نالایقترین صاحب ِدعا و وقتی ناامید از مادرو خداش شدم که ایمانی بی سبب را به فرزندش منتقل کرده به امدادی ها چشم امیدم را مستقیم دوختم و تله پاتی از راه دور افشاندم به مخ پلیس هایی که کنترل جاده را به دست گرفته بودند و دستور حرکت به ماشین های مانده در ترافیک می دادند تا راه را باز کنند و آمبولانس ها که رسیدند بلافاصله برانکاردها پایین ریختند و یک کودک و سه زن ِمجروح  را روی آن ها خواباندند و راننده های چاق و لاغر به سرعت به داخل آمبولانس ها گریختند انگار از سرما باید در می رفتند که رفتند و در همین وقت بالگرد رفته باز گشت و به سرعت طنابی پایین داد و برانکاردی را بالا کشید و به داخل اطاقک برد و به سوی جنوب چرخید و من با تمام وجودم در درونم فریاد کشیدم که جسد زنی زیر برف سنگین دارد دفن می شود و سگ ها و کلاغ ها می خواهند بخورندش به خاطر من نه که بخاطر قلبی عاشق که حتمن روزی روزگاری داشته کمکش کنید و انگار صدایم را بالگرد ِخدا شنید که ناگهان دیدم از جاده دور شد و روی جسد ایستاد و ارتفاع کم کرد و دور جسد چرخید و چادر سیاه رقصید و سگ ها و کلاغ ها با وحشت گریختند و یک پلیس و چند امداد گر با احتیاط از حفاظ جاده پریدند و از تکه قطبی یک پارچه برفزار گذشتند و در حالیکه دیگران با نور چراغ قوه هاشان عبور ماشین های غرب به شرق را متوقف می کردند به سوی زنی خفته در تخت ِعروسی اما منجمد دویدند و من خسته از ذکر مدام اوراد و التماس و سرما به بسترم پناه بردم و دیگر بس کلمه ایی کوچک اما کامل مثه آب هم نمی توانم بنویسم .

حالا به جای نوشتن بهت شفاهی می گم که چرا باز یه آمبولانس و سه تا پژو و بنز سیاه و  ؛؛؛؛؛؛؛؛؛ آره عزیزم و بعد تا شعاع ده متری جستجو واسه پیدا کردن ِیه سرنخ کوچولو و عکس گرفتن از زن خوابیده در چادرش و جای چرخ های پت و پهن کامیون روی برف و احتمالن پرت کردن چن تایی گوله برف به سگ ها و کلاغ ها و ؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛ آره منیر جان همۀ جسدهای بی هویت و مشکوک اینجوری از نادیده گی در می رن و دیده می شن گیرم ناشناس بمونن اما ناشناس موندن بهتر از نادیده موندنه ؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛ کی دلش به حال یه زنِ کشته شده نمی سوزه.

صفحۀ شش : دو روزه که منیر نیست احساس می کنم نیم متر برفی که باریده منیر رو خورده حالا می فهمم که وقتی همسایۀ پایینی روز اول آشنایی به من گفت : یه یتیم کاملم یعنی چی نه مادر و پدر و نه حتی منیر فقط برف و تنهایی و گیس های سرخ و سیاه و مش کردهٔ جسدی که باید چیزها لو بده ونمی ده با اینکه پلیس  بیست و چهار ساعته در دو طرف اتوبان و داخل شهرک گشت می زنه ولی جسدا انگار از آسمان می بارن روی وحشت ِهمۀ مردم شهرک و دیگه از اول غروب راس ساعت پنج و پنجاه و پنج دقیقه زنی تو خیابونا نیست تا نگاه مردی را دعوت به باسن اش کنه و مردا هم کیپ زن و بچه هاشون خودشونو تو آپارتمانای فسقلی شون حبس می کنن و کوچه ها شده محل تاخت و تاز سگ ها و کلاغا که سر یه موش ِمُرده با صدایی سرطانی جروبحث می کنن و آخرین جسدی که دیدم موهای بافته شده اش رنگین کمانی از رنگ های گرم و این بار درست روبروی پنجرۀ آپارتمانم طوری که تونستم بدون دوربین هم ببینمش یه لنگۀ شلوارش جر خورده و صورتش آش و لاش انگار پوست صورتشو قلفتی کنده بودند و تعداد پژوها هم پنج تا شده بود و دو تا بنز دور از هم و از آمبولانس هم خبری نبود و دو مردی که جسد را پیچاندند لای یه پتوی مسخره سربازی و گذاشتن صندوق عقب یکی از پژوها عینک های آفتابی زده بودند در شب ِابری و به سرعت هم سوار شدند و پشت ِیکی از بنزها به طرف شرق رفتند و کاروانی از اتومبیل ها به سوی شهرکی آمدند که دیگه کودکی آدم برفی هم نمی ساخت از برفی که نصف قد خودم یعنی نود و یک سانت باریده بود و هنوز می بارید و بگذار تا وقتی بیداره بباره چون من باید بخوابم شاید منیرم با یه کاسه سوپ به ملاقات ِرویاهام بیاد و تمام شربت ضد سرفه منو یک نفس بریزه تو حلقم و جای تمام قرص های خوابم که تموم شده قرص های تازه بذاره و درجه رادیاتورها را که جای گرما انگار سرما می ریزن به فضای دلمرده تا آخر بداغانه و حوصله کنه که بعد دستی هم بسوزانه برای نوشتن ِهمین یه صفحهٔ دور تند با یه فنجان قهوهٔ زعفرانی و ودکای میکده تا حلقم و خلقم تازه بشه و تا بعد بعد بعد

بعد ازتیتر برجسته و سه رنگ ِعصرنامهٔ کیهان با حروف درشت دربارهٔ دفاع مشروح یک موشک شلیک شده به سوی دشمن ِغاصب اما غایب در صفحۀ اول تیتری ریز هم زده بود : فقط ده روز به نوروز مانده است اما قتل عام زنان همچنان ادامه دارد و باقی مطلب در صفحهٔ هفت. مرده شور شما و سر تیتراتونو ببرن که مثل آب دهن مرده غلط وانمود می کنید یه تیتر جنجالی باید درشت و ریزش جیغ بکشه در موارد ِویژه سریعتر از سرعت موشک و بلند تر از قد و قامت ِقاتل یا قاتلا تا دشمن غایب و قتال ِحاضر چنان وحشت کنند از اعمالشون که داوطلبانه خودشون تسلیم بشن به یک ملت ِمستاصل نه اینکه احساس مشهور شده گی بهشون دست بده منیرجان کجایی که در عرض سه شب یک موشک شلیک شده به ناکجا و دو جسد ِدیگه پیدا شده دومی تو همین جا کوچۀ بهشت ِشمس در ساعت یک و نیم دیشب اما من که ندیدم ولی صبح همه در بارهٔ موشک و جنازه حرف می زدند علنی و من چون دوباره سرما خورده ام گوشام حرفارو با دقت نود و نه در صد سریع تر می بلعن حتی تو اتوبوس ِشلوغ و حتی تو ناهارخوری اداره که پر از جدال ِقاشق و بشقاب و دندان های تیزتر از گرگهای درون وقت ِدریدن و جویدن ِگوشت ِگاو و گوسفند و مرغ و بادنجانه و نانه و حتی همسایه که لباش همیشه  می لرزه وقتی در غروبی بی سایه کلید انداختم و درو وا کردم و دیدم که سیخ پشت در ایستاده با ساطوری دسته صدفی و صدای اعماق ِسینه اش را شنیدم که از ترس خرناس می کشید و تعجب هم کرد وقتی بدون سلام و احوالپرسی خواستم ازش عبور کنم و گرچه هیچ وقت با هم سلام و احوال پرسی نکرده بودیم  الا روز اول آشنا شدنمان تته پته کنان گفت : خواهش می کنم شب ها حتمن قفلش کنی گفتم : چی کجارو چرا آقا شاهرخ که البته باید با نام خانواده گی خطابش می کردم اما منتظر اعظم خیلی طولانیه و زبان من از بچه گی از این عنوانهای فامیلی تاول می زنه و ترجیح می دم از اسم  کوچک که معمولن ساز مخالف با قیافه می زنه علنی استفاده کنم گفت : مگه نمی دونی صدتا زنو کشتن تا حالا و گفتم : خودت دیدی : گفت : می گن آخریش صورت نداشت بیچاره بی چاره شدیم موهاش تا زیر کمرش می رسید بدبخت بی بخت شدیم  از حالای ما خیلی جوون تر بود ترکه و بلند قد مثه عروس آخ می گن همۀ زنارو یکی کشته گفتم : اگه همه زنارو یکی کشته تو که مردی چرا می ترسی گفت : از کجا معلوم سراغ مردا نیاد گفتم : نمی آد چون مردا زندگی رو بیشتر از زنا دوست دارن آخه این دنیارو برا مردا ساختن گفت : مرد و زن چه فرق می کنه وقتی فقط می کشه گفتم : کی گفت : قاتل پرسیدم : کیه گفت : من چه می دونم وقتی پلیس نمی دونه تو می دونی تا من بدونم گفتم : زندگی و مرگ دست ِخداس و عمر ما هنوز به دنیاس که حرفم را برید و گفت :  تازه امروز شنیدم که چند روز پیش ترفیع گرفتی مبارک باشه با دستپاچگی گفتم : زیاد مهم نیست شدم مسئول ترجمۀ مکاتباتِ بین المللی گفت : پس شیرینی افتادیم گفتم : به روی چشم بذار این زن کشی ها تموم شه می رم شیرینی دانمارکی می خرم هر کدوم اندازهٔ کف ِدست ِ یه زن ِزنده می آرم خدمتتون گفت : خدمت از ماست ولی این بدبختی انگاری تمومی نداره گفتم : کدوم بدبختی گفت : همین قتل ها پرسیدم : کدوم قتل ها گفت : همین قتل های زنجیره ایی و تیتر کیهان را نشانم داد که با حروف درشت در صفحۀ اولش نوشته بود  : فقط ده روز به نوروز مانده است اما قتل عام زنان همچنان ادامه دارد گفتم : اما ننوشته زنجیره ایی گفت : مثل حلقه های زنجیر دارن زن می کشن گفتم : ولی ما که مردیم گفت : باید به ادارۀ امنیت ِمنازل بریم تقاضای نصب  قفل اضافه کنیم گفتم : می خوای دست نوشته بدم تورو وکیل خودم معرفی کنم گفت : باید پرسشنامه رو دو تایی پر کنیم در حضور مسئول ادارۀ امنیت وگرنه ترتیب اثر نمی دن طبق ِمتمم سوم از قانون حفاظت عمومی حرفش را بریدم : باشه بذار سرما خورده گی هامون خوب شه دوتایی می ریم که بلافاصله با وحشت از من دور شد منیر جان جز تو که می تونه بدون ترس از سرما خورده گی با من هم صحبت بشه چرا کسی دیگه نمی تونه بدون ترس از سرما خوده گی با من حرف بزنه .

در ساعت نه و نوزده دقیقۀ صبح مرجان واحدی حس کرد شعورش مثل یک سرما خورده باد کرده و اگر یک صفحۀ دیگر بخواند سرما در مغزش خواهد ترکید پس رایانه را رها کرد روشن تا خود به خود به خواب برود و خودش روی زمین پهن شد و دست زیر سر گذاشت و بدون پوششی گرم کمرچسباند به رادیاتورآلومینیومی شوفاژی که غرغرکنان آبگرم می گذرانید از دنده های میان تهی و چشم بست تا به خواب برود و راس یک و چهل و پنج دقیقه بعد از ظهر با سیزدهمین وز وز آلارم بیدار بشود که شد اما کمرش راست نشد و با حیرتی تمام فهمید باز ژن به ارث رسیده از پدرش در ستون فقراتش فعال شده ولی بر خودش مسلط شد چون راه شکست این بیماری را از پدر آموخته بود و می دانست فقط مالیدنِ اشک چشم بر کمری خمیده دوای بهبودی در کوتاه ترین مدت است ولی هر چه به هر واقعۀ بد فکر کرد به جای گریستن خنده اش می گرفت مرگ ِپدر به علت کهولتی زودتر از موعد در سن پنجاه و هفت ساله گی قاه قاه مرگ ِمادرش در سن شصت و سه ساله گی به علت گیر افتادن در آسانسور اداره ارشاد و اصلاح شاعران قاه قاه قاه مرگ ِخواهر جوانترش به علت ِافسرده گی های پی در پی بعد از سه سزارین ِموفق و دو سقط جنین ِنا به هنگام در سن سی و سه ساله گی قهقه ایی سقف شکن و مرگ ِ اولین معشوق  بعد از ناکامی در همخوابه گی در سن سی و هفت ساله گی قاه قاه و قهقه با هم و مرگ ِدختر ناخواسته اش در سن سه ساله گی به علت افتادن از تاب ِمهد کودک و اهمال ِمربی کمی لبخنده و حتی به یاد آوردن فرامرز صاحب الزمانی که عاشق بی قرارش بود به ادعای خودش البته و ناپدید شدن نابه هنگام او هفده ساعت پیش از ازدواجشان در حالی که بر خلاف ماه سوم آشنایی اشان هیچ بگو و مگویی با هم نداشتند واتفاقی بی مورد هم نیفتاده بود تا موجب لب گزیدگی شود و از بیاد آوردن این اتفاق بود که ناگاه بی آنکه دردش بگیرد از بی دردی به گریه افتاد و به استیصال کامل رسید بی آنکه اشکی از چشمش ببارد و به همین دلیل فهمید ساعت دقیقن دو است و در ساعت دو بعد از ظهر معمولن کیسه های اشکزا خشک می شوند پس خم خمان به سوی حمام رفت و شیر آب گرم را تا آخر باز کرد و فقط بعد از آن که غلظت مه آیینۀ دیواری را کور کرد مرجان واحدی فهمید در مقابلِ قاتلی که زن ها را می کشد چقدر ضعیف و ذلیل است و از این ذلت و ضعف دلش به حال خودش سوخت و زاز زار گریست و شتابان قبل از آن که گریه اش بند بیاید اشک قاطی شده با بخار نشسته بر ساحت ِحمام را کف دستش ریخت و بر گمرگاه و برجستگی های ستون فقراتش تا آغاز برآمده گی ی باسن اش مالید  و کمر راست کرد.

راس ساعت سه و سه دقیقه آقای کامبیز پورمحمدی با خنده ایی به لطافت ِگلبرگهای رز سفیدی که در گلدانی چینی روی میز پایه بلندی کنار پنجرهٔ آفتابگیر اتاقش قرار داشت کمر راست کرد و گفت : تمام آنچه می گم را قبلن براتان نوشتم لطفن به نوشته نگاه کنید و گوشتان با من باشد و هر موردی را اگر تایید می کنید لطفن تیک بزنید و اگر مورد را خوب نفهمیدید و سوالی برای خوب فهمیدنش دارید بدون تعارف علامت سوالی بزنید تا در پایان این جلسه صادقانه مورد به مورد دوباره توضیح بدهم 

یک : به هیچ کدام از زن ها تجاوز نشده و پزشک قانونی تجاوز نشده گی را تایید کرده و تیک

 دو : قاتل به هیچ مذهبی معتقد نیست و به احتمال هفتاد و نه درصد به یک ایده ئولوژی منحصر به فردی باید معتقد باشد که احتمالن نوعی التقاط غیرمذهبی است و تیک

سه : قاتل به احتمال نزدیک به پنجاه و هفت درصد از مردان ِمجرد شهرک ِبهشت است و به احتمال تقریبن سی و یک درصد از متاهلین خارج از شهرک است و نه درصد هم ممکن است از متاهلین مجردی باشد که هنوز در داخل و خارج شهرک یافت می شوند گرچه سازمان در مورد شناسایی این افراد مشکوک بسیار جدی است و سه درصد از باقی را که خیلی مهم نیستند را فعلن در نظر نداشته باشید تا بعد و علامت سوال

 چهار : قاتل به احتمال ضعیف مردی بلند قامت و مریض احوال است و به احتمال قوی مردی کوتاه قد و با هوشی متوسط است و به احتمال نصف در نصف که یقین نداریم دو یا سه یا بیشترند اما مردند و تیک و علامت سوال را با هم نزنید تا بعد خصوصی توضیح خواهم داد

 پنج : قاتل خود رییس است اما دستیار یا  یارانی دارد که نود و سه درصد مورد اطمینانش هستند و تیک

شش : زن هایی که کشته شده اند همگی فاسد الاخلاق از نوع متوسط به بالا بوده اند تا حالا و چرا علامت سوال

هفت : کلید کلیۀ ساختمان ها و آپارتمان های شهرک پیش شماست پس شما مسئول ِپاکیزه گی های درون آدم های معمولی هستید و تیک

هشت : گزارش ها شفاف و بدون ادیت های مرسوم اداری نوشته شود و مستقیم به دست ِمن برسد و چرا تیک می زنید جای تعجب است

 نه : به احتمال صد در صد قاتل یا قاتلین مخالفِ نظام مقدس اند و علامت سوال نالازم است

 ده : هر سه روز یک بار راس ساعت سه و پانزده دقیقه در همین دفتر همه گی به جمع بندی ی من از گزارشات گوش می دهید و تیک

 یازده : شهرام عبدالهی ساکن آپارتمان طبقۀ دوم کوچۀ بهشت متین شمارۀ یازده قاتل نیست چون خواهرزادۀ خودم است و تیک

 دوازده : حق ورود به اماکن ِعبادی سیاسی چون مسجد و ادارۀ امنیت منازل و اتاقک های ثبت ورود و خروج ساکنان و دفاتر تامین نیروی هوشمند را ندارید و تیک و علامت سوال هم نگذارید

سیزده : تا سیزده روز دیگر باید این پرونده بسته شود وگرنه سیزده روز دیگر بدون مرخصی کار روی این پرونده تمدید می شود بدون سوال و تمام .

و پس از نشستن آقای پورمحمدی و قبل از نوشیدن ِاستکانی چای سبز بود که مرجان بی درنگ مجموع دریافت هایش را با خشونتی آغشته به کمی احترام ِتمام به طرف آقای پورمحمدی بر گرداند و مسقیم در گل های رز سفیدی که عاشقانه به او می نگریستند خیره ماند تا کامبیز با تبسمی صمیمی گفت : در مورد سوال ِشمارۀ شش شما به گوشم و مرجان در حالیکه سخت می کوشید لرزش انگشت ِاشارۀ دست راستش را کنترل کند آرام پرسید : یعنی همۀ زن هایی که کشته شدند جندهٔ سطح بالا بودند که بلافاصله مرواریدهای درون ِدهان ِکامبیز جرقه زدند و خودش در صندلی چرمِ سبزرنگش بیشتر فرو رفت و از لذتِ شنیدنِ چنین پرسش ِشهوت ناکی چشمهاش مخمور شد و به آهستگی چون نجوای کودکی در گوش ِمادر گفت : در پیشینۀ همۀ زن های کشته شده یک مطلبِ مشترک وجود داره که باید مخفی بمانه ولی چون شما را مسئول مستقیم کشف ِاین جنایات برگزیده ایم البته به اصرار بنده موظف ام حقیقت موضوع را برای شما به وضوح بیان کنم بله همۀ آن ها به نوعی فساد ِاخلاقی که از فسادهای رایج زنان به قدمت ِهزار قرن است مبتلا بوده اند که بنده قبلن به این شیوۀ برخورد اعتراض کردم اما پذیرفته نشد مصلحت اینه که شما هم این مورد را نادیده بگیرید و مشکلات ِ شخصی مقتولان رو انگیزۀ قتل وانمود کنید البته در پروندۀ مقتولین که مقداری را پنهانی به شما خواهم داد هم در مورد فساد چیزی نوشته نشده ولی شخصن و به دلیل اینکه احترام خاصی برای شخص ِشما قائلم حقیقت رو به شما می گم ولی از من نشنیده بگیرید چون اگه درز کنه بنده انکار می کنم و بعد روی نواری باریک از تکه کاغذی گلبهی رنگ چیزی نوشت و به طرف مرجان واحدی گرفت که بخواند : تمام مقتولین در زمینۀ مشترکی فعال بودند : ادبیات ( شعر و قصه های کوتاه و نقد نمایش نامه و … ) وسریع نوشته را در دهانش گذاشت و قورتش داد و گفت : و اما در مورد پرسش ِدوازده منظورت چیه و مرجان توضیح داد : آقای پورمحمدی شما که خودتان استادید اگه من نتونم اطلاعاتی از ورود و خروج شهرک داشته باشم یا نتونم بعضی اماکن را بررسی و زیر نظر داشته باشم یعنی این که دستورالعمل ِشما غیرمستقیم داره به من می گه که لازم نیست قاتل یا قاتلین رو پیدا کنم پس واسه چی ضرب الاجل تعیین می کنید البته با احترام عرض می کنم و سکوت که کرد فهمید قلبش به شدت می تپد اما به روی خودش نیاورد و کامبیز پورمحمدی هم پس از کمی خیره شدن به صفحۀ دستور العمل و بازی با قلمی دراز و ظریف به رنگ سیاه حاد لای انگشتان ِتپلش ناگهان شماره دوازده را با مهارت یک نقاش هاشوری کرد و وقتی به طور کامل  محو شد از جا برخاست و به طرف گلهای سفید رز رفت و شاخه ایی بیرون کشید و به مرجان داد و مرجان مسخ اولین دیدار با مردی فوق العاده خونسرد از اتاق خارج شد و پورمحمدی هم به سرعت دفترچه جلد قرمزی که با گل های رز سفید نقاشی شده بود را از کشوی میز سبز رنگش بیرون کشید و با همان قلم سیاه مضاعف در آن نوشت :  ص هفده :  م/ و .

م / و بلندتر از متوسط ، نه لاغر و نه چاق ،  سبزه ، چشم عسلی ، مو احتمالن قهوه ایی بدون مِش ، رُک ،  لباس خدمت مطابقِ آیین نامه ، مشکی و خوش دوخت ، جدی ، پاشنۀ کفش ده سانت ، با مادرش زندگی نمی کند چون یتیم است ، ابروها تیغ زده ، پرسش هاش خفن و منطقی ولی کمی نا متعارف ،  خدمتکار ندارد ، چای سبز نمی نوشد ، لب ها گربه ایی و بدون ماتیک ، از مرطوب کننده لب برای گونه ها استفاده می کند ، سه چین بر پیشانی ، یک چال کوچک در چانه ، باسن کمی نا محسوس قر دارد و میم اسمش و واو فامیلش با نحوه رفتارش هماهنگ است   .

ف/ ص / ز : نامزدش ،  ناگهان ناپدید شده است ، کارمند ادارۀ کنترلِ مدیرانِ ارشد بخش حوزه در دانشگاه ، سیگار برگ می کشید ، درویش مسلک ، زنباره نبود، شاعر منش ، هنوز در حال رد یابی اش هستیم ، مرزهای زمینی و هوایی و دریایی از خروج او گزارشی نداده اند .

و بعد پودر زردی بر نوشته پاشید و منتظر ماند تا نوشته محو شود و بعد پودر را به دقت بر هوا فوت کرد و دفترچه را به جای اولش برگرداند و با لذت خیره شد به دوربینی که مرجان واحدی را در حال خروج از اداره در لبتاب نشان می داد .

مرجان واحدی به خانه که رسید بعد از روشن کردن لبتاب اش به سرعت به اتاق خواب رفت و دفترچۀ بسیار کوچک و سیاهرنگی از لای شکاف ِپستان بندی مشکی که همراه ده ها سینه بند و شورت ِبه دقت تا خورده و منظم در کشوی کنار تخت چیده شده بودند بیرون کشید و در آن نوشت : بدون مقدمه دلم برات خیلی تنگ شده چرا خبری نمی دی!! نمیدونم مُردی یا زنده ایی ## به خدا اگه پیدات کنم دو تا سیلی محکم می کوبونم تو اون لپای کاه گلی تا بفهمی که چقده عاشقتم ## امروز تورو تو نگاه اون مردکه خواستم ببینم از بس هیز بود منصرف شدم هی می گن خیلی خوش تیپه !! تو که زنارو می شناسی تا یه مرد مقام دار می بینن تف آب از دهنشون چکه می کنه وسط چاک ِ سینه هاشون بس که شیفتهِٔ اغراق های رویایی اند !! مردکه چشمشو از لبام بر نمی داشت شاید نباید مرطوب کنندۀ نارنجی می زدم ولی می خواستم روش تاثیر مثبت داشته باشم از این جهت ازت عذر می خوام ولی مرده شور برده بوی ادکلنش همونی که می زدی !! فقط سبیلش با سبیلت فرق داره معلومه که رنگ می کنه من عاشق همون چند تار موی سفید لای سیاهی های سبیل توام که وقتی می خندیدی می درخشیدند آخرش نفهمیدم که مردکه کلاه گیس داشت یا موهای خودش بود رو کلهٔ پوک اش !! آخه جوری شونه کرده بود که فرق نداشت و چینای پیشونیش وقتی می خندید سه تا بود باور کن هفت بار شمردم انگار نقاشی کرده باشند و دندوناش به احتمال صد در صد عاریه !! یکدست مروارید و دل به همزن که لابد تو تاریکای شب مثه شماره های ساعت شب نما می درخشه و احتیاج نداره وقتی می ره مستراح چراغ روشن کنه فقط لبشو جر بده جلوش یه متر روشن می شه !! من دل تنگه همون دندونای زرد و  شکسته پکستۀ توام که وقتی انگشتامو نرم گاز می گرفتند هی بیشتر حشری می شدم هی حشری ترم می کردند ## بذار یه دفه دیگه ببینمت تا رُک و راست بهت بگم خیلی نامردی خیلی خیلی بی مزه و لوس و بوس و بوس بوس .

و دفترچه را بویید و بوسید و دوباره در شکافِ نامریی کرست پنهان کرد و به سوی رایانه رفت و فایلِ شهرام عبدالهی را کلیک زد .

کلیک بر صفحۀ هشت : منیر جانم چه خوب شد که دوباره برگشتی از آخرین باری که باهام دعوا کردی و قهر کردی و رفتی دقیقن پنج کیلو و هفتاد وپنج گرم کم کردم و حالام که تب ِبی خوابی افتاده به جونم و بی قرارم کرده ؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛ می دونی که کلیه هام سنگ سازه نمی تونم قرص بخورم مخصوصن اگزازپام و دیازپام و از این عن و گه ها؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛ به روی چشم حرفِ بو دار نمی زنم ؛؛؛؛؛ چقده اخلاقت با ادب شده ؛؛؛؛؛؛؛؛ ها همین خفه شوهاتو دوست دارم دیگه ؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛ سه روز مونده تا عید ؛؛؛؛؛؛؛؛ و ما دیگه بچه نیستیم تا لباسای نو بپوشیم و شادی کنیم ؛؛؛؛؛؛؛؛؛ آره تب ِبی خوابی آب تنمو کشیده جاش کامنت می نویسم خفن ؛؛؛؛؛؛؛؛؛ خودمم نمی دونم معنی بعضی هاش چیه ولی غلغله به پا می کنه تازگی ها مطلبی نوشتم سه صفحه در بارۀ ممه های لخت و نوک تیز یه هنرپیشۀ سی ساله سه هزار و پانصد و هفتاد و نه تا کامنت برام نوشتن در یک ساعت و سه دقیقه غوغایی شد رکورد شکستنی در تلگرام یک سوم حقوقم پاداش گرفتم و رتبه ام یکی رفت بالا؛؛؛؛؛؛؛؛ همش خدا خدا می کردم که زودتر بیای تا برات بگم چقده درد دل دارم که ناگفته مونده.
 باز جسدی دیگه ، همان جا که اولین جسد کشف شد ولی این بار در ساعت یک و سی و پنج دقیقۀ بامداد و از بنزها خبری نبود و نیست و پژوها چهارتا شده اند زنی که روی زمین خوابیده ژاکت ِیقه اسکی تنگ و سفید رنگی پوشیده و برجستگی در سینه هاش کمی غیر عادیه و هیچ پوششی سرش و گردنشو نپوشانده و مو هم ندارد انگار سرش را با نمرۀ صفر زده و  پالتوی صورتی رنگش تا مچ پاهاش را پوشانده و شلواری که  پوشیده تا پایین زانوها پایین کشیده و کون و کپل لخت و عور و  پاهاش بی جوراب و ناخن هاش بنفش و صورتش به طرف من نیست گرچه می دونم مثل اونای دیگه صورت نداره و میان پلیس ها زنی پی در پی عکس می گیرده و اما آمبولانسی این بار دورتر پارک کرده و رانندۀ آمبولانس لاغر و تکیده تکیه بر ماشین اش زده و بر خلاف رانندۀ قبلی پشتش به صحنه نیست و مدام سبیل می جوه و پلیس ها گاهی با تکان دادن دست به خنده اش می اندازن ولی زن پلیس جدیه و نمی خنده و عکس می گیره و ناگهان بر می گرده و شهرک و من و آسمان روی سرم را نور باران می کنه و یک لحظه کور می شم و دستپاچه از پنجره فاصله می گیرم و چه خبطی ! چه خبط کودکانه ایی ! دوربین ها حالا آنقده پیشرفته اند که پرواز پشه در یک فرسنگ دورتر را می توانند شکار کنند و چرا منو شکار می کنه نمی دانم باید بیشتر مراقب باشم  یادم باشه پشت در صندلی بذارم چرا خوابم نمی آد بس که خسته ام اما حمام داغ هم دوای بی خوابی نیست تا دوش بگیرم و خیس برم بیفتم روی تخت و پتو بکشم روی سرم مثه دفعه های پیش شاید کمی خواب ِعمیق و سنگین معالجه ام که نمی کنه چه خبطی کردم ! پلیسای زن همیشه خطرناکتر و هشیارتر از پلیسای مردند و از که شنیدم نمی دانم که پلیس های مرد معمولن چرا احمق تراز پلیس های زن اند مهم هم  نیست کاش این پنجره کوچکتر بود تا دیده نمی شدم منیر جان دیگه از پیشم نرو که بهت سخت محتاجم باور می کنی که وقتی نیستی فکر می کنم شاید جسدی شدی افتادی کنار اتوبان ؛؛؛؛؛؛؛؛؛ باشه زبونمو گاز می گیرم اما خیس از عرق هم نیستم شاید واسه همین شوخیم گرفته ؛؛؛؛؛؛ با تو تُوهمین زندگی ی پُر از جسد خوشم ؛؛؛؛؛؛ نه دیگه چیز زیادی از زندگی نمی خوام ؛؛؛؛؛؛؛ مطمئن باش فقط شیطون می تونه جای این دفترچه رو پیدا کنه ، جاش مطمئنه کنار قلبم بغل تختم و زیر تیکه های به درد نخور یه زندگی پُر از جنازه و خاطره .

مرجان واحدی مثل یک جنازه برخاست و بعد از آن که چند جرعه از دمنوشی غلیظ قاطی با عطر نرگس ِشیراز در فنجان سرامیک گل بهی رنگ ِمحبوبش نوشید پوست ِجسد نوشته ها را کناری زد و صفحۀ سفیدی در کامپیوترش باز کرد و نوشت : تفکراتی از بررسی های قتل های زنجیره ایی زنان

یک : کشنده یا کشنده گان مومن به یک ایده یا مذهبِ خاص اند .

دو : احتمالن در اطراف شهرک ِبهشت امام زندگی می کنند که اطرافش تا شعاع پنج کیلومتری غیرمسکونی است .

سه : برای حمل جسد از اتومبیل های نیمه سنگین مثل وانت یا شاسی بلند استفاده می کنند.

چهار : احتمالن در ورزش های رزمی مهارت دارند .

پنج :  از تیغ های جراحی خیلی حرفه ایی استفاده می کنند .

شش : باید دیپلم به بالا باشند و به احتمال قوی ادبیات ِمدرن و پست مدرن هم مطالعه می کنند .

هفت : اماکن عمومی مثل کتاب خانه / فروشگاه / مسجد /  ادارات ثبت و کنترل باید زیر نظر باشند .

هشت : همۀ کشته شدگان سی و سه تا سی و هفت ساله اند !!

نه : تنها زندگی می کرده اند !!

ده : شاعر و نویسنده و پژوهشگر یا فعالِ فضای مجازی و غیر مجازی بوده اند.

یازده : کتاب و کتاب هایی منتشر کرده اند یا می خواسته اند منتشر کنند .

دوازده : ورزش غیر رزمی مثل یوگا می کرده اند چون اندامی متناسب داشته اند .

سیزده : لباس هاشان شیک و گران قیمت پس از نظر مالی متوسط به بالایند .

پانزده : جواهراتشان بدلی ولی با طرح های مدرن .

شانزده : ناخن های همۀ کشته شدگان لاک شده با رنگ های گرم  .

هفده :  هیچکدام شورت و سینه بند ندارند .

به این لیست باز افزوده خواهد شد.

و صفحۀ دیگری باز کرد و نوشت : مشاهدات از تفکراتی در باره ی قتل های زنجیره ایی زنان و آنچه در سی و هفت عکسی که از زاویه های مختلف از سایه های هفت پنجرۀ شهرک که همگی در طبقۀ دوم ساختمان هایی از کوچه بهشت متین گرفته شده و چهره هایی بی تفاوت یا نگران است که باید در موردشان تک به تک تحقیق شود به ترتیب که عبارتند از یک : اولی مردی سفید مو و سبیل چخماقی و سیگاری از نوع قهار که  اسفندیار زین العابدینی است و دست راست ندارد و در تفتیش خانه اش دفترچۀ خاطراتش پیدا شد اما سفید بود .

دو : در سومی مردی که می خندد و انگشت ِشست به علامت بیلاخ به طرف دوربین گرفته نامش میثم وردی است ولی در دفترچهٔ خاطراتش فقط طرح هایی با مدادی نوک پهن از انگشت شست در شکل های مختلف دیده شد  .

سه : در منزل یازدهم  شهرام عبدالهی که دفترچۀ خاطراتش پیدا نشد  .

چهار :  در یکی از پنجره های مسجد عکسی از بارگاه امام اول و دقیقن بالای همین پنجره که بام است یک تلسکوپ ۱۳۰ میلی متری با نام تجارتی سیاره نورد ایستاده .

پنج : در پنجرۀ دیگری از مسجد محمدنقی کامران نژاد با شانه ایی زرد رنگ در ریش .

شش : منزل پانزدهم مرد یا زنی با نیم رخی جوان که به آسمان نگاه می کند ولی خشایار عسگری نیست شاید مهمانش باشد وهنوز موفق به یافتن دفترچه اش نشدم.

هفت : در پنجرۀ هفتمین آپارتمانی که نزدیک به محل کشف ِآخرین جسد است سر تاس ِمردی مشاهده شد که ماه گرفتگی در فرقِ سرش انگار موش خرماست و احتمالن مهرداد هاشم زاده است که همیشه پوستیژ می گذارد و میانه ایی با نوشتن چه با کیبورد چه با قلم ندارد ندارد ولی باید مطمئن بود.

و سپس رایانهٔ روشن را رها کرد تا خودش بخوابد و با عجله به عیادت ِمادرش رفت که در ناکجای آلزایمرش همیشه بیدار و شاهد بود و به دروغ ناهشیاری خواب آلود ثبت شده بود تا هویت اش فاش نشود.

وقتی آقا جمشید قراخانی ملقب به امام هویت با دروغی آغشته به حقیقت در ۳۱۵ کانال کابلی و ماهواره ایی درون مرزی و برون مرزی نوروز ۱۴۱۳ را تبریک گفت چون دیگر اعتقادی به هیچ نوروزی نبود اما رسومی مرسوم در مراسم رسمی هر سال باید دقیقن در روز معین برگزار می شد و با امید به بهروزی و اتحاد هرچه افزونتر امت و ملت ذیل توجهات حق تعالی ولی الله الحقایق به شکست نکبت بار دشمنان ِمسند و مذهب در سال ِ پیش رو بشارت داد مرجان واحدی چشم از ریش انبوه امام هویت که در صفحۀ وایبر اسمارت ِسوپر سه بعدی تلویزیون چون برف صاف و یک دست سفید بر سینه تا بالای ناف اش ریخته شده بود بر داشت و به گیسوان ِمادرش دوخت که مثل کهربا در شب ابدی می درخشید و می خندید و مجبورش می کرد تا نوازشش کند و نوازش کرد و ناگهان بر تخت ِسراسر سفید بیمارستانی ویژۀ بیماران مبتلابۀ آلزایمر همراه پارکینسون حاد رویای دخترانه اش را دید که در سه ساله گی از سه چرخۀ زین قرمز و بدنه آبی افتاده و از زخمی دردناک در  قوزک پای چپش حتی نمی دانست که می تواند بگرید اما با همتی نامتوازن تلاش می کرد که نگرید و در همان لحظه صدایی از اعماق ِخاطرات ِسال های فراموش نشده شنید که گفت : اشک های تو حتی درد غربت و قولنج کمر را با هم تسکین می ده اما باز هم در مصرف ِاشک صرفه جویی کن و مرجان هم همان دستور را که به فرمانی درونی شبیه تر یود بلادرنگ اجرا کرد چون به دستوراتی درونی بیش از فرمان های بیرونی معتقد بود پس دوباره دست از نوازش آبشار کهربای گیسوی مادر بر داشت و چشم دوخت به صفحهٔ تلویزیونی که در تصرف امام هویت آقا قراخانی یکسر سیاه و سفید می نمود و دقیقن در همین لحظه زنی با چشمانی آبی بر زمینه ایی سیمانی در اتاقی که فقط یک لامپ ِسی وات سبز چمنی بالای در ورودیش روشن بود چمباتمه زده دست می مالید به اطراف ِپاره گی ی شلوار جین اش در قوزک پای چپ که خونی سرخ بر آبی پاچه اش دلمه بسته بود و به سه مردی که لباسی یکسر سرخ و خاکستری ویژهٔ امداد گران ِنیروی واکنش سریع آتش نشانان پوشیده و کلاه زرد ایربگ دار آهنی بر سر پشتشان به او بود با عصبانیت گفت : من به جای شما خجالت می کشما که روز اول عید عوض این که بشینید دور سفرۀ هفت سین کنار زن و بچه هاتونا و بابا ننه هاتونا که البته اگه داشته باشیدا منو دزدیدیدا و آوردیدا اینجا که چی اگه راست کردیدا و فشار بهتون اومدها که یالا شروع کنیدا اینم لنگای من که وازه واسه گاییدنا قرمساقا حالا شلوارمم در می آرما که زحمتتون کم بشه ها بتونین فشار بدین دولای زنگ زده تونا تُو حفرهٔ بلا پس ها دیگه چرا دست دست می کنینا و شروع کرد به لخت شدن که یکی از مردها بدون اینکه برگردد  گفت : استغفراله خواهرم آرام باش این حرف ها چیه که می زنی آخه تو زنی قباحت داره زشته حرامه این طور حرف زدن استغفراله ما فقط می خوایم کمی حرف های معمولی بزنیم و درددلی بکنیم تا در این آغاز سال نو سبک بشه گناهان ِسال ِگذشته استغفراله که ما مردمی منطقی هستیم و عذر می خوایم از شما که این طوری مجبور شدیم به این شکل ناشایست که اذعان می کنیم شیوهٔ ناحوشایندی هم هست در حق مردمان خدا پرست و البته شخص شما که شما را به این مکان ِمقدس آورده ایم تا به یاری حق تعالی به راه راست هدایت شوید که خداوند رحیم و رحمان و خودآگاه است که ما فقط قصد ارشاد داریم و لاغیر و چنانچه کلام حق را بپذیرید و قسم یاد کنید به این کلام الله که بی تردید کلام الله است و هر که در کلام الله بودن آن شک کند دچار عذابی الهی خواهد شد و هر که به کلام الله ایمان داشته باشد رهین رحمت حق تعالی واقع خواهد شد و آزاد خواهد بود چون پرنده گان ِجنت مکان و به سلامت پرواز خواهد کرد در آسمان ِبرکت و ثروت و قدرت و شهرت و خلاصه هر آنچه نیک است و سبب ساز و که ناگهان زن خطابهٔ مرد را قیچی کرد و چنان از ته گلو جیغی بنفش کشید که کلهٔ یکی از مردها ناخودآگاه به دیوار کوبیده شد و کلاه زرد از سرش پرت شد و مرد ناخودآگاه برگشت و خم شد به سوی ایمنی آهنی و ناگاه زن را دید که تلاش می کند بر خیزد و نمی تواند و مرد ناخودآگاه درخمیده گی لرزید و زن ناخودآگاه در نیم بر خاسته گی چشم دوخت به چشمان ِمردی که ناخودآگاه ولی سریع کلاه ایمنی ایربگ دار مخصوص کار در ارتفاعات ناامن را از زمین ربود و ناخودآگاه بر سر گذاشت وناخودآگاه ریش ِبورش را با نوک انگشتانی بی ناخن شانه کشید و ناخودآگاه بند کلاه ایمنی را که زیر چانه آویزان بود و می رقصید را چنگ زد تا نرقصد که نتوانست و ناخودآگاه روی بر گرداند سوی دیوار و زن ناخودآگاه میان گریه قاه قاه خندید و در حالی که تمام اندام خمیده اش از خنده قاطی شده با گریه می لرزید گفت : خب بسه دیگه بسم الله بکشید پایین زیپای صاب مُرده تونو و شروع کنیدا من آماده ام یالله بفرماییدا و پاهاش را بغل کرد و در سینه فشرد و مردی که نه سرش به دیوار خورده بود و نه سخنی رانده بود دفترچۀ سبزرنگی از جیب ِروی قلبش بیرون کشید که بر جلد آن تصویر کودکی مو پریشان بود که کالسکه ایی پُر از میخک های نقره ایی را هل می داد و با احتیاط آن را باز کرد اما ناگاه برگی خشکیده چون پنچهٔ کودکی از لای آن افتاد ولی مرد میان زمین و هوا چنان نرم آنرا قاپید که صدای قاپیدنش را جز خودش و زن کسی دیگر نشنید پس بی تفاوت از صدای قاپ گذشتند و آنگاه مرد با آرامشی به آرامی قاپیدن ِبرگی از آن دفتر چیزی نخواند بلکه چون قصیده ایی مرصع و مقدس چنین دکلمه کرد : شهرزاد دهستانی تو بیست و پنج ساله ای فارغ التحصیل نقاشی و نویسندۀ مجموعه داستانی به نام ( آن چه برای اتفاق نمی افتد ) و مجردی و گاهی حشیش می کشی و پیش از زمستان ماشین ات را فروخته ایی چون قصد داشته ای کتابی از شعرهات منتشر کنی که نتوانسته ای پس ارثیۀ پدری که پانزده سال و نه ماه پیش ناپدید شده را حراج کرده ای که مشتمل بر پنجاه و سه دیوان از شاعران کهن بود و سیصد و پنجاه و سه فنجان ِسرامیک با طرح سه بته جقهٔ نقره ایی بر جوانب اشان و این گناهی نابخشودنی در پیشگاه حق تعالی است که کفران ِنعمتی عمومی محسوب می شود و دیگر این که مادرت دستیار دندان پزشکی بود و هست از ابنای برگزیدهٔ آقا صاحب الدندان ولی شما ایشان را تنها رها کرده ای تا تنها و رها زندگی کند و زندگی کنید که این نیز در پسینگاه ِحق تعالی کفران ِنعمت های خصوصی است و نابخشودنی مگر این که خلاف آن محرز شود و همچنین در سه تابستان ِگذشته در هر ماه یک بار بدون مادر به جزیرۀ شیک سفر کرده ایی و هر بار سی و پنج تکه تی شرت ِسفید و پنجاه و سه جفت جوراب ِساق کوتاه و سی و سه شورت ِکتان و پنج جین ِران پاره و سه نوت بوک خریده ایی و در هر نوت بوک شعرها و نثرهایی نگاشته ایی و سپس نگاشته ها را جایی ارسال کرده ایی که ناکجاست زیرا آدرس آن ها جعلی است اما به یقین جعل آدرس هم باید جایی باشد که جعلی نمی تواند باشد و ناگهان سکوت کرد و تیز شد انگارکسی حرفی زده باشد و  نشست روی زمین چارزانو دقیقن روبروی شهرزاد و زانوهاش را نرم و آهسته فرو برد میان ِدوپای شهرزاد و قوزکِ پای راست شهرزاد را با کفِ دست چپ مالید و قوزک ِپای چپ را با دست راست و آنگاه بعد از چند نفس ِعمیق آغشته به خرخری خوابناک با نگاهی مات و منکوب کننده ادامه داد : آیا مواردی دیگر هم هست که باید گفته شود تا بنویسم و مدادی از جیب ِروی قلبش بیرون کشید و منتظر ماند و در این فاصله دو مرد دیگر سوی شهرزاد و مخاطب اش بر گشتند و تکیه بر دیواری زدند که پوشیده از موکت ِپُرزدار به رنگ ِشکلاتی شیری بود و هر کدام بسته شکلاتی پیچیده در لفافی المینیومی از جیب بیرون کشیدند و به یکدیگر تعارف کردند و تعارفی ی یکدیگر را قبول کردند و شکلات هاشان را به هم دادند و از یکدیگر تشکر کردند گرچه هر دو بسته هم شکل و هم مارک و هم اندازه بود و آنگاه صدای جر خوردن و ملچ و ملوچ کردن آمد و ناگاه صدای ملچ و ملوچ قطع شد و شهرزاد در این موقع فرصت کرد تا  زیر یکی از ابروها را بخاراند و بگوید : البته نهصد و هفتاد و پنج مورد دیگه از قلمتون افتاده که می تونین بنویسید مثلن اسم دبیرستانم شهید سرور سروستانی بود که یادش به خیر می گفتند خود سرور در واقع شاعری خراسانی بوده اما در اراک طلبه گی می کرده و در کربلا ماست مسموم خورده و شهید مُرده نوشتی ؛‌ نوشتم
مورد بعد استاد خطاطی در دانشکدۀ پژوهش هنر و مرمت ِاشیا تاریخی مرحوم استاد مراد مریدپناه که با همۀ خانم های دانش پژوه مراودهٔ جنسی داشت و جنس مبادله می کرد جز من که در نستعلیق با نی نوک پهن مهارت داشتم و دارم اما دوچرخۀ استاد ناخواسته با کامیونی تصادف کرد و ناشهید مرحوم شد نوشتی ؛ نوشتم  
مورد بعد شب های عزای دهگانه در تکیۀ حاج منصور خاج پرسته  که انگشتِ اشارۀ دست راستش را لاکِ بی رنگ می زده ولی کسی باور نمی کنه جز من که شنیدم چند بار از چند نفر که حتی سه تار هم می زده ولی بدون ضرب و در خواب ِقیلولهٔ روز هفتم از عزای سالانه در تکیه خودش هزارپایی گوشتخوار وارد گوش چپش شد و تا مغزش رفت و بخش ِلذت بخشی از مخش را خورد و به همین دلیل شاید کی می دونه جز پروردگار سه عالم که خودشو دار زد نوشتی ؛ نوشتم
و سبحان الله بابام یادش بخیر از وسط لباش با سوت ِصحیح ورد می فرستاد ته گلو و دعای غلیظ می ریخت بیرون و می گفت : ثوابش سه برابره اما همش از نیش ِعقرب ِ آندرکتونوس کراسیکود می ترسید ولی عاقبت از کوه پرت شد و گردنش شکست گرچه در بیمارستان گفتند خودش خودشو تلخیص کرده و فقط من می دونم  که نمُرده و مامانم هم  باور نکرد و نکرده اما وانمود می کنیم که هر دو باور کردیم و کرده ایم که خودشو کشته چون چاره ایی نداشته و نداشتیم و نداریم وگرنه نمی ذاشتن براش مجلس ترحیم بگیریم نوشتی ؛ نوشتم
و مرد پرسید : موارد دیگه هم  ؟
که شهرزاد قاطعانه اعلام کرد : فقط نهصد وهفتاد و یکی که اگه موافقی یکی دیگه می گم تا سر راست بشه راه دوری نمی ره و مرد با قاطعیتی توامان خسته گی گفت : بگو
کارگری که وقتی پنج ساله بودم برای رنگ کردن در و دیوارای خانۀ ما می آمد و همدست ِبابام بود و با من هم بازی می کرد و گاهی کف ِپا و بعضی وقتا زیر بغلمو قلقلک می داد تا باهم خیلی بخندیم چون عادت داشت هر ساعتی یک بار تینر تازه می ریخت توی پاکتی کاغذی و بو می کشید و از دهنش کف می ریخت رو کفپوش ِاتاق و آخرش هم هنوز اتاق خواب منو رنگ نکرده آنقدر کف کرد که توی غلظت کف گیر کرد و غرق شد اما بابام گفت : شهید شد چون حین کار عرق کرده و چاییده نوشتی که مرد گفت نوشتم و ختم جلسه را اعلام کرد و پس از آنکه به شهرزاد دو پتو و یک دیوان از اشعار عاشورایی ی کلیم کرمانی را داد در را قفل کرد و با دیگران رفتند .
و در سکوت ِبی عاطفهٔ سلول بود که شهرزاد سرانجام لنزهای آبی را از چشم های دردناک اش بیرون کشید و بعد از آن که بار دیگر دنیا را به رنگ میشی دید به جای گریستن در تنهایی تصمیم گرفت فکر کند که چگونه می شود سه مرگ را که یکسره سرخ و خاکستری پوشیده اند و زرد بر سر کرده اند را تبدیل به سه سرزنده گی کند .

زنی که ناپدید شدن ِسرزنده گی ی دخترش را به پلیس اطلاع داد مانتوی آبی همرنگ چشماش به تن داشت و در جواب افسر کشیک گفت : ما هر غروب سر ساعت هفت و سی و پنج دقیقه حداقل سیزده ثانیه و حداکثر بیست و هفت دقیقه با هم حرف می زنیم این حرفا چیه جناب سروان که شاید با دوستاش جایی رفته نگران نباشم بر می گرده کجا برمی گرده یک شبانه روزه ازش بی خبرم تلفن همراهشم خاموشه لابد تا جسدش … و ایستاده بی هوش شد ولی پیش از افتادن بر سرامیک سرد و چرب افسر توانست صندلی بی دسته زیرش بگذارد و زن وقتی نشست به هوش آمد و توانست آه بلند و درازنفسی بکشد  .

در آه دراز این زن که تا طبقۀ دوم کوچۀ متین رفت و وارد رایانۀ شهرام عبدالهی شد دختری که گم شده بود داشت کالسکۀ کودکی ی خودش را پیش می راند و مادرش که پا به پای او می رفت و تشویقش می کرد تا سریعتر کالسکه را هُل بدهد می دانست تا زمانی که دختر با مرگ ملاقات نکند زنده خواهد ماند و بلندای آه که یک دقیقه و پانزده ثانیه طول کشید اما پیام کوتاهی بود که روی رایانۀ مرجان واحدی هم نشست به این مضمون : شهرزاد بتولی شاعر و داستانسرا به احتمال قوی ربوده شده پرونده اش در فایل ضمیمه ارسال می شود ردیابی کنید : پورمحمدی .

و مرجان واحدی بلافاصله در فایل ضمیمه شهرزادی دید که در کتابخانۀ شهید ثالث آخرین سطرهای حکایتی دنباله دار را برای زنانی می خواند که احتمالن روزگاری نه چندان دور دخترانی احساساتی بودند و اکنون نبودند از قناری غمگینی که چون منقارش را بریده بودند نمی توانست آواز بخواند : و شورای پزشکان تسلیم سماجت و اصرار دکتر باران ِزمزم شد که جراح مجربی بود متخصص در انواع مشکلاتِ مربوط به حلق و دهان و بینی و جهاز هاضمه و آنگاه جزییاتِ مربوط به نصب دو توکِ ساخته شده از کاراتین ِطلایی با خلوص سی وپنج کربن نمرۀ پنجاه و هفت را با دقت شرح داد و قناری که به خواندن پرداخت یا شهرزاد وا داشت دفترش را بست و دوربین هم به ثبت سریع صورت ها و دسته های جمعی پرداخت که تشویقش کردند .

مرجان بسرعتِ نمایش ِتشویق کنندگانی که با حرارت ولی یکنواخت دست می زدند را آهسته کرد و در این آهستگی توانست هفده چهره را جدا کند که صورت ِسیزدهم شهرام عبدالهی بود ایستاده کنار مردی نشسته با ریش حنایی اما توخالی و موهای مجعد انبوه و مرجان واحدی یقین کرد که موی مجعد باید مصنوعی باشد و پنج کپی از عکس مرد در حالت های متبسم و در حال چرت زدن و متمرکز و خشمگین و انگشتِ اشاره در ریش تهیه کرد و در تلفن همراهش ذخیره کرد ونوشت
یک : مرد مو فرفری کیست؟
دو : چرا کنار شهرام عبدالهی نشسته؟
سه : چرا ریش اش توخالی است؟
چهار : چرا حلقه در انگشت اشاره دارد؟
پنج : چرا حلقه اش نقره است ؟       
و آدرس کتاب خانۀ شهید ثالث را گرچه از قبل می دانست اما چنین هم نوشت : روبروی شمس سه کوچه بالاتر از متین در اواخر شهرک بهشت ِامام .   

شهرام عبدالهی در وقت ِپیاده شدن در آخرین ایستگاه با چشمانی متورم و سرخ به راننده گفت : شما چشات به نور ماورای بنفش حساسه مثه چشای من و چشمانش را تا نزدیک چشمان راننده برد و بعد عینکی آفتابی با دسته های نازک نقره ایی را که در دست داشت به دقت پاک کرد و گفت : عیدی شما .
زنی که در پیاده رو ایستاده بود با دیدن مسافری که پیاده شد به طرفش رفت و پرسید : ببخشید آقا می دونید کتاب خانۀ شهید ثالث کجاست ؟ و عینکی آفتابی با دسته های پهن و طلایی را که بر چشم داشت با هر دو دست کند و بلافاصله بالای پیشانی لای موهای بورش مستقر کرد و منتظر ماند تا پاسخی بشنود و شهرام عبدالهی که مجذوب چشمان ِ سبز و خندان زن شده بود پس از مکثی سی وسه ثانیه ایی که گمان نمی کرد طولانی باشد ولی طولانی تر از حد و حدود معمول برای جواب دادن به یک سوال ساده بود ناگهان فهمید هیچوقت آدرس اماکن عمومی را به خاطر نسپرده چون نیازی به اماکن عمومی نداشته و ندارد جز در مواقع استثایی و به همین دلیل پرسید : چرا ؟ ولی بدون اینکه پاسخی از پرسش به ظاهر احمقانه اش ولی در واقع واقعی اش بگیرد با انگشتِ اشارۀ دست راست مکانی را نشان داد که خود ندانست کجاست اما زن به همان سو نگاه کرد و چیزی ندید جز پرچمی افراشته بر فراز دیرکی بسیار بلند و گفت : اتفاقن پرچم نشانۀ خوبیه برا پیدا کردن آدرس و بدون تشکر به طرف ِپژوی سبز و آبی رنگش رفت و شهرام دریافت که این زن احتمالن منیر خیال نیست اما می تواند از بستگان نزدیکش باشد شاید خواهرش و برای فهمیدن ِهمین مطلب به ظاهر ساده بود که آهسته و مطمئن به داخل کوچۀ متین رفت ولی به سرعت به خیابان برگشت و پژوی آبی و سبز را دید که به جای پیشروی عقب روی می کند و شهرام عبدالهی در همین لحظه یقین کرد که چشمانِ منیر خیالش چنان به نور حساس است که مسیر آمد و رفت را شاید گم کرده است ولی در همین لحظه همان اتومبیل ایستاد و راننده  شیشه را پایین داد و آیینه را تنظیم کرد و به طرف ِشهرام هم انگار دستی تکاند که این عمل مثل بسیاری از اعمال آدمی بی مورد بود و شهرام این مورد را به سرعت در چشمانش ثبت کرد تا بعد در جایی بنویسد اما اتومبیل انگار دستی برای بدرود تکان نداده به طرفِ پرچمی رفت که در نسیم میان مایهٔ عصر و غروب آرام می رقصید در حالیکه ریزخنده های منیر در گوشهای شهرام ناگهان بعد از طنین ِسه بوق جیغی کشید و قطع شد .
در حالی که کتابدار مدام مسیر پرسش های مرجان واحدی را قطع می کرد و توضیح می داد که کلیۀ کتب ِخطی عارفان قرن پنجم هجری در مخزن بایگانی ها از سال ها پیش مهر و موم شده و جز با اجازه نامۀ قانونی و تایید معاونت سازمان سکما نمی تواند به آنها دسترسی داشته باشد شهرام عبدالهی بدون پیراهن و شلوار روی فرشی جارو نکشیده دراز کشیده و تلاش می کرد تا به کمک مکینتاش ِلب تابی مشکی و قاب شکسته چهرۀ زنی را نقاشی کند که شک نداشت خواهر منیر است و در همین هنگام سه مرد برای دومین بار لباس های یکسره سرخ و خاکستری پوشیده و کلاه های زرد ایمنی بر سر گذاشته به سلول شهرزاد دهستانی وارد شدند و از او خواستند تا به جزییات ِجرائمش بدون حاشیه رفتن اقرار کند و آنگاه هر یک در کنجی از سلول روی زمین چهار زانو نشستند و یکی از آن ها همان دفترچۀ سبزرنگ که بر جلدش تصویر کودکی پریشان مو بود که کالسکه ایی پُر از گل های میخک را هل می داد را این بار از جیبی بیرون کشید که روی کپلِ سمتِ راستش قرار داشت و هم زمان خودکاری نیز از همان جیب به بیرون پرت شد و شهرزاد میان زمین و هوا خودکار را قاپید و نبویده گفت : بوی گلاب می ده و به صاحبش پس داد که مرد گفت : شرمنده خانم دهستانی شما بفرمایید بنده یادداشت می کنم .
 شهرزاد : یک مورد هم مربوط به پسر همسایه که همیشه حرفهای عاشقانه اش رو با مورس از طریق کوبیدن به دیوار یکی از اتاق های میان آپارتمان ِما و خودشان می زد که اتفاقی میعادگاه ما شده بود تا با هم حرفی بزنیم و همیشه امضای پایان حرفهاش عاشق باشید بود وقتی برای آخرین بار تقاضای ملاقاتشو رد کردم شیشه خورد و به علت پاره گی رگهای  قلبش مُرد آخه می خواست منو به دیدن آکواریومی که در پارک ِشهید باغستانی که می دونید کجاست و به تازه گی افتتاح شده بود ببره و من امتناع کردم ولی باور کنید خودش هم دلیل ِامتناع منو نخواست بدونه و من هم نگفتم که فقط از فرشته ماهی ها متنفرم وگرنه نمی خواستم چنان دلشو بشکنم که خودشو با شیشه بکشه نوشتی ؛ نوشتم

مورد بعدی مربوط به دوست بسیار نازنینم که بر خلافِ همۀ دوستاش و دوستامون نام و نام فامیلش برعکس بود و از این بابت خیلی خجالت می کشید زینب زینت نژاد که به دلیل همین شرمنده گی عاقبت با دوست پسرش فرار کرد و چون عاشق مربای البالو بود به علت افراط در نوشیدن آب البالو معده اش ورم کرد و دوست پسرش ترکش کرد در حالی که پنج ماهه باردار بود دوقلو و مجبور شدن سزارینش کنند و بخیه هاش بعد از سومین شب ِشیر دهی به بچه هاش در زایشگاه باز شد و مطمئن نیستم که کشتنش یا خودشو کشت اما  چطوری نمی دونم نوشتی ؛ نوشتم

مورد بعدی شیخ فرید عطارنسب بود که عاشق مادرم شد ولی زن داشت اما شاعر نبود چون چشمای ملوسی داشت مثل گربه ایی که شکلاتو از راه دور می لیسه مادرمو از پشت پیشخوان مغازه اش می لیسید حتی واسطه فرستاد که زنمو طلاق می دم اما مادرم همیشه از چشمای ملوس می ترسید هنوز هم می ترسه می دونم حالا دربدر با تمام ترس هاش دنبال من می گرده و تا پیدام نکنه از جستجو پا پس نمی کشه ضمنن هیچوقت پاشنه بلند نمی پوشه چون خیلی سختکوشه یه بار هم یواشکی دور از چشای شیخ تو قلب ِمغازه اش با صدای بلند طوری که عطارنژاد بشنوه یهویی به من گفت : هیزه مثل گربه بی چشم و روست ولی فکر کنم شیخ فرید شنید چون روز بعد مغازه شو به جرم گرون فروشی تعطیل کردند و فکر کنم به همین دلیل سه ماه بعد دق کرد و مُرد ولی دختر همسایۀ روبروی آپارتمانمون که مهتاب حضرتی بود و مرید حضرت ِمهتاب بود یک شب که داشتیم نازکترین هلال ماه را نگاه می کردیم و آه می کشیدیم یواشکی به من گفت که مادرش بهش گفته شیخ عطار قرص برنج خورده تا با مسموم شدنش بی گناهی اش  در گرون فروشی هاش ثابت بشه ولی نشد البته من فکر نمی کنم خودکشی کرده باشه چون گاهی در مسجد هم نماز می خواند نوشتی ؛ نوشتم

 و مورد بعدی در مورد بزرگترین پسر شیخ فرید بود که بعد از هفت سال دوباره مغازۀ پدرش رو وا کرد ولی عاشق مهتاب شد و چون مادر مهتاب فهمید و من هم فهمیدم و همۀ همسایه ها فهمیدند و تحریمش کردند چون مهتاب تازه یازده ساله شده بود وقت عاشقی  نداشت آنموقع و تازه سینه هاش از فندق بزرگتر و از گردو کوچک تر بود  و خونریزی ندیده بود ولی کسی چیزی به پسر شیخ نگفت حتی نگفت که مهتاب هنوز حیض نشده و فکر کنم از بدبیاری یا بی آبرویی بود که تحریم  ورشکسته اش کرد و مغازه دوباره بسته شد و بعدها مهتاب که نوزده ساله شده بود در غروب یکی از روزهای آخر تیر ماه و قبل از رفوزه شدنش در کنکور نامه ایی نشانم داد که آخرین نامۀ پسر شیخ بود از یکی از شیخ نشین هایی که در آن جنگ داخلی تازه شروع شده بود و چند روز بعد در همان جنگ شهید شد ولی مهتاب نفهمید و مادرش وقتی به مادرم گفت فهمیدم که مهتاب از نُه ساله گی عاشق ِپسر شیخ بود و حتی به من هم نگفته بود ولی مادرش می دونست نوشتی ؛ نوشتم

و مورد بعدی خود مهتاب حضرتی که بهترین دوست همۀ دوران کودکیم بود بعد از سه بار شکست در کنکور تاب نیاورد و سه ماه بعد از تولد بیست و یک ساله گی اش که جشن مفصلی هم براش گرفتیم و خیلی رقصیدیم آنقدر رقصید تا غرق ِعرق رفت روی بالکن خنک بشه که اتفاقن دید کوچکترین هلال ماه داره زیر یک ابر سیاه گم می شه که شاید به همین دلیل بود که خودشو پرت کرد روی هوا تا نازکای آخرین شانس اش را نجات بده ولی با زمین تصادف کرد و قطع نخاع شد و پنج ماه در بیمارستان بود و سه بار برای حضرت ماه نامه نوشت تا نجاتش بده و نداد و وقتی نومید شد دکترا به خواهش ِخودش و موافقت مادرش کشتنش نوشتی ؛ نوشتم و ناگهان شهرزاد گریست  و مرد دفترچه اش را بست و خودکارش را به طرف یکی از مردانی که بی دلیل می خندید پرت کرد و ختم جلسۀ دوم اعلام شد و پتوهای کهنه را گرفتند و پتوهای نو به شهرزاد دادند و کتاب کلیم را گرفتند و منتخب آثار مهندس محنت اله موسوی در مورد معضلات شهرهای مدرن و مبارزه با انبوه سازی های فرهنگی را که با همکاری همسرش نوشته بود و نقاشی های غیر کوبیستی ولی سوررئال فراوانی هم داشت به او دادند و رفتند .
 
موی سیاه و انبوه محنت اله موسوی که معمولن کلاه لبه داری آن را می پوشاند با سبیل خرمایی رنگی که شارب اش را همیشه همسرش با مهارت بی انتهایی که در آرایش ِحجم های مصنوعی داشت و کوتاه می کرد و از این بابت مزدی هم نمی گرفت یادآور چهرۀ متناقض فردیبهشت فرزانه از هنرپیشه گان ِمحبوب سال های نود بود که عاقبت با آنا فاطمیون ازدواج کرد در مراسمی که سرو صداش تمام صفحات اول سایت های دوست یابی را تصرف کرد و ماه عسلی که تدارکاتش سه ماه پُر زحمت طول کشیده بود و چنان با سر و صداتر شروع شد که تا سه هفته در شمال کشور همسایه در شلوغی های هتل هفت ستارهٔ لاییق الفندقیا شر و شوری ایجاد کرد که از سایت های دوست یابی به سایت های سیاسی هم کشیده شد و از انواع تحلیل های روبنایی گذشت تا همه گان آینده ایی روشن تر از زیربنای لابی ی هفت چلچراغ هتل براشان آرزو کنند اما در روز هفتم از عشق ورزی های شیرین عسل اشان وقتی این شایعه را شنیدند که سی و هفت دختر  نو جوان و از جوانی گذشته به خاطر احساس ِعاشقانهٔ خود و رویای صادقانهٔ دیگری نسبت به اندام ورزشکار مسلکانهٔ فردیبهشت که به آن با تمام وجود در فضای مجازی مهر ورزیده بودند خودکشی کرده اند و این روند ِرو به گسترش همچنان ادامه دارد و به فاجعه ایی ملی در حال ِتبدیل شدن است از باقیماندهٔ خوشگذرانی در باغ خوش ماه عسل چشم پوشیدند و ضمن تکذیب ِازدواج و حاشیه هاش اعلام کردند فقط برای بازی در فیلمی آوانگارد و گمان شکن اما تاریخی همسفر بوده اند و اصلن محل اقامتشان در هتل لاییق الفندقیا شایعه است چون بودجهٔ هتل های هفت ستاره در کمیسیون تدارکات تصویب نشده و آنها همراه کادر فنی در هتل سه و نه دهم ستاره کاتاکونی البته بدون ِماهواره و ارکاندیشن و فقط زیر پنکه های سقفی اسکان گزیده اند تا روند خودکشی ها متوقف شود و نشد و بعد از انتشار کلیپی فیک از خودکشتنی رمانتیک به سبک بالیوودی های سی و پنج سالهٔ رتوش شده تا مرزهای نزدیک به نوزده سال و هفت ماهه و ساعتی پس از جا به جایی های همین شایعه ها و تکذیب ها خودشان هم ناپدید شدند و وقتی تمام حدس و گمان ها و تکنیک های هوشمند پلیس های دو کشور همسایه بعلاوهٔ انترپول جهانی برای یافتن آن ها بی ثمر شد و رسما در کنفرانسی مشترک هم شرکت کردند و در جوانب ِ همهٔ حاشیه ها به ترتیب ِمقام و موقعیت حرفها زدند اما سایت های غیرمجاز برخلاف روزنامه های آنلاین اما مجاز نپذیرفتند و سرانجام  چنین باوری به یقین تبدیل شد که احتمالن آن دو سلبریتی ی لبریخته  شاید به کشوری ثالث پناهنده شده اند اما چون کسی شایعه های مشکوک را جدی نمی گیرد و نگرفت به مرور زمان آبشار شایعه ها از شُر شُر ریزشی بهاری باز ماند و بعد از فروکش کردن ِشایعه ها و تکذیب ها و حواشی های شیرین و تلخ ناگهان فراموش شدند تا بار دیگر  فردیبهشت و همسرش هم زمان با بارش آخرین برف ِزمستانی با انتشار اولین کتابی که با همکاری مشترک خودشان و ادیتوری ناشناس به نام مستعار حلاج بند بازار از نفس افتادهٔ کتاب های غیر کنکوری را تکانی داد کمی کمتر از سه ریشتر و مورد توجه سازمان ترافیک کنترل احساسات نامحسوس ِهمه گانی با نام اختصاری ( تکانه ) اما وابسته به شهرداری منطقۀ هفده قرار گرفت و عکس هایی پنهانی از پشت ِجلد ِهمین کتاب همراه سه چهرهٔ مبهم اما نوستالوژیکال زینت بخش ِپشت جلدهای دفترچه های خاطرات دخترانی کتابخوان در کتاب خانه های عمومی شد که به رایگان عرضه می شد و در کافه های قلب ِتپنده هم همین عکس ها اما هفت رنگتر به قیمتی معادل سه بسته سیگار فروردین که اتفاقن خوش دود هم بود به فروش می رسید و البته جلد سفید همین کتاب حجیم تر از اصل بدون عنوان و همراه سه جفت چشم های درهم تنیده بدون سانسور نقاشی های رنگی از اندام زنانی همراه مردانی خوش سینه هم گاهی همراه دیگر کتاب ها بی مجوز خرید و فروش می شد .

کتایون مهدوی فر از کتابداران کتابخانۀ شهید ثالث از تولید و فروش همین کتب ضد سانسور بود که توانست پنهان از چشمهای کنجکاو کارپردازهای ادارهٔ کارگزینی که قدرتی نامريی در مبادلات معمولن آشکار بوروکراسی های سراسری اما سری داشتند اتومبیلی اسپورت بخرد و در روزی آفتابی پس از شبی برف ریزان با همکاری و مساعدت های  گوگل مپ ِدی اچ وی ماشینش فردیبهشت را پیدا کند و اتومبیل اش را نرم به دوچرخۀ کورسی فردیبهشت بمالد که حتی در کوران های برفی هم با آن به جاهایی می رفت که در ناکجاها قرار داشت و وقتی هر دو از این تصادف ِفریبنده اما برف شکن شوکه شدند و توقف کردند تا میزان خسارت را برآورد کنند کتایون هم فهمید همچون فردیبهشت از طرفداران سرسخت محیط زیست بوده و خبر نداشته و باید برای رفت و آمد در شهر و به ویژه شهرک از دوچرخه برای فواصل کوتاه استفاده می کرده و چرا نکرده چون خودش هم به درستی نمی دانسته و حالا دانسته حتی چند بار لبش را ناخودآگاه با دلربایی ی یک کتابدار خبره گزید و همین تصادف بهانه ایی شد تا با دوچرخه سوار و دوچرخهٔ صدمه ندیده اش  به قهوه خانه ایی از قلب های تپنده بروند که عشاق جوان می توانستند ضمن شنیدن فلامینگوهای جیپسی های گیتارسوز گاهی هم سوزناکی های سه تار و گهگاهی هم بوسه های آشنا اما بم صوت ِساکسیفون را همراه نوشیدن قهوۀ زنجفیلی و کیک های زعفرانی به درون ِبی تاب بریزند تا با ظرایف اندیشۀ یکدیگر عمیقترآشنا شوند ولی کتایون توانست جز فکرهای بکر فردیبهشت در غیاب همسرش در مورد سه طبقه و حتی پنج طبقه کردن ِخیابان ها جهت کاستن از بار منفی ترافیک بر سلسله اعصاب شهروندان مطالبی مهمتر از فحوای حرفهای تکنیکی و دلنشین او بفهمد وآن نفوذ کلاف های به یکدیگربافته شدهٔ کلام منطقی و مجاب کنندهٔ مردی مو شکاف و  تصدق های تشویق آمیز زنانه خودش بود که با وجود اطلاعات وسیع هر دو در بارۀ خیابان های طبقاتی با هیجانی ناخودآگاه اما عیان به یکدیگر مدام اقرار می کردند که هنوز نتوانسته اند سینه های کال ِمردی یا پختۀ زنی را بگشایند و نوازش کنند و در واقع بعد از گذشت ِنوزده فروردین و هفده اردیبهشت از بلوغ هر کدامشان در واقع هر دو هنوز باکره اند اما هر یک به شیوهٔ مبهم خود ولی با وجود این اعترافات ِ نامحسوس اما مهم کتایون توانست به دومین ملاقات فردیبهشت را که بسیار مایل به دیدار بود راضی کند و در همین دومین ملاقات بود که فردیبهشت را متقاعد کرد که آموختن رانندگی می تواند تنهایی را به دموکراسی پیوند بزند و در سومین دیدار از ملاقات های مخفی بود که توانست کنترل ِکامل ِشاهرخ جان را دقیقن در اواسط رانندگی در اواخر شهرک به هنگام دوبله پارک کردن به دست بگیرد که گرفت و گفت تا پس از خروج از پارکی ناکام ولی دوبله به خانۀ شمارۀ یازده در کوچۀ متین بروند تا دیداری با شهرام عبدالهی پسرعمۀ کتایون داشته باشند و در پله سیزدهم درهمین ساختمان بود که برای اولین بار لب های یکدیگر را چنان با ولع بوسیدند و چنان داغ شدند که بخار نفس هاشان از لنز دوربین مدار بستهٔ تعبیه شده در راه پله به درون خزید و  بلافاصله  در رایانۀ شاهرخ منتظر اعظم ذخیره شد تا روزی او بتواند تقاص ِسیلی هایی را بگیرد که مادرش بر هر دو طرف صورتش می نواخت وقتی بعد از یازده ساله گی ناگهان دول اش باد می کرد و بی دلیل بزرگ می شد آنقدر که چاک ِدولگاه ِ شورت و پیژامه و شلوار را می درید و به آزادی از نوع لجام گسیخته و کله برهنه می رسید و مادر را که متنفر از خیاطی بود متنفرتر مجبور می کرد تا همراه نخ و سوزن و قیچی و نفرین و سیلی بر لپ های از خشم باد کردهٔ خود بکوبد و نیم تنهٔ شاهرخ را لخت کند و پاره گی هایی را سه باره کوک بزند و پنج باره بدوزد و جزهای جگرش را حوالۀ دودولی کند که زودتر از موعد بالغ شده و شاید به همین دلیل ساده اما دول آلوده وهوشیارانه بود که شاهرخ منتظر اعظم بعد از فارغ التحصیل شدن از مدرسه علم و صنعت به عنوان دوربین چی استخدام شد و در این شغل توانست بیش از پنچاه هزار و سیصد و یک دوربین چرخندهٔ مخفی و سیصد و یک دوربین ثابت ِاشکار در خیابان ها و کوچه ها و خروجی و ورودی و راه پله ها و اتاق های نشیمن و خواب جز مستراح ها در شرایطی استثنا کار بگذارد تا کردارهای نیک و رفتارهای بیمناک ِاهالی را رصد و بایگانی و گاهی گزارش کند و به دلیل همین یگانه گی با شغل سایبری اش بود که سیلی ها و بوسه هایی که گاه در مکانی دور از انتظار اتفاق می افتاد بین دو جنس ِمخالف یا موافق چنان به وجدش می آورد که در فایلی جدا برای روز مبادا ذخیره می کرد و به همین دلیل بوسه داغ  کتایون و فردیبهشت را که دقیقن نوزده و هفت دهم ثانیه طول کشید را به عنوان رکوردی جدید در حافظه ٔتلفن همراه خود هم ثبت کرد تا بعدها در زمان مناسب به حساب لب های کتایون برساند با درودهای فراوان از لبهای لمیده بر دروازهٔ دهانش و پس سوژه را رها نکرد و همراه لنزهای فضول وارد آپارتمان شهرام عبدالهی شد که در یخچال اش جز آبمیوه و میوه و بشقابی حلوای شیرازی و قارچ بنفش و هویج زرد و تخم مرغ قهوه ایی و یک بطری بزرگتر از متوسط عرق نیشکر ساخت لیلیت گایانه هم وجود داشت که نه تنها زنی بیوه بود بلکه بعد از بیوه گی ی مبارک از سال ها پیش بهترین سیستم عرق کشی از کشمش و سیب و رازیانه را برای تامین معاش در آپارتمانش برقرار کرده بود و به معدود مردانی مجرد می فروخت که گاهی مایل به عشق ورزی های شاعرانه نیز بودند و در آن غروب ِبی قانون در اواخر زمستانی نچندان سر در برف پس از بوسهٔ دو دوست در راه پلهٔ داغ خودش در را برایشان باز کرد و گرم و عرقریزان گفت : صفا آوردید شهرام حمومه تا یه املت ارمنی براتون بسازم خودتونو بسازید و برای گرم کردن مجلس در گیلاس های کمر باریک یزدی عرق ِنیشکر و آب انار ریخت و شاهرخ منتظر اعظم هم پس از تنظیم اتوماتیک لنز برای ثبت دراز مدت در اتاق پذیرایی شهرام همراه ساک ورزشی محبوبش به مکانی رفت که در واقع خانۀ همسایه یا مسجد باب الجنت بود .

سه مرد در سکوت ِساعت ِهفت به آهستگی ساک های ورزشی خود را در زیرزمین مسجد باب الجنت باز کردند و لباس های یکسره سرخ و خاکستری را که به دقت شسته و اطو کرده بودند را تن کردند و با کاسکت های زرد بر سر به درون زیرزمینی رفتند که قلب هاشان در آن به اسارت ِزنی در آمده بود که بی تابانه منتظر ورودشان بود تا تقاضای مشروع دوش گرفتن را مطرح کند که از بوی خون ترشیده لای پاهایش احساس بی زاری از رگلیدن به او دست داده بود و کرد تقاضا را بلافاصله بعد از باز شدن ِقفل زیرزمین و پیش از آنکه دو مرد با اکراه نود درجه به طرف ِقبله بچرخند تا رمز قفلی را نخوانند که بر زنجیر دراز ولی شل و ول پاهای شهرزاد محکم شده بود و نفر سوم  که در واقع نفر اول این جمع هم قسم بود پس از دعا و ستایش و فوت و فن های متداول در حال ِباز گشایی مجدد کد های همین قفل بود که شاهرخ منتظر اعظم فزصتی یافت تا مصمم شود که کپی فیلم ذخیره شده در تلفن همراهش را برای بررسی های تکنیکی بیشتر در نحوۀ چگونه گی های قرار گرفتن های لب بر لب های راه پله ایی امروز را مسکوت بگذارد تا لب های شهرزاد را دقیقتر نگاه کند شاید به رازی که همیشه از او گریخته بود پی ببرد و همین تشویش باعث شد که بعد از ورود آهسته با دستِ راست سلامی یواشکی پرت کند که فقط بر چشم خستۀ شهرزاد نشست و سببِ ساز نیم تبسمی از جانبِ او شد که گرچه سه و هفت دهم ثانیه بیشتر طول نکشید اما دو مرد از آن نصیبی نبردند جز خود شاهرخ که ناگهان کف هر دو دستش چنان خارید که بعد از اینکه قلبش به شدت تپید دول اش هم چنان گُر گرفت که با تلاشی نامحسوس اما جانفرسا توانست در نه و یک دهم ثانیه کلهٔ دودولش را چنان مهار کند که خودش هم متعجب شود از رکوردی جدید که زده تا باز هم شرمندهٔ چاکی شرنده در خشتک ِشلوارش نشود .

پیش از آنکه مرد اول دفترچه را از جیب کفل و قلم را از جیب روی قلبش بیرون بکشد شهرزاد با عصبانیتی واقعی اما خود ساخته گفت : من باید حمام کنم و گرنه من یه کلمه دیگه حرف نمی زنم و اعتصاب می کنم من طبق قانون زندانیان سیاسی حالا تصمیم با خودتانه .

مرد اصلی به دو مرد فرعی نگاهی کرد نوزده ثانیه ایی و بی آنکه بخواهد مشورتی را رد و بدل کند دقیقن قبل از ثانیه بیستم پرسید : چرا ؟

شهرزاد : پریودم

مرد اول : حق با شماست ولی می تونید پنج ساعت دیگه صبر کنید تا کار خیر تمام بشه

شهرزاد : یعنی اگه خودتون جُنُب بشید می تونید اینقدر صبر کنید بعد برید حموم

مرد اول : حق با شماست اما بعد از پ پ ِامروز براتون حتمن حموم فراهم می کنیم

شهرزاد : پ پ دیگه چیه ولی برام مهم نیست قسم بخور به چیزی مقدس مثه کتاب و مداد و مادر

مرد اول کف هر دو دست را با غیظی بی دلیل بر سینه هاش فشرد و گفت : پ پ پرسش و پاسخه و این دو دستهای من اعتباری هم وزن مادر و کتاب داره سوگند می خورم تو باور کن

شهرزاد : پس بنویس موردی که در یازده سالگی دقیقن از سیزدهمین شبِ آخرین ماه زمستان دچارش شدم و آن ترس از خواب بود و این بعد از بوسۀ مادرم بود که وقتی بهش گفتم شورتم خونیه آنقده خوشحال شد که وحشت کردم و همان شب بعد از آن که مادرم طرز استفاده از نوار بهداشتی و راه و رسم تمیز نگاه داشتن ملوس را یادم داد بعد از سال ها قصه ایی برام گفت که با قصه هایی که در کودکی قبل از خواب برام می گفت خیلی فرق داشت و قهرمانش جوانی بود سه سال بزرگتر از من با هالۀ نوری که همیشه بر فراز سرش می درخشید و با ماشین سفیدی باید می آمد که به هر برف پاک کن شاخه ایی گل سرخ وصل کرده بود و با اجازۀ بابا و مامان دختری که من بودم را سوار می کرد و با خودش می برد کجا یادم نیست چون خوابم برد و باقی را به شکل رویایی دیدم که اولش خوب بود تا وقتی که از خیابان های ناشناس اما سبز از درخت های سرو و کاج همراه آواز هایده می گذشتیم و ولی بعد که در پارکی سراسرپوشیده از چمن های بنفش و گل های اقاقیا پیاده شدیم و روی چمن مرطوب چند متری خندان دویدیم و هنوز خسته که البته نشده بودیم اما نشستیم و بعد او اصرارکرد تا دراز بکشیم و دو تکه ابری را نگاه کنیم سفید و تپلی که نمی خواستند همدیگه رو ببوسند و منم دراز کشیدم و دیدمشانکه آهسته به هم نزدیک شدند و انگار می خواستند همو ببوسند که احساس کردم دارم خفه می شم چون او روی من آفتاده بود سنگین و از خواب که پریدم رویام نیمه تموم موند و از همان شب تا سه ماه بعد تمام بهارم گه شد و از بین رفت و سه کیلو و هفتصد گرم لاغر شدم چرا چون از ترس خفه شدن زیر هیکل ِقلچماغش نمی تونستم عمیق بخوابم و خوابم چنان سبک شده بود که روزی از فشار بی خوابی خُل شدم و با تیغ ریش تراشی بابام که کش رفته بودم تا موهای پاهامو بتراشم رفتم حموم و رگِ بالای مچ ِدستِ چپمو نیمه عمیق بریدم تا بمیرم ولی تلفن زنگ زد و شنیدم که مادرم داد زد شهرزاد دوستت ماندانا شریعت پناه می گه اگه دوس داری با هم درس بخونید بیاد خونهٔ ما ولی من که دوست داشتم زنده بمانم اما خودمو به مرده گی زده بودم و جواب ندادم مامان دلواپس شد و آمد داخل حمامی آمد که درش قفل نبود و مرده زندهِ منو لخت کشید بیرون دوتا سیلی کوبید به دو طرف صورتم و بی هوش نبودم اما به هوش آمدم و زخمم را با یه تکه پاره ملافه بست تا خونریزی قطع شد و از همان وقت فهمیدم بزرگترین معجزهٔ انسان ِغار نشین آتش نبود بلکه ملافه بود که از سابیدن پوست ِخرس می ساختند تا روی خودشون بکشند و بچه دار بشن به خاطر همین کشف بود شاید که زخمام خیلی سریع ترمیم شد و خوابم برگشت ولی بدون رویایی که گورش گم شد و رفت اما کبودی زیر چشام از همون بی خوابی ها و زخم روی مچ ام نگاه کنید مانده یادگارهمون خود کشی بود تا هنوز نوشتی نوشتم

و مورد بعدی مربوط به مانداناست که زشت ترین و مهربانترین دوست دوران دبیرستانم بود اما پدرش را دوست نداشت بعدها فهمیدم که چون در سیزده سالگی براش خواستگاری پیدا شده بود پولدار ولی سیزده سال بزرگتر از ماندانا و مادرش مخالفت کرده بود با ازدواجش چون می خواست دخترش معلم بشه ولی ماندانا شاعر شد و اولین خوانندۀ شعرهاش من بودم و هنوز سه دفترچۀ کوچک جلد آبی که خودش روی جلدهاشون دل تیر خورده و قطراتی از اشک و الفبا نقاشی کرده بود دارم و خیلی تشویقش کردم که بعضی از شعرهاشو بفرسته واسه مجلات ولی می ترسید تا پانزده ساله شد و با کمک من یکی از شعرهاش که هفده سطر داشت و خودم تایپ کردم و فرستادیم به ماهنامۀ خورشید ِحق که به ادبیات اهمیت می داد ولی چاپش نکردند و مسئول بی سواد صفحۀ شعرش که شاعری درجه سه به نام بهرام بابا افضل بود و هنوز هم هست ولی پیر شده نامه ایی فرستاد که مضمونش این بود : نامۀ شما را همراه قطعه شعری فاخر دریافت نمودیم ولی چون زیرا کمی شاید از شئوناتِ شاعرانه عدول نموده اید امیدواریم قطعه شعرهایی دیگر از شما به دست این نشریۀ وزین برسد تا در وقتی مناسب به حضور خواننده گان محترم برسانیم و حرف هایی دیگه احمقانه و بعد از همین جوابیه مزخرف بود که من و ماندانا تا سه ساعت بعداز ظهر که از هم جدا شدیم می خندیدیم و صبح روز بعد خبر دادند که ماندانا مُرد و من تا پنج ماه و هفت روز فکر می کردم به خاطر چاپ نشدن شعرش بود و به همین دلیل دچارعذاب وجدان شدم و شروع به نماز خواندن کردم ولی درست بعد از پایان سیصد و پنجاه و نه رکعت مادرش به دیدن مادرم آمد و حقیقتی را گفت که حقیقتن می دونم حقیقی نبود : پدر ماندانا که خدا هم اگه از گناهش بگذره من نمی گذرم تونسته مخ خواستگار قدیمی رو بزنه و وادارش کنه تا ماندانا را بدزده و به او تجاوز کنه تا من موافقت کنم که آنها با هم ازدواج کنند ولی بعد از تجاوز ماندانا بدون اینکه به من بگه هر دو رگ دستشو تو حمام خانۀ همان مرد زد و مُرد چون تجربهٔ منو داشت و در حمامو کیپ بسته بود نوشتی نوشتم

و مورد بعد یک مورد استثنایی در باره خوشگلترین دشمن دبیرستانم بود اعظم ظاهررضایی که هم اسم و هم نام فامیلش را تغییر داده بود به دستور مادرش که رنگ مو و لاک ناخن و ماتیک های مارک دارمی فروخت اما تقلبی و شده بود آبگینه دیباچهر که هم دماغشو کوچیک کرده بود هم لب و گونه هاشو برجسته و هم تاتوی ابروهاش حرف نداشت و معروفترین جراح پلاستیک همین شهرک که هیچوقت شناخته نمی شه تمام بی ریختی هاشو خوشگل کرده بود و دست آخر تغییر مذهب داد و شیعه شد چون بهایی بود ولی باباش نخواست مسلمون بشه و با تزریق آمپول هوا به شاهرگ ِ غیرتش مُرد بعد از یک آنفلوانرای بغدادی که همان هفته ها مسُری شده بود وقتی آبگینه پانزده ساله بود ولی همۀ مدرسه می دونستند سیزده ساله است و فقط باسن بزرگ کرده تا بیشتر از سن واقعی نشون بده اما من می دونستم زیر مقنعه اش سه حلقه موی بور بافته بود که هر کدامشان سه دام بلا بود و سی وسه نوجوونو ناکام گذاشته بود پشت سرش تا وقتی که سپهر پسر وسطی آقا معظم  که هم کوسه بود و هم باد دماغش به هر کی می خورد در جا منجمدش می کرد وعاشقش شد و سر هر سی و سه تا نوجوونو برید تا به وصال ِآبگینه برسه که رسید ولی شب زفاف فهمید که اعظم باکره نیست و از چشمش افتاد اما چون کار از کار گذشته بود کار شرع را همراه عُرف و عادت های غریزی انجام داد و نه ماه و نه روز و نه ساعت و نه دقیقه بعد از همان تک رزمایشی بی شر و شور روی ملافهٔ گل گلی آبگینه دختری براش زایید شبیه پیش از سیزده ساله گی ی خودش با دماغ گنده و گونه های لاغر و لب های قیطانی و ابروهای پیوسته و مو سیخ سیخی و چون معروفترین جراح پلاستیک شهرک هم تونسته بود ناشناس مهاجرت بکنه به کانادا هفتاد و یک قرص اگزازپام سی و پنج میلی گرمی با یک شیشه مربای شقاقل خورد و مُرد نوشتی نوشتم

و مورد بعد باران حاج تقی بود در کلاس دوازده که همیشه بغل من می نشست و خدای ریاضی بود وقتی امتحان ِاعزام به خارج برگزار شد نفردوم شد ولی گفتند تقلب کرده و البته چون باکره بود نخواستند بره و گفتند باید دوباره امتحان بده و نداد و بعد از همین ماجرا بود که عاشقم شد و معشوقش شدم بدون آن که کسی بفهمه نه ماه تمام به بهانۀ حل مشکلات لاینحل انتگرال می رفتیم خانه مادرش که با شوهر دومش زندگی می کرد و لخت و عور بدون شورت و کرست در بغل هم سخت ترین مباحث ِتجریدی را آنالیز می کردیم ولی ناپدریش عاشق باران شد و مادر باران را با خوراندن یواشکی قرص برنج مسموم کرد ولی مادر باران نُمرد و فقط کور و کر شد و به همین دلیل باران دیگه راضی به ازدواج با هیچ مردی نشد چون عاشق من بود و چون من بعد از نه ماه که تمام مباحث را آنالیز کرده بودیم و راضی نبودم که به سراغ تحلیل های پیچیده تر بریم نا امید شد و قرص برنج خورد و مُرد نوشتی نوشتم 

و بعد از مرگ ِباران بود که من برای بار دوم بابک زین العابدینی را دیدم با گردن لاغر و چشم های درشت لاجوردی مثل غروب دریا غمگین و هشیار که مثه همهٔ پسرهای دلشکسته سر کوچۀ بهشت شمس مکث کرده بود و خانۀ ما آخرین خانۀ شمالی همین کوچه بود و تا چشم به چشم شدیم سیگارشو زیر پا له کرد و با اظهار ادب های عجیب اش باعث خنده های تو دلم شد و باور کنید تا از کنارش گذشتم که وارد کوچه بشم شاید باور نکنید همهٔ حیای احمقانه اش را قورت داد و به من گفت : عاقبت سر قیمت سیگار با آسید فروهرعمادی که قاچاقی سیگار می فروخت دعواش شده و کارد خورده و من باور نکردم شما باور می کنید ولی بابک همان روز بعد از بی اعتنایی من مُرد و آسید فروهرو بعد از سه روز تو استادیوم با جرثقیل اعدام کردند تا هیچ قاچاقچی جرئت نکنه به مشتری جنس گران بفروشه نوشتی نوشتم و ختم جلسه به دلیل امتناع شهرزاد به علت خسته گی فراوان اعلام شد و بعد از همین جلسه بود که شهرزاد حوله و صابون و شامپو گرفت و تشتی به اندازه وان ِبچهٔ سه ساله براش آوردند و پنج سطل آب ولرم تا در همان سلول  پریود بشورد و پاکیزه شود و بعد از این شستو و شوی ساده بود که شاهرخ منتظر اعظم مسئول حمام شهرزاد شد . 

همراه لذتی لخت و بی همه چیز اما ولرم از آبشاری که بر شهرام عبدالهی می ریخت ناگهان صدای باریتون و خش دار لیلیت در حمام بلندگو شد که گفت : مهمانات آمدند عزیزم غسل کن بیا بیرون غذا سرد می شه و بعد همین بلندگو تبدیل به متسوسوپرانوی  حسود و نرمخوی منیر خیال شد که گفت : نرو بذار بیشتر حال کنیم وگرنه خودت می دانی و شهرام مردد میان ِبیا و نرو بود که جیغی گوشخراش در فضای معطر و مه آلود حمام اعلام کرد : به علت ِمصرف ِبی رویه ریزش آب تمام و اعتراض شهرام : منیر جان فضای محدود یک حمام قدرت مقابله با جهان وسیع ااینترنت های آلترناتیو را نداره ولی باور کن دنیای کامنتام بدون تو چقدر فقیر و بی چشم و روست آخه نود و نه تا عشوهٔ لیلیت فدای یک تار نازک ِقهرت چرا اینقدر آزارم می دی و با چنین ترفندی بود که با آخرین شره های ولرم آب تنش را پاکید از کف های هنوز سمج  و از حمام مستقیم به آغوش بهار ویوالدی توامان ِاملتِ قارچ با طعم هویج  و دختر دایی کتایون با ماتیک گلبهی رنگش بر لب های گربه ایی و بوسه های مرطوب شده از سکر الکل و میزی منتظر پرت شد و بعد از معرفی به فردیبهشت و بالعکس بلافاصله شهوت بازی های لذیذ قاشق و چنگال با دندان و زبان آغاز شد تا که فردیبهشت گفت : عشق ِکتایون خانم کتابه و لیلیت گفت : البته بعد از مادرش و منیر در گوش شهرام نجوا کرد : مگه قضیه مادر و دختر جدی نیست و شهرام گفت : اعتراف می کنم سال هاست در این شهرک ام اما هیچ وقت کتاب خانه نرفتم و کتایون گفت : خودت یه تیکه کتابی و لیلیت گفت : بستگی به کتاب ِنبسته داره که تا کجاشو بخوونه و مشکل حل شه و فردیبهشت : با همکاری ی دندون و انگشت می شه گرۀ تمام کتاب های بغرنج را باز کرد و منیر خیال : فکر کنم یکی از دستاشون زیر میز دارند عشق می کنه که نیست و شهرام در حالی که می دید کتایون و فردیبهشت یک دستانه غذا می خورند اما ادامه داد : کار گره های ترافیکی از سعی دندان و انگشت گذشته و در این وقت دست دیگر فردیبهشت هم روی میز آمد و گیلاس عرق  را قاپید و به درون ملتهب ریخت و کتایون گفت : البته آقای موسوی با هم کاری ی دندان و انگشت و دل و دماغ فراوان و البته تفکر در چگونگی های گشودن های نهصد و نود و نه گرهٔ ترافیک و مشکلات رفت و آمد مردم در همین آخرین کتابش و پرسید : شما کتابشو خوندید و شاد شد وقتی دو نه نخواندیم را هماهنگ شنید پس بلافاصله به کیف ِقرمز رنگش که روی کاناپهٔ سیاهرنگی خوش و خندان لمیده بود حمله کرد و از درون شکم شلوغش دو جلد کتاب جلد نارنجی مزین به چند چند ضلعی معلق بر پشت جلدهاشان از بیرون کشید و قبل از نشستن گفت : دوست دارید تقدیم نامۀ فردیبهشت آبی باشه یا سبز و لیلیت سوتِ سبزی کشید و آبی نصیب شهرام شد و کتایون بار دیگر به شکم شلوغ کیف حمله ور شد و آنرا به سرعت شکافت و خودکارهایی بیرون کشید و به فردیبهشت داد که آماده بود تا بنویسد : با حرمت ِتمام تقدیم می شود به دوست ِگرانمایه … و  پس از تشکر هر دو دوست گرانمایه بود که شهرام گفت : حالا که گرۀ ترافیک داره شل می شه نظرتون در مورد کشتار زن ها چیه و گیلاس ها برای ابراز نظر دوباره پُر شدند و خالی شدند و پُر شدند و روی میز ماندند و لیلیت پرسید : کدوم زنارو می گی؟ و کتایون در پاسخ اسرار جدیدی را افشاءکرد : این روزا کتاب خانۀ ما مهمان جدیدی داره که ساکن شهرک نیست ولی دوستدار عرفانه فکر کنم ماموره یعنی که و منیر خیال پرسید : مامور کجا و کی و چرا و چی که شهرام گفت : سکمایی نیست و فردیبهشت پرسید : سکما چیه دیگه ؟ و لیلیت گیلاس اش را بالا برد و گفت : به سلامتی ی سکما و سگ ها و شهرام پس از نوشیدن توضیح داد : گمان نکنم به سگ ها ارتباط داشته باشه ومنیرخیال در گوشش نجوا کرد : اما بی ارتباطم نیست داره خطرناک می شه و شهرام ادامه داد : امیدوارم ارتباط نداشته باشه و کتایون که کمی بیش از موعد داشت مست می شد : ارتباط با کی چی کجا چطور و بر خاست و چرخید و گیج به همه به جای نگریستن نگاه کرد و اما با راهنمایی انگشت اشارهٔ شهرام  به طرف دست شویی رفت و فردیبهشت  گفت : یادم رفت سیگار بیارم و شهرام گفت : من دارم و به اتاق خواب رفت و از زیر انبوهی قبض و فیش و کارت های بی اعتبار بانک و کارت های شناسایی دفترچۀ ارغوانی با طرح ایموجی هایی خندان و گریان و خشمگین و غمگین را بیرون کشید و به سرعت در آن نوشت  : چرا زنی که مامور سکماست باید آدرس کتاب خانه را از من بپرسد که مثل دیگران فقط رهگذرم ! سوء ظن ! خطر ! آیا عکس هایی که اتفاقی گرفته می شوند و می توانند مدرک جرم باشند واقعن ثابت کنندهٔ جرایم کرده و ناکرده اند و شمارۀ سی و یک را بالای صفحه گذاشت و آن را جای همیشگی مخفی کرد و به سرعت بسته سیگارش را از روی عسلی کنار تخت بر داشت و وقت برگشت به منیر خیال گفت : منیر جان احساس می کنم قاتلم اگرچه بی گناهم اما همۀ بی گناهان می توانند قاتل باشند ولی خودشان ندانند که گناهکارند تا سرانجام گیر بیفتند و به میز که برگشت بلافاصله سه نخ سیگار از پاکت با مهارت بیرون کشید تا شدت اضطراب اش را مهار کند و بعد با شعلهٔ شمعی بی دود که بی خودی خودنمایی می کرد سیگارها را  روشن کرد و به لیلیت و فردیبهشت داد و گفت : عشق می کنه کتایون که خودش سیگارشو بیرون بکشه با تقه های انگشت از پاکت و آتش بزنه با شعلهٔ فندک های اتمی و یادش به خیر مادرم همیشه می گفت : عدد یک در دوستی از مبارکترین اعداده و حتی می شه باهاش به نزدیکترین جزیره یا دورترین خاطره ها سفر کرد  و لیلیت گفت : راستی آقای موسوی دوست نداری تابستون یه مسافرت دست جمعی بریم جزیرۀ شیک که می گن هر زائری می تونه رویای شمالیشو در جنوب ِ آنجا پیدا کنه و فردیبهشت : باید از کتایون بپرسم می دونید که ما مردها معمولن دمکراتیم و پا روی  حق ِزن نمی ذاریم و منیر خیال گفت : اگه تا تابستان پنجاه در صد زن ها زنده باشن و شهرام گفت : گاهی  دریا در تابستان موج نداره و کتایون که با دست های خیس از دستشویی برگشت  و آن ها را با سر شانه های پهن و فروتن ِفردیبهشت خشک کرد گفت : موافقم با حرفت و در ضمن متنفرم از این که با دستای کِرم نزده سیگار بکشم و لیلیت در حال پُر کردن گیلاس ها گفت : این دفعه درصد الکل از دستم در رفت و کتایون پاکت سیگار را در دست گرفت و تقی به زیرش زد و تقی دیگر و ناگاه در تق باران ِریتمیک انگشتش فیلتری کِرم رنگ عشوه کنان رقصید و نرم از خانهٔ پاکتی بیرون آمد تا به سیگاری مبدل شد و در چنگ ِکتایون اسیر و با فندکی روشن شد که شهرام سه روز پیش در یک صبح کلافه از بی خوابی های شبانه جلوی در آپارتمان شاهرخ منتظر اعظم پیدا کرده بود و سه غروب فراموش کرده بود که از همسایه بپرسد ،: آیا فندکی گم کرده یا نه که کتایون پرسید : با شعلۀ این فندک می شه یه سفینه آتش زد و به مریخ رفت که منیر خیال گفت : می شه نزدیکتر سفر کرد و شهرام گفت : واقعن می شه ؟ و لیلیت پرسید : چی می شه ؟ که فردیبهشت رو به کتایون کرد و گفت : فکر کن حالا تابستونه موافقی بریم سفر ؟ کجا ؟ نزدیکترین جزیره ایی که دردورترین خلیج همین سرزمینه و اسمش مثل خودش شیکه  .

 مجموعهٔ خیلی شیکی بود و هست اشعار » ماه پریده آمد » از الیکا رزاق منش با تخلص زرین دخت البته مهمتر از دو کتاب دیگری که مرجان واحدی همه را از کتابخانۀ شهید ثالث برای یک هفته به امانت گرفت و بلافاصله برای یافتن سرنخ هایی از اولین قتلی که اتفاق افتاده بود شروع به خواندن شعرهایی کرد که از آن ها چیزی نمی فهمید بس که پسامدرن بودند ولی پس از تورقی سرسری در دو کتاب دیگر از نجم الدین کبرا با نام سکنات الصالحین و منازل السائرین به این نتیجه رسید که باید بار دیگر به کلاس درس دکتر خرسند اسماعیلی صفت برود و از او کمک بخواهد پس به دانشکدۀ پلی تکنیک و ارتباطات حوزوی رفت و دانشجو شد و بعد از ختم سومین جلسه توانست با دلبری های فریبا اما نامحسوس یک بانوی طناز استاد زن دوست را به صرف قهوه ایی در رستوران دانشکده ایی ببرد که سال ها پیش مشتری دائم میز کنار پنجرۀ رو به آزمایشگاه فیزیک آن بود که فرامرز صاحب زمانی ساعت ها  در آن به تکمیل گربۀ روباتی اتمی می پرداخت که باید در مسابقاتِ بین قاره ایی به نمایش می گذاشت ولی عاشق مرجان شد و کارش نا تمام ماند .

مرجان : استاد می بخشید یک سوال در بارۀ نجم الدین کبرا سال هاست ذهن منو مشغول کرده که این عارف چرا همیشه ناشناخته مانده ؟

استاد : در واقع سبب گمنامی کبرا تفسیر خاص او از آیات مکٌی قران در کتاب التاویلات النجمیه بود که مورد توافق اهل فقه واقع نشد و مطرودش کردند تا اسیر مغول ها شد و به سزای گفتار ضد دین ِمبین رسید چون ورود عرب ها و سپس مغول ها رو به فال نیک نگرفته بود و شما هم از من نشنیده بگیرید چنان کشتنش که انگار همیشه مُرده بود ولی سوال من از شما که چرا بین این همه عارف مورد وثوق اهل کتاب به نجم الدین علاقه مند شدید که ذهنی منسجم اما نیمه ویران داشت ؟

مرجان : صادقانه عرض می کنم استاد که از کبراش خوشم آمد در حقیقت من همیشه طرفدار مارهای ماده بودم مخصوصن کبرا که ملکۀ مارهاست نمی دونم شما از کاپاچینویی که سفارش دادم خوشتون می آد ؟

استاد : گاهی کاپاچینو را به چای ترجیح می دم به خصوص کاپاچینوی برزیلی که سفارش دادید حرف نداره شما را تحسین می کنم که خیلی خوش سفارشید دقیقن طعم و مزۀ کاپاچینوی ایتالیایی می ده که زن مرحومم برام سفارش می داد .

مرجان : خدا بیامرزه زنتونو استاد کی مرحوم شد چرا؟

استاد : داستانش طولانیه سرتونو در این هوای خوش بهاری درد نمی آرم اگه خدا بخواد روزی می ریم جای دنجی و تمام واقعه رو براتون تعریف می کنم که چطور بعد از دفاع از رسالۀ ممتاز طغیان زنان ایلام علیه حجاب ِایام دراوایل قرن بیست و یکم با استناد به متون ساختار شکن شناسی های فراگردهای فلسفۀ گلیسیانو گوا توانست دکترای ایلام شناسی را از دانشگاه معتبر گالیگیلیانوگالوینی کسب کنه اما بعد بیچاره زنم سرتونو درد نمی آرم .

مرجان : اتفاقن مجموعه اشعار زرین دخت با نام » ماه پریده آمد » بر اساس نظرات گوا به نظرم پاراداکس غریبیه که البته نتونستم دلیلش رو بفهمم شما فکرنمی کنید شاعر تحت تاثیرهمسر شما این مجموعه رو نوشته .

استاد : چه عرض کنم ؟

مرجان : من یک نسخه از این کتاب دارم که بهتون می دم البته مال کتابخانۀ است ولی امیدوارم نظر شمارو در بارۀ اشعار این خانم بدونم .

استاد : حتمن مطالعه می کنم تا در ملاقات بعدی که احتمالن باید پس فردا راس ِساعت سه بعد از ظهر باشه نظرم رو اعلام کنم موافقی .

مرجان :  صد در صد موافقم کاپاچینوتون سرد نشه .

استاد : من فکر می کنم ملاقات بعدی ما در راس ِساعت سه بعد از ظهر باید در مکان مناسب تری مثلن کافه تریای قلب تپنده در شهرکی همین اطراف باشه بهتره تا نتیجه بخش تر بشه شما چه فکر می کنید ؟

مرجان : بسیار ایدۀ خوبیه خواهش می کنم آدرس رو به این شماره تکست کنید .

استاد بعد از نوشتن شماره تلفن همراه مرجان : چقدر شمارۀ شما به شمارۀ من نزدیکه .

مرجان : دل به دل راه داره استاد

استاد : لوله کشی های دل به دل صنعتی از صنایع سنتی و ظریف و اما همیشگیه که آدم هارو به آدم ها نزدیکتر می کنه .

 مرجان : من با شما صد در صد هم عقیده ام استاد کاپاچینوتون سرد نشه .

استاد : شراب عرفا کاپاچینوست خانم واحدی و سرد و گرمش به یک اندازه روح را در جان جا به جا می کنه .

مرجان : موافقم استاد .

استادی که در حجرۀ علامه آقا رسول ساسانی چون نیلوفری بر مردابی نیلگون نشسته بود که در واقع گبه ایی قشقایی اما چرکمرده بود چرمی سفید روی چشم چپ داشت که بر آن چشمی بدون پلک نقش بسته بود و جز کتاب و بطری های آب و چند شاخه میخک ِ مصنوعی به رنگ های سرخ و بنفش و نارنجی در گلدانی منقش به نوک های طوطی بر تاقچه ایی که بر آن ترمه ایی منجوق دوز انداخته بودند گلیمی ترکمنی هم زمین را فرش کرده بود که بر وسعت ِمحدودش می توانستند چهارده شاگرد ارشدش بنشینند و همه گوش شوند و با چشم های نیم باز میان بی میلی و بیداری حرف ها و حرکات استاد را ببلعند که تایید حکمتِ عملی می کرد و با مردود دانستن آرای فیلسوف مرتدان ِیونانی و آلمانی به تفسیر عقاید قطب الدین قاسم الطرابلوسی بپردازد که شبی در شانزده سالگی در خوابش آمده بود وهجده تیتر بر او باریده بود و گفته بود آنک آنچه آموختنی است خود بیاموز که من سرفصل ها را گفتم و بدان و آگاه باش که فصل ها را اگر نیک بیاموزی به سر منزل فضل که همانا حکمت استقراء عملی است خواهی رسید و در عوض حرمتی از تو به امانت پیش من می ماند که البته دستمزد نیست و هدیۀ توست به  من تا به آنچه می آموزی قانع نباشی و آگاهی کامل را خوار بداری چرا که کمال حق باران است و ما هر چه بکوشیم فقط قطره ایم و قطر اعظم نامتناهی است و اما اگر پس از هفده سال و سه فصل آنچه آموختی  را بیاموزانی به طالبان حق و به آنان نصیحت کنی تا  رواجش را ترویج کنند به نحو احسن  به تو حرمت ِمعلقه الثلاثله را بر خواهم گرداند تا کور شود هر که در او غش باشد .
علامه آقا : و اما حکمت ِحرمت معلقه الثلاثله به رنگِ آبی است که خورشید در آن شورش می راند و ماه از آن شور می تاباند و دریا از آن شیرینیت می نوشد و زمین در آن حاملهٔ عشائقه می شود که همیشه تشنه به گرد معشوق می پیچد و ماهیان و آدمیان همواره به آو حسوداند بسکه در همواره گی و ناهمواره گی چهار کاربُرد دارد که یکم عقل است و در حقیقت مترتب نمی گردد جز در ناجزا و دویم علم است که مقتضای بی نظمی است و واقعیت ندارد جز در بهت آسای جراحت های جزیی از وجودی که جدا از بهره واردهی نیست و باید ثلثی از ناوجوده گی باشد و نیست زیرا وجود همواره بهره مند به ذات است و سِیوم سکانی که از دو خصیصه بر خوردار است یکم سکینه و پس از یکم نیکی که مختص مردان باید باشد و اکنون نیست چرا که زنان زایلش کرده اند که نه سکینه اند و نه نیک و از مختصات ِسماواگردی های این دو فطرت روحانی و نفسانی جدایند که هر دو دوخته آمده اند از قدمت ِقدما بر اعتبار قامت ِمتقین سای مردانی که داخل و خارجشان به یک اندازه متبلور از منی و ناامنی است و خیرشان در ترازوی شانس هم ارزش شر است و به همین دلیل از پیام آورانی ناسوتی که خود وجود ازلی اند سرچشمه می گیرند به همین یقین که همگانشان از جرگۀ مردانند و زنان زیور آنان و چهارم لعنت باد بر معرفت ِمدنی که پرچمدارانش نه زنان و هم نه مردانند و بلکه موجزه الخناثانند و نامعتقد به سلسله البروج و معتقد به دیانتی بی دینی که در این جماعت معجزهٔ ابد به اضافهٔ یک متمرکزاست در کج راستی ها و پس لایق در نبودن ها باید باشند که هستند و بودن فقط دینی مبین است و بوده است و خواهد بود و این پرسش مشروح البته که بروج السلسله چیست صادق است که پرسیده شود پس سرچ کنید در وسایل المکاشفه الشمقری که یگانه طالع متاعش تکلیف ِشرقی بود و هست و خواهد بود انشاءاله از برای آینده گان تا مشاهده بشنوند شفاهی در فرمودهٔ متعالی و به خطی ننگارید و ننگارند و ننویسید ننویسانند که مخدوش و مخطوط گردد اگر سهل شود و دم لای تله دهد که نه هزار و نهصد و نود و نه ولیمه بر تله ارجح تر تا بر مغزها مسلط شوید و شوند و دست از تسلط تکلیف که حفظ آن مسکوت ماندن در زبانی نامسکون باشد بر ندارید و ندارند و بماند اگر نمانید تا پس از آموختن خود بسان گفتن بپرد از دهانی که همان نه هزار و نهصد و نود و نه حرف نانوشته را نادیده نگذارد تا بماند که ماندن چون باد در هوا طول را شفاهی طی طریق می کند و عرض را چون عرش می لرزاند و نوشته چون باد معده در جهان ِ تهی از معناست که وقتی خالی می گردد با صدا یا بی صدا فرقی ندارد در اندک زمانی در مقابل نامتناهی ناچیز می گردد و در وادی گاه ِمرده گان از یادگاران ِزمان گیران می رود و زبان گیران را رسوا کرده است و می کند و خواهد کرد و غیژ غیژ خندۀ طلبه ها در حجرۀ شیخ به علامت پایان درس بود و سه شاگرد معتقد و متقدم در این جمع به بهانهٔ جمع کردن بطری های خالی آب ماندند و بقیه که رفتند علامه آقا با عتابی آغشته به متانت گفت : به گمانم یکی از شما عاشق شهرزاد شده که دستور حق رو بی اجرا گذاشته و به تاثیر منفی همین مشنگ است که از عمل به حق رو دست خورده اید اینطور نیست؟

هر سه طلبه دست از تمیزکاری کشیدند و مشکوک به همدیگر نگریستند و دست روی دست مالیدند و علامه آقا گفت : فردا خودم در آنجام  تا اوضاع را بهتر وارسی کنیم جناب ِشیخ شهرتاب بنده به لباس های شما احتیاج دارم .

شهرتاب : بله البته فردا خودم می خواستم مرخصی بگیرم چون دندان ِعقلم مدت هاست درد می کنه فکر کنم کرم خورده .

علامه آقا : دندانی که کرم بخورد می پوسد و به دو طریق می شود عاقلش کرد یا دندانپزشک مرمت کند یا حجامت گر بکشد و دور بیاندازد پس دعا کنیم که خدا کند که دندان ِعقل همیشه معقول بماند و نپوسد که چاره ندارد .

هرسه طالب تایید کردند و علامه که برخاست دویدند و یکی کت آقا را آورد و تنش کرد و یکی شبکلاه آقا را ماهوت کشید و بر سرش گذاشت و دیگری نعلین های آقا را بسرعت با دستمالی ابریشمی آغشته به کرم نیوا واکسید و جلوی پاهاش گذاشت و علامه آقا مستقیم به مستراح رفت و در حال شاشیدن از جیب ِتیکت ِکت اش دفترچه ایی سبز رنگ که بر جلد آن عکس چند خنجر خمیده و یک شمشیر دو دم نقش بسته بود بیرون کشید و پس از بالا کشیدن زیپ ِشلوارش با مدادی سبز در صفحاتی سیزدهم آن نوشت : احمق ها دو دسته اند یا عقل دارند و دین ندارند یا دین دارند و عقل اشان به وجود زن وابسته است و زایل گردیده است و نقطه .

و بعد از نقطه دفترچه را به جای اولش بر گرداند و تلفن همراه نازکی از همان جیب بیرون کشید و دگمهٔ حافظه را فشرد و بعد از اینکه شنید ماشین می گوید : مشترک گرامی در حال حاضر در دسترس نیست لطفن پیام بگذارید گفت : آقا به قربانتان بروم محتاج استخاره ام با من تماس بگیرید هر چه زودتر بهتر و آهی کشید و بدون خدا حافظی خاموشش کرد و  انداختش داخل جیب شلوار و از این که سیگار را ترک کرده کمی بیش از حد معمول حرص خورد و لرزید و متزلزلانه از مستراح بیرون دوید و برای خریدن ِسیگار به طرف سمند سیاهش رفت که دو خیابان دورتر از حوزۀ عظام در کوچهٔ‌ بهشت ارم نبش ِبن بست شهید مرتضای قدیمی پارک کرده بود.

برای کتایون مهدوی فر که ماشین اش را در بن بستی نبش کوچهٔ بهشت ارم پارک کرده بود زیر بارانی که نم نم می بارید تا بشوردش به جز رحمت ِمطلق رحمان ِمنطق پذیر اصل را هم دید که اولین بار خیس و درمانده اما پانزده ساله در مسیر هفده سالگی اش قرار گرفته بود در حالی که از موی خرمایی رنگ ِشبتابش و سبیل ناز و نازکش و ریشی که مثل خزه در غروب ِپاییز آبناک بود و قطراتی هم از آن می چکید و با تلفن همراه در دستش دور خودش می چرخید و زیر لب فحش های ناشنیدنی به جد و آبای مادر طبیعت می داد و ناگهان مسیر رفتن اش را بسته بود و با تته پته ایی طنازانه از او پرسیده بود : ببخشید خانم شما می دونید کوچۀ بهشت فردوس یا فرنوش یا چه نمی دونم چی چی  کجاست ؟  و کتایون زیر چتر بنفشی نقش بسته بر آن مجموعه سیاراتی کهکشانی گفته بود : هفت  کوچه پایین تر سمت چپ البته اگه اسمشو درست گفته باشید و بلافاصله گفته بود :  شما چرا مثل چی چی می گن موش آب کشیده شدید و از این که حرفی احمقانه زده نه وحشت زده شده بود و نه متعجب و در ضمن پقی هم زده بود زیر خنده ای که چون باران پق پق کنان ادامه یافت و ناگهان متوجه شد که منطق پذیر اصل هم تته پته کنان خودش را به آهسته گی زیر چتر کهکشان مسلک جا داده و او نیز این واقعیت نرم و خوشایند را پذیرفته بود چون دقیقن هم قد هم بودند و چشمانش وقتی که یک بار در سیزده سانتیمتری چشمان او قرار گرفت اشک باران گفت : موشا هم بعضی وقتا دوست دارند آب تنی کنند و کتایون پرسیده بود : چرا ؟ و بلافاصله شنیده بود : چی چی چرا خُب معلومه واسه این که دل دارند و کتایون گفته بود : دلخونۀ ما تو کوچۀ بهشت فردوسه دوست دارید همراه من زیر چتر من و چه می دونم واسه این که نچایید همین چوری باشید و بیایید و او گفته بود :  می آم البته اگه دوست داشته باشید چترتونو بگیرم که دستتون خسته نشده دست ِچپ تون البته و کتایون به سرعت چتر را به دست ِراست شدهٔ رحمان داد و عاقبت دستهٔ ظریف و طلایی چتر نازنین میان آنها واسطه شد تا سریع بفهمند که اشتباه نکرده اند که خود را زیر یک چتر جا کرده اند چون هر دو هم قد بودند و گرچه هر دو احتمالن می دانستند که در ماده هفتم از  قوانین مربوط به قدم زدن در زیر باران و آفتاب صریح و بی متمم قید شده بود و شده است که دو ناجنس نباید زیر یک چتر قرار بگیرند و بروند یا بیایند ولی چون تا کوچۀ بهشت فردوس فقط هفت کوچه مانده بود ماده قانونی را نادیده گرفتند و در راه رفته که افتاده بودند رفتند تا باران را بهانه کنند و چه ها گفتند و چی ها شنیدند را کتایون حالا فراموش کرده تا رسیده بودند به اواسط کوچه فردوس و رحمان بدون هیچ گونه تردیدی چتر کتایون را پس داده بود تا تکستی بزند و شاد شده بود که کتایون پرسیده بود : شماره پلاکتون چنده ؟ و رحمان با انگشت اشارۀ دست راستش که ناخنی دراز و لاک زده بر آن سیخ و سمباده زده ایستاده بود ساختمانی را نشان داده بود که در طبقۀ سومش کتایون و مادر و برادرش زندگی می کردند و کتایون گفته بود : یعنی آپارتمان ِما ؟ و او گفته بود : من دوست کیومرث مهدوی فرم و کتایون گفته بود : یعنی داداشم و عشق شبیه داداش اما کوتاه تر از قد ِیازده سانت بلندتر از کیومرت بر او نازل شد که شاگرد ممتاز کلاس سه تار نوازی استاد ارشد عمامه بافِ بروجردی بود که دو تصینفِ عاشقانه عارفانه اش را کتایون توانسته بود همراه سه تار کیومرث بعد از سی و یک بار تمرین به درستی اجرا کند و برای کتایون مهدوی فر بارانی که این بار می بارید مهم بود چون برای بار دوم مرجان واحدی را دید که در شیشه ایی بخارآلودهٔ کتابخانه را خیس و سریع باز کرد و آب چکان و سریع تا روبرویش آمد و در حالیکه تند و نفس زنان کپه دستمالی کاغذی از جعبه ایی با نقشی رویایی از دریا و ساحل و سایبانی پُر از پرنده های دریایی که روی پیشخوان به عنوان تزیین همین طوری قرار گرفته بود بیرون کشید تا چتری هاش را خشک کند و به کتایون که پشت میز کتابداری نشسته بود سلام کرد و بدون تته پته و رک و قاطع گفت : آدم زیر باران مثل موش آب کشیده می شه .
کتایون : چترتونو فراموش کردید؟
مرجان : وقتی بارون می باره دوست دارم لغزش قطره هارو روی موهام حس کنم .
و کتایون گرچه می دانست مرجان واحدی پلیس ویژه سکما ماموریت دارد تا کسی یا کسانی را به دام بیاندازد اما گفته بود : چه رمانتیک اید ببخشید که کنجکاوی می کنم  شاعرید ؟ 
مرجان  : گاهی شعر هم می گم و در حالی که  بارانی ی خیس را از تن می کند ادامه داد : اگه حالش باشه و کتایون در جا توانسته بود سایزهای پستی و بلندیهاش را در ضمیر خودآگاه اش ثبت کند به ترتیب : سینه کوچک ؛ کمر باریک ؛ باسن نه برجسته نه صاف بلکه متوسط رو به بالا ؛  ابروها تاتو نشده  ؛ رنگ چشم و ماتیک ِروی لب عسلی ؛ لب همچو لب های خودم گربه ایی ؛ چشم مثه چشمای خودم کمی بادامی و میشی ؛ شیوهٔ حرف زدنش را دوست ندارم ؛ خودش متین تر از رفتارشه ؛ با کمی عشوه کلماتش را می خوره تا دلپذیرتر جلوه کنه ؛ و مرجان واحدی ناگاه با تاکید و بدون سکته و قاطع و کمی بلندتر از معمول حرفی زد که در مجموع این بار در کلماتش خشونتی موقر موج می زد که خالی از ظرایفی زنانه بود و کتایون را ناگاه از ضمیر خودآگاه به دنیای آگاه پرت کرد .
مرجان : من می خوام بدونم می تونم کتابایی که هفتۀ پیش گرفتم برای یه هفتۀ دیگه تمدید کنم ؟
کتایون : لطفن کارتِ کتابخونه
مرجان : ندارم یعنی فراموش کردم
کتایون : اشکالی نداره یه کارت شناسایی دیگه مرجان : کارت ملی کافیه ؟
کتایون : از کافی کافی تره
مرجان : می خوام بازم کتاب ببرم؟
کتایون : البته این روزا کتاب خوان مثل شما کمیابه و این کتاب خوونه باید افتخار کنه یکی از اعضاش مثل شما عاشق کتابه اگه کمکی بخواهید در خدمتم .
مرجان : فعلن فقط دنبال همین هام و همین ها را در نت بوک تلفن همراهش به نگاه کتایون تحویل داد
کتایون : ( استکانی از باران در راه بود ) و ( بگذر از نظم این همچو طوفانی ) در ردیف نوزده سمت چپ و ( خاطراتی از دهکدۀ کودکی ) همین جاست که تقدیم می کنم  و سرش را برگرداند و به مرجان لبخند زد و مرجان با خود گفت : باید به زودی ازش بپرسم با چه خمیردندانی مسواک می کنه که این قدر دندوناش سفیده ولی مرده شور ماتیک ِشکلاتی رو ببره که آدمو گشنه می کنه ولی به روژگونه هاش می آد.
مرجان : یه سوال ازتون دارم کجا می تونم یه فنجون چای یا قهوه بگیرم؟
کتایون : یه کافۀ تمیزی هست درست چسبیده به سالن ورزش شهید شهروز خدایار که بچه های کتابخونه معمولن می رن اونجا اگه نیم ساعت صبر کنین می تونیم باهم بریم چون منم به یه کاپاچینوی دارچینی احتیاج دارم آخه دیشب دیر خوابیدم و این چُرت های لعنتی زیر پلک های آدمو چروک می کنند .

تنها مشتری قهوه خانۀ قلب تپنده در حالی که استکان کمر باریک چای زعفرانی را زیر دماغش گرفته بود و می بویید و از لذت با چشم های بسته آه های محزون می کشید با ورود دو زن هم قد و نه هم سایز که شراره های باران بر روسری و بارانی اشان می درخشید و صدای خنده اشان سکوت محیط را بر هم زد بلافاصله ته ماندۀ استکان را سر کشید و مشغول بازی با خرده های کشمش سوخته و خمیر برشته ایی شد که با دقت یک جراح متخصص جهاز هاضمه از کیک ِ خورده شده جدا کرده بود و با خود گفته بود : برای روز مبادا باید بتونم کاری کنم تا دختره نسوزه و ضمن جدا کردن و شمردن خرده های کشمش و خمیر شنید که زن ها کاپاچینو و چند برش نان گاتا سفارش دادند و شاهرخ منتظراعظم با روان نویسی سبز رنگ در دفترچه ایی با صفحات زرد و لکه های چرب نوشت : شیرینی مورد علاقۀ خانم ها نان گاتاست که  باید با کاپاچینوی دارچینی میل شود و تصمیم گرفت وقت رفتن از کسی بپرسد کاپاچینو چه فرقی با چای دارجیلینگ دارد ولی با اینکه می دانست همیشه از خوردن گاتا حالتی بین دلهره و عق داشته و دارد اما به خاطر دل ِرنجیده و ترسیدهٔ شهرزاد تصمیم گرفت تکه گاتایی هم بخرد و در این بین مرجان واحدی منتظر نماند تا بنوشد و بخورد و یکی از کتاب ها را به تصادف باز کرد و خواند : روز نیست و ماه بر آسمان می خندد  / شب است و آفتاب روی زمین پهن نیست / شاید منم که باز می پرسم : کجایی اِی زمان ِگم در آیینه  / قلبم را به سینه ام برگردان .
و پرسید : کتایون جان نظرت در مورد این شعر چیه ؟
کتایون : من به اینا شعر نمی گم از کیه ؟
مرجان : الیکا رزاق منش با تخلص زرین دخت که به اختصار به خودش الف دخت می گه چرا فکر می کنی این شعر نیست ؟
کتایون : می دونی شعر باید وقار داشته باشه یعنی منم می تونم از این شعرا روزی سی و پنج تا بگم تو اینطور فکر نمی کنی ؟
مرجان : شعر نو همینه دیگه تو تا حالا اسم  الیکا رزاق منش با تخلص زرین دخت که به اختصار به خودش الف دخت می گه به گوش ات خورده؟
کتایون : سه بارم دیده امش بار آخر شعر خوونی داشت تو کتابخونه و نیم ساعت قبل از شروع برنامه اش آمد پیش من و پرسید تا حالا کتاب ( استکانی از باران در راه بود ) را کسی گرفته و من برای اینکه دقیق گفته باشم بعد از تحویل لبخندش به کامپیوتر متوجه شدم فقط یکی امانت گرفته که آدرس نذاشته ولی به دروغ گفتم سی و پنج بار چون می دونستم کتاب خودشه و هم خوشحال و هم تشویق می شه
مرجان : عکس العملش چی بود ؟
کتایون : به من زُل زد و فکر کنم فهمید که دروغ می گم اما در ضمن خوشحال هم شد
مرجان : شاید دفعۀ دیگه که آمدم بتونم …
شاهرخ منتظراعظم که خیره در چشمهای کتایون بود بلادرنگ حرف دلش را خواند
کتایون : چرا آن آقا خیلی به نظرم آشناست
مرجان : شاید کتابی گرفته ؟
کتایون : نمی دونم ولی چشمهاش خیلی آشناست مثل آتش اما بدون دود
و شاهرخ منتظراعظم در نگاه کتایون شاید از آنچه دید متعجب شد که دستپاچه دوید و زیر باران رفت تا برای  تفکر و ادامۀ خیالاتش هوایی خیس بنوشد و تازه شود و
مرجان واحدی هم برخاست و همانطور که برای گرفتن سفارش به طرف پیشخوان می رفت تلفن همراه را روشن کرد و بیدرنگ فیلمی نوزده ثانیه ایی از مردی گرفت که زیر باران می دوید و سه بار هم ایستاد و برگشت و به قهوه خانه نگاهی نگران انداخت و سر تکاند و در رگباری که ناگهان در گرفت گم شد و مرجان در حالی که فیلم را سیو می کرد سفارش را گرفت و برگشت تا در دلربایی ی چشمان کتایون به جستجوی یک غریزهٔ گمشده بگردد .
کتایون : می شناختی اش ؟ نه
کتایون  : ازش خوشت آمد ؟ نه
کتایون : آدم از این قیافه ها زهله ترک می شه تو چی ؟
زهره : نه عزیزم من گرگ ِبالان دیده ام از رگبارم خیلی دوس دارم فیلم بگیرم تو فیلم رگبارو دیدی ؟
کتایون : رگبار که زیاد دیدم اصلن عشقمه که زیر رگبار راه برم و ترانه بخوونم و آوازی در افشاری خواند : زیر باران باید عریان بود هاهاها زیر باران باید با زن خوابید هاهاها زیر باران باید لب های معشوق را خدای من اِی امان جانم امیدم مکید هاهاها زیر باران باید زار زار گریست اِی عزیزم امان های ی ی زیر باران باید اشک بارید های های زیر باران باید خیس شد رود شد هی هی کنان به دریایی آهی پیوست اِی امان اِی جان تا ماه رفت با آه رفت اِی امان هی هی ها های بوسه ها بر لب ِدلدار پاشید .
زهره : عجب صدایی دختر این همه تحریرو از کی یاد گرفتی کلاس رفتی ؟
کتایون لب برچید و لب غنچه کرد و لب مکید و لب باز کرد اما چیزی نگفت جز سه اسم معمولی که با سه افسرده گی هم آوا شدند : سیامک مهدوی فر و عرفان ِمنطق پذیر اصل و ارشد عمامه باف بروجردی و آنگاه قطره اشکی از مژهٔ بلند و تابدار ولی مصنوعی اش چکید که میان هوا و زمین با سرعتی باور ناکردنی چنان قاپیدش انگشتان ِلاغر مرجان که کتایون عشق را در کف ِدستی مهتابی دید و چون باران هنوز سر باز ایستادن نداشت ولی در واقع گیج و نم نم می بارید از قهوه خانه بیرون زدند .

هنوز باران سر باز ایستادن نداشت ونم نم پران و گیج زنان می بارید که کتایون و مرجان به جای برگشتن به کتابخانه به خانهٔ کتایون رفتند تا با خواندن اشعار الف دخت در استکانی از باران در راه بود به حل معمای پسامدرن در شعر معاصر بپردازند و به همین دلیل ساده بود شاید که سه برش گاتا در بسته بندی ضد آب همراهشان رفت تا گرسنه نمانند و کوچه بهشت ارم هم خیس از پذیرایی انگار شادتر شد از دیدن اشان و ساختمان شمارهفت و آپارتمان شماره سه بود که هر دو نرم و آرام و بی سر و صدا درهاشان را باز کردند و وارد که شدند تلفن های همراه را کشتند و در جایخی ی یخچال دفن کردند و لباس های خیس از حقه بازی های بارانی نیرنگ ساز را دور ریختند از تنهایی اندام نمناک و هر دو بدون شورت و کرست بر تخت کتایون به خواندن اشعاری پرداختند که رازهایی مگو را در لفاف ِ پسامدرن اشکار می کرد که تا آن وقت در هزار توی استعاره های اکسپرسیونیستی نیست بود و باید هست می شد که شد .
صفحه یک : با بوسه می فریبد / فریب ِبوسه بر دردناک ِخاک  / بترسید از چشمی  که می درخشد / درخشنده در شمیم مرگ / مرگ در بهشت مردی متین است / آوازش از گلدسته ها تا زیرزمینی در محراب .
مرجان لب کتایون را می بوسد و می پرسد : تو چیزی فهمیدی ؟
کتایون لب مرجان را می مکد و زیر گلوش را می بوید و می گوید : بوسهٔ فریب / خاک دردناک / چشم درخشان و ترس در نصف این شعر چارپایه است و مرگ ِبهشت / مرد ِمتین / آواز ِگلدسته و محراب ِزیرزمین یک چارپایه دیگه و چانه مرجانش را می لیسد .
مرجان نوک ِسینهٔ چپ ِکتایون را می موید و می پرسد : حالا اینا چه ربطی با هم دارند ؟
کتایون در حالی که نوک سینهٔ راست ِمرجان را می لیسد و می مکد زیر زبانی می گوید : فاجعه در شعر گاهی اینجوری پیش بینی می شه .
مرجان روی بدن ِنمناک ِکتایون لیز می خورد و چشم در چشمش می گوید : چقده چشمای تو خماره یعنی میم دخت مرگ خودشو داشته قبل از مردن می نوشته ؟
کتایون زیر اندام سبک اما ورزیده مرجان به نجوایی آه ناله کنان می گوید : مثه چشای تو که حالا از حشر محشرتره یعنی مرگ ِمتین خودشو توی بهشت  می دیده .
و مرجان ناگهان از اندام کتایون جدا می شود و لخت به اتاق نشیمن می دود و دست در کیف اش می کند و دفترچه ایی زرد رنگ که شاخه هایی از افرا سراسر جلدش را پیموده و آغاز و پایان ندارد را بیرون می کشد و در صفحه نوزده اش با خودکار سبز می نویسد :
زیر زمین خانه ایی روحانی چون گلدسته دارد در کوچهٔ بهشت متین به احتمال پنجاه و پنج درصد هم قفل و هم کلید است و به سرعت بر می گردد به سوی تختخوابی مشتاق تا خواب را زابراه کند .

کامبیز پور محمدی زابرا شده از خوابی مضطرب اولین نفر بود که چتر ِحبابی گاست باستر مترو خود را بلافاصله در سه ثانیه بعد از پیاده شدن از پژوی آبی و سبز رنگش باز کرد و زیرش خزید تا قطرات ِباران گل ِروی یقه کت ِمارک آرمانی اش را لکه دار نکند و وقتی مطمئن شد کلیدهای باز کننده اسرار و دفترچهٔ اعتراف و خودکارهای سرخ و سیاه با جوهرهای نامریی و مریی اش در جیب هاش مثل همیشه آرام مانده اند تا به ناآرامی تسلیم شوند جلوی درب خانهٔ بی شماره زیرا مقدسی در کوچهٔ بهشت متین ایستاد چنان بی اعتنا در چشم کنجکاوانی پشت ِپنجره که انگار فقط مانده تا دود معطر سیگار برگ اش قطرات باران را معطر کند و هنوز غرق ِلذتی پانزده ثانیه ایی بود که شاهرخ منتظر اعظم با موی تُنُک ِچسبیده به فرق سر و کاپشنی که زیپ اش تا سه سانتی بالای ناف بسته شده بود و پیراهنی که دگمه هاش از سه سانت بالای ناف بسته نشده بود و شبنمی گُله به گُله بر پشم سینه اش نشسته تلو تلو خوران رسید و بی سلام و سلامتی خواست تمام وجود خیس خورده اش را زیر چتر تک نفره کامبیز بچپاند که با امتناع سخت و عصبانی پورمحمدی ترجیح داد باز هم از این حمام طبیعی و مجانی فیض ببرد که برد و سر و تن و  لباسی بشورد که در حال شستن سمندی بر ورودی کوچه متین ایستاد و نگاهی نیمه سنگین شیشهٔ طرف راننده ماشین را پایین کشید و سبک که شد بالا برد و نرم گازید و گذشت و سی و هفت ثانیه بعد علامه آقا رسول ساسانی در حالی که چرم سفید روی چشم چپ را با دستمالی پیچازی خشک می کرد با طمانینه به داخل کوچه پیچید و گام به گام مشکوک تر از گام قبلی به کامبیزی زیر چتر و شاهرخی بیرون چتر نزدیک شد اما کامبیز بدون شک و مصمم  تا آقا را دید به سرعت کلید از جیب کوچک جلیقه بیرون کشید و بی تردید در قفل فرو کرد و چتر بست و افسوس خوران برآورد کرد که تا آقا به فضای دور از باران ورود کند چند قطره بر گلبرگ های محجوب روی یقه خواهد نشست و لکه دارش خواهد کرد و چون به نتیجه ایی محاسبه شده نرسید شاخه گل ِنشاط افزا را از یقه آرمانی کند و به منتظر اعظم داد تا به میمنت ورود علامه آقا به شهرزاد هدیه کند که شاهرخ بی درنگ تا به زیر زمین رفتند شاخه گلی را که هفت بار بوییده و بوسیده بود در زمانی کمتر از سیزده دقیقه که مناسب برای پوشیدن ِلباس کار بود به شهرزادی داد که بی انکه تشکر کند هدیه را نبوییده و نبوسیده به کنجی پرت کرد که مردی با ریشی حنایی در لباسی سرخ و خاکستری داشت بندهای کاسکت زردش را با طمئانینه می بست و شهرزاد از این همه رنگارنگی ناگهان پق پقی کرد و پق پق به هاهاها مبدل شد و هاهاها چنان فضای ایزولهٔ زیرزمین را لرزاند که آقا رسول حس کرد دول اش بلند شده و می خارد اما برای خواباندن و رفع خارش از دودول اش پوستی چلاسیده به اندازهٔ سکه ایی نقره ایی بر پیشانی اش را نیشگون گرفت و پنجاه و هفت در صد یقین کرد که در طلب ِ رفع فتنه از این قهقهٔ غوغایی حاضر است کفاره بدهد که فعلن منصرف شده منتطر شواهدی ماند که کامبیز با بیرون کشیدن ِدفترچه و خودکاری به ظاهر مشغول اعتراف گیری و در باطن شناور در عشق بازی عقاب با قمری و البته این بار با ادبیاتی مودب آغشته به لهجه عرب  : عافیت التقوا باشد
شهرزاد با ترشرویی : عافیت ِعمه های هر سه تا تان
پورمحمدی با جدیتی مصنوعی : النظافة من الإيمان رستگاری و راستکاری مومن است
شهرزاد : مرده شور رستگاری و راستکاری تونو ببره که زله ام کردید یا ولم کنید یا مثه اونای دیگه بکشیدم که راحت شم
پور محمدی : رهات می کنیم خواهرم چرا خنجر از رو بسته اید
شهرزاد تندتر : بسه بسه دیگه من حرف نمی زنم اصلن می دونید چیه روزه ام روزهٔ سکوت و به همین روز مقدس که نمی دونم چه روزیه قسم تا تکلیف روشن نشه نه حرف و نه غذا و فقط آب و قند و با دست راست زیپ ِلب را کشید و بست و رو به دیوار و پشت به سه مرد متحیر صاف و یوگا منش نشست
منتظر اعظم به پورمحمدی نگاه کرد و پور محمدی به اقا نگریست و شاهرخ از کامبیز به گوشهٔ چشمی چیزی پرسید که به معنای چه کنیم هم بود و کامبیز با جنباندن ِسرانگشتان فقط از مچ ِدست ِچپ به پایین از آقا تعیین تکلیفی کرد که در واقع رفع مسئولیتی نیز محسوب می شد و به واسطهٔ همین حرکت آخری بود که ناگهان آقا ساسانی خرخری کرد تا تکه خلط غلیظی که صفحهٔ یک سینه را مسدود کرده بود نامسدود شود و سینه ها صاف گردد و آنگاه صدایی ساحر و ماهر و صاف فضای سنگ شده از قهر شهرزاد را آقاوشانه شکست : من امروز اولین بار است که برای جدا سازی ی حق از باطل آمده ام اینجا به این مکان ِمترتب از طراوت و تلاوت که خدای ناکرده خلط غلیظ دروغ چهرهٔ نازنین حقیقت را خدشه دار نکند و خدشه امر واقع را از واقعیت ِواقعه زایل می کنم و به شما بشارت می دهم که امروز روز پاداش یا جزاست و روز پاداش یا جزا در این جهان از دو جهت در مقابل یکدیگرند به سان خورشید و ماه که با یکدیگر متفاوت الطریقه اند اما هر دو به رهایی ختم می شوند و از یک جهت با هم یکی هستند و یک کرامت ِناب ِنارهایی هاست که خود مبحثی دلنشین است در باب ِخروج از الوساوسه که اگر بانوانه رخصت بدهید به عرض واثق که … ناگاه شهرزاد برخاست و نود درجه در جا چرخید و رفت مستقیم به سوی آقا و در پنج سانتی چشمانش ماند و بدون پلک زدنی ناخودآگاه هفده ثانیه چشم دوخت به دو چشم ِمتزلزل که از ثانیهٔ هفدهم نگذشته سه پلک پی در پی تحویل پلک های ازهم گشاد شهرزاد داد ودر همین وقتِ مبارک بود که صدایی فالش شبیه خلط فرو دادنی چندش افزا از حنجرهٔ آقا سکوت را شکست و نگاه شهرزاد ناخودآگاه به سیب ِگلوی آقا جلب شد که نوک تیزش جوری می رقصید که هم جالب و هم حزن انگیز بود و شاید به دلیل همراهی با همین سیب ِرقصان زیرپوست ِگلوی بی حرف اما آماده برای گفت و گو بود که شهرزاد آرام گرفت و سرجاش بر گشت و گفت  : اوکی آماده ام تا سه مورد مهم را اعتراف کنم اگر آماده ایی بنویس که اولی مربوط به تکرار رویایی برای پانزدهمین بار در عرض ِروزی بود که اگر یادتان باشد کسوف کامل شد همین سی و سه یا سی و پنج روز پیش ولی دیدن یک رویای مکرر برای من از رویت کسوف مهمتر بود و هست و خواهد بود اگر عمری باشد که در آن رویا من نوزادی دیدم که نه پسر بود و نه دختر و در فقط هفده ثانیه هفده بار تغییر جنسیت داد و عاقبت به پیری تبدیل شد به اندازه مچ تا آرنج دست که نه زن بود و نه مرد ولی بال داشت و پرید و وسط چاک سینه ام نشست و با بالهاش هر دو پستانم را پوشاند چون لخت بودم نوشتی نوشتم
و مورد بعد یک ماه بعد از همان کسوف و یک هفته قبل از اسیر شدنم به دست شماها بود که باز الف دخت رو دیدم که همان تی شرت حریر رو پوشیده بود زیر مانتوی ماهوتی ی کوتاه و مثل یک سال و پنج ماه پیش تُو کتابخانه همان شعری رو خواند که بعد از ناپدید شدن و کشتنش هر روز می خواندمش و می خوانمش از حفظ در هر شبانه روز پنجاه و پنح بار تا فراموشش نکنم : پس از فرو رفتن گل در چشمانم / آیینه گلدان شد / گره ابروانم باز شد / باغی در نگام بی خواب شد نوشتی نوشتم
و مورد سوم دیشب اتفاق افتاد بعد از اینکه شاشم بیدارم کرد و قبل از اینکه شورتمو پایین بکشم و بدوم طرف ِلگنچه سیبی از سقف افتاد جلوی پام و منو برد به نه ساله گی که مردی پنجاه  و سه ساله همسن و سال بابام آمده بود خانه ما و من براش چایی بردم و چون قند نداشتیم بابام رفت که قند بیاره و یهو مردکه بلند شد و پرید به طرفم و قبل از اینکه در برم دستشو کرد تو شورتم و نازم را نوازش کرد و من از ترس هم پریود شدم و هم شاشیدم به دستش و اون دستشو فوری کشید بیرون سرخ و شاش چکان و برد طرف ِدماغی که موهاش قاطی شده بود با سبیلش و سه بار عمیق بو کشید هنوزم خرناس ِبوهاشو می شنوم و بعد بدون عجله که می دونستم کار شیطونه دست ِچرک سرخشو با شال ِپیچازی پاکش کرد که همین جوری بی خودی افتاده بود روی گردنش و همونوقت فهمیدم پیچازی معجزه می کنه بعد سریع تکه سیبی تیز و سفید از زیر دستی ی بابام برداشت و داد به من که اندازهٔ سیب گلوی خودش و آن آقاست  و تهدیدم کرد : بخور و به هیچکس حرفی نزن از اتفاقی که برامان افتاد وگرنه سه برابر همین  تکه سیب رو دولا می کنم و فرو می کنم توی کون ِبابات که بابام برگشت و حرف از بی قندی زد و یک ظرف شکلات کاراملی در دستش بود و قبل از اینکه بذاره روی میز یکی به من داد که گرفتم و در رفتم تا خودمو برسونم به مستراح و چرکامو بشورم و دیشب که شاش ام بیدارم کرد یعنی نوشتی ولی کامبیز گرچه نوشته بود اما گمان کرد ننوشته پس غرق در رعشه ایی شد که داشت بی هوشش می کرد که قبل از اینکه بیهوش شود رعشه از جانش بیرون زد و پرواز کرد و در جان شاهرخ رسوخ کرد که اصلن نیمی بی هوش و نیمی بی حواس به شهرزاد خیره مانده بود و بعد از اینکه بی هوشش کرد از طریق حس ِچشایی اش که هنوز حساس بود بیرون زد و بسوی آقا رسول روانه شد که هنوز در خلسه ایی عارفانه سخت متمرکز به رباعی ی الف دخت بود و رابطهٔ استقرایی آن با موردی که شهرزاد تعریف کرده بود و به همین دلیل ساده اما هماهنگ و ممتنع بود شاید که موج ِبینای رعشه در پنجاه سانتی اش ماند و جلوتر نرفت و همین ایستادن آقا را واداشت تا از سپرهایی درونی شده از رگ ها و استخوانش حصاری مستحکم دور خودش بکشد و به شهرزاد هشدار بدهد : از این شرایط مغشوش سوءاستفاده نکن و نخواه در بری که بدون ثانیه ایی غفلت که می دانی موجب ذلت است و … سکوت کرد و دست به خشتک ِشلوار برد و در حیرتی همه گانی زیپ پایین کشید و کیر بیرون آورد و آن را مثه خنجری خطرناک سوی شهرزاد تکاند و …خلاص ات می کنیم را در ادامهٔ حرف چنان با فشار پاشید در فضای عرق کرده که شهرزاد شکست اما ننشست .

آقا رسول بعد از ول کردن ِتهدید کیری بلافاصله کیر را به جاش برگرداند و هنوز زیپ را کامل نبسته را که شهرزادی ترسیده و مغموم دوید و خودش را پشت شاهرخ منتظر اعظم انداخت و او را سپر کرد و آقا اما جا نزد و تا وسط سلول آمد و نیم خیز شد و ناگهان پاهاش از زمین جدا شد و آرام آرام مثه یوگی وسط زمین و هوا نیلوفری نشست و با صدایی بم حدیث ِمرگ در مرداب خواند : و اما حکمت القتله در کردارهای کرامت افزای من که ابوالبشرم بی واسطه طول الطریق از کهکشان می کند و عرض العرایض در جهان می نمایاند و ستانندهٔ جان و وارهانندهٔ روح در خلاصه ترین مقصود است که بیان حال ِزنانست و زنا نیست که زمینه ظهور گناه را مزمن کرده و اینک باید به اصل خویش که هستی در نیستی یا پاکی در پراکنده گی است و جز این نیست باز گردی اِی زن و این ممکن نمی شود مگر به همت ِخنجری خمیده فولادوش تیزی که جدا کننده خنس از خون است و خنثی کننده مکر از مکارم که خودم به هر دو جنس مذکر و مونث دادم و اما نسوان در آن جمال ِباطل قاطی کردند و می کنند و خواهند کرد در امور و از مدارهای معین خروج خواهند کرد ومی کنند و باز نگردند مگر به کیفر اعلی الرحیم و الغلبه که قبلهٔ ازل الملک بوده است و هست و خواهد بود و بعد از گفتن همین حرف ها پاها از نیلوفرانه نشستن انگار خسته شده باشند تالاپی روی زمین فرود آمدند و آقا به شاهرخ گفت : برو آن گوشه و شاهرخ تردید کرد و شهرزاد قبل از اینکه تردید شاهرخ به یقین تبدیل شود خودش شاهرخ را را پس زد و به طرف آقا که حالا داشت کشالهٔ ران هاش را می مالید رفت و حدیث ِفرصت خواند : آقا قربونت برم دستتو بده ببوسم پاتو بده بشورم در ضمن من یه دورهٔ کامل ماشاژ ژاپنی گذروندم که استادم خودش به من گفت هر کی فرق نمی کنه از بچه تا پیر و مرد و زن و ترنس بعد از هر ماساژ کامل نه ماه و هفت روز و سه ساعت و یک ثانیه به عمرش اضافه می شه و همان یک ثانیه معادل یک ساله آقا قربونت برم تو که این همه استرس داری و ساعت به ساعت از عمر با صدق و صفات داره کمتر می شه بذار اول دستتو ببوسم و دوم ماساژت بدم فقط یک مرتبه کامل از بالای کله که داغترین نقطهٔ بدنه تا پایین تریت نقاط بدن که ناخن انگشت کوچولوهای پاهاست تا لااقل سه ستون از پنج ستون بدنت صحت پیدا کنه کامل و خودت دو ستون باقیمانده رو مرمت می کنی در آینده ها ها ها موافقی و آقا قبل از اینکه موافقت خودش را اعلام کند زیر چشمی از کامبیز پورمحمدی ماجرا را جوری جویا شد که منتظر اعظم ندید یا دید و از ترس ندیدن را بهانه کرد و آقا در حال برخاستن از زمین و تکاندن خاکی نامریی از کت و شلواری کمی چروکیده با دستمالی ماهوتی بود که یقین حاصل کرد که کامبیز موافق با ماساژیسوری است گرچه خودش از قبل می دانست پس سرش بی که به کسی نگاه کند بی خودی چند بار بالا و پایین رفت و همین استعاره اضافی  کافی بود و برای اطمینان بیشتر نیم نگاهی هم به سوی منتظراعظم پرت کرد که لبانش ناخودآگاه می لرزید و این یعنی قبول آمرزش از طریق ِماساژ و آقا تحت تاثیر سه رای مثبت بدون منفی که رای خودش نیز حتی بی دلیل می نمود تصمیم گرفت برای ازدیاد عمر تن به ماساژی ژاپنی بسپارد و شاید به همین دلیل بود که ناخود آگاه کمر راست کرد و گفت : این جلسه به همین نیم خیر ختم می شود الحمدالله و فردا تنها بر می گردیم تا باقی امروز را کامل کنم و شهرزاد خانوم اگر ملزوماتی لازم است برای ماساژوریدن به آقا کامبیز بگوید تا فردا جا خالی نباشیم جهت امر خیر العمر والکفایات .

فردا اما امروز بود که مرجان اس ام اس زد : کوچه بهشت متین خانهٔ بی شماره و گیرنده هایی که پیام را دریافت کردند بلافاصله با سه ضربدر پنج می شود پانزده اعلام آماده گی کردند و مرجان پیام بعدی را ارسال کرد زمان حرکت با رمز (  ¥.‌‌.‌.¥ ) و ضمن بوسیدن ِکتایون پرسید : کفش ورزشی که داری ؟ نه
یکی بخر نایکی یا آدیداس بهتره تا با هم بدویم دنبال سعادت که زیاد جلوتر از ما نیست و خیلی زود بهش خواهیم رسید یا می رسیم یا رسیده ام .
کتایون : پاشنه بلند باشه بهتره یا لازم نیست پاشنه داشته باشه .
مرجان : در فرهنگ کفش ها پاشنه از ساق مهمتره و بند در کفش مکان و منزلتی ویژه داره که کفش های بی بند فاقد این منزلت و اعتبارن و به همین دلایل ساده است شاید که بوی مردای جنایت پیشه انگار دقیقن عطر گل سرخه و با بوی مردای معمولی که گاهی جنایتک هایی هم می کنند و به همین دلیل همیشه بوی زردچوبه می دن متفاوته و من  از سه فرسخی اگه باد موافق بوزه می تونم محل جنایت رو کشف کنم به همین دلیله که سایز پای چپ ام هفت و پای راستم کمی کوچکتر از هفت و یک دومه تو شماره پاهات چنده ؟
کتایون : نمی دونم والله به همین سادگی خدا تا حالا به ام رحم کرده که زنده ام یعنی نه تو بگو اگه با هم باشیم کشته نمی شم ؟
مرجان : واسه همین اکیدن بهت توصیه می کنم چند جفت کفش ورزشی بخر و انبار کن تا هیچوقت اسیر مرگ نشی .
کتایون : موافقی یه فال از الف دخت بگیریم و پیش از اعلام موافقت ِمرجان چشم بست و انگشت اشارهٔ هر دو دست را نرم فرو برد در کتاب ِاستکانی از باران در راه بود و خواند : خواب در کوچهٔ بن بست / ادامهٔ بیداریست / حتی بست نمی شناسد / کهنه مهتاب های بن بریده / آواز غمباف ِآفتابی ست / که خاک ِخانه را به کوچه می پاشد / شانه ام را جا به جا می گذارم / تا فردا که در می زند نیستی / در باز کند بر هستی / دری گمشده در گم گشته دربدری هایم /
مرجان : چقدر مایوسه این پسامدرن اما تو یادت نره بی پاشنه می دونی که منم فکر می کنم دنیا فقط همین جاست باقی کُسشعره .

ها چی کُس و شعره ها چه شده چرا بیدارم کردی ها دوربینم کو ها منیر خیالم چه خوب کردی که آمدی ها باز به سراغم ها این دفترم بدون ستاره و گل و قلب های تیر خورده ها فصلی دیگه تو آغاز زنده گی منه ها با تو البته ها در بهشت امام من باید هر شب بی خوابی را ها با تو قسمت کنم ها تو و بی خوابی و دوربین و یک پنجره برای دیدن ها تا مرگ من کافی ها دیگه قرص نمی خورم ها و این دفترچه را جایی قایم می کنم که چشم شیطان ها اگه هزار جفت بشه ها نتونه پیداش کنه ها بدزددش ها چرا ساکتی ها یک پنجره باران برای دیدن خیسه ها باز یک آمبولانس و سه پژو و هفت چتر و بنویس ها دو زن با پاهای گره خورده در هم ها و کفش های ورزشی به رنگ سرخ و سفید و نوارهای سبز و گلبهی رنگ ها و یکی با شلوار لی تنگ و دیگری دامن پوشیده تنگ و چرمی یک وجب بالای زانو ها و سینه های یکی بر جسته تر از سینه های ناپیدای دیگری ها زیر تی شرت های سیاه مثه تاریکی های بی نگاه ها و گردن ها چسبیده به سر ها و دور از تنه ها که انگار همیشه از تنه ها جدا چرا حرفی نمی زنی ها منیر جان بنویس زنی چسبیده به زنی انگار مهر گیاه ها فصل دیگری از فصل بهشت امام ها کجایی منیر که از بی همزبانی هی باید زبانم را گاز بگیرم تا بدانم تو با زبانم هیچوقت قهر نمی کنی ها یک بنز بی نظیر شبیه همه بنزهای شبزده و دو باریکه دود از دو شیشهٔ عقبی ها و زنی که روی مقنعه اش کلاه لبه داری نشسته بنویس از جنازه ها کنده می شه مثه منیر که از من کنده شده و می ره تا بنز و بنویس که ناگهان کلاه از سر بر می داره و ها به طرفم تکان می ده و ها خود ِخود ِ منیره که مثه منیر به من پشت می کنه تا با بنز نشینا حرف ها بزنه ها چراغ قوه ها خاموش ها راننده آمبولانس با سه مرد ها دو جسد را روی یه برانکارد می خوابانند ها از خواب بیزارم ها تا منیر دور می شه از بنزها و بر می گرده و کلاهی به طرفم می تکانه و روی مقنعه می گذاره و بنویس که آمبولانس لال و بی چراغگردان به طرف ِشرق ِدور می ره و پژو ها و بنز به طرف ِبهشت ِامام می رانند ها بنویس که برای اولین بار در اتوبان سکوت ِماشین ها نشانهٔ آغاز فصل ِجدیدی در نویسا نوشتن های من و منیره ها کجایی منیر که عشق ِتو بی خوابم کرد .

کوچه کوچهٔ متین و شماره بی شماره و شهرزاد شهزادهٔ ماساژورها و دست ها تا مچ چرب و روی تختی چوبی خوابیده مردی مومی و باسن پنهان کرده زیر حوله ایی مخملی و از لذت ِلغزش ِدستی نوازشگر آه می کشد گاه از ته دل و گاه از میان دو کوههٔ کون و فکر می کند که نباید فکر کند که  زن ها چرا بی دلیل زنده اند و فکر می کند که باید فکر کند که زن ها باید با دلیل زنده بمانند تا ماساژ بدهند بیرون و درون ِمردی را که باید مردانه تا ابد به اضافه سه هفت هفته زنده بماند تا زندگی را به مرد دیگری بسپارد که ادامه خودش باشد و از نرم فکرینگی اش حظ می برد مثه لغزینه گی های نرم دو دست ِقصه گوی شهرزاد بر مهره های کمری که باید بعد از ماساژ عصارهٔ مردانه گی را تقویتی مضاعف کند با رطب ِبم و آوازی زیر تاب از زنی که مرگ را می نهراساند .

پ ـ ن : کامبیز پورمحمدی در پیش و شاهرخ  منتظر اعظم در پس اش السلام  یا صاحب الزمان گویان به صحن مسجد وارد می شوند و نم نم روی جوراب هاشان گلاب می پاشند چون کفش هاشان را بنا به اعتقادی قدیمی که این روزها بدبو شده و چندان مراعات نمی شود اما همچنان نزد مومنانی معمولن نامسئول دارای ثوابی دنیوی است و باید اجرا شود در آورده اند و  در کفش کن به امانت گذاشته اند چون یکی شان فکر می کند بدون کفش نمی توان راننده گی کرد و دیگری ملزم به اطاعت است و به آقا رسول نزدیک می شوند و پور محمدی خنجری از لای شالی پیچازی بیرون می کشد و به زیر تخت می برد و جلوی صورت ِنورانی آقا رسول که در بالشتکی گیر کرده و قطره قطره عرق و تف از دو گوشهٔ لبهای نیم بازش بر سیمان ِسرب فام کف ِزمینی می بارد که انگار لیز است ولی لیز نیست و تکان تکان می دهد و با هر تکان لبهاش بی که از آن صدایی بیرون بیاید می گوید : بعد از اس ام اس کذا و هاذا به فرمودهٔ جنابعالی مرجان و کتایون به جرم مساحقه و طبق زنی و برملا کردن اسرار طبقه بندی شده درجه سه تمام شدند و خنجر را باز در پیچازی می پیچد و زیر تخت به امانت می گذارد و قبل از آنکه کمر راست کند فکر می کند می بیند یا خواهد دید که شرهٔ غلیظی از کف تف یا تف کف های دیابتی و عرق دق یا دق عرق های تیروییدی مختص ِآقا یا آقایان بر پیچازی بیچاره شُریده می شود و کمر که راست می کند چشماش بر کتف های از پشم انباشتهٔ آقا رسول که از بالای دو کوههٔ کون ِعریانش می گذرد وادامه دارد و خواهد داشت تا مچ ِپا میخکوب می شود و ناگهان در می یابد یا دریافت که خنجر بار دیگر مطهر شد  .

چهرشنبه ۲۹ مرداد ۱۳۹۹

ریچموند هیل / کانادا

August 19, 2020

مهدی رودسری

                  حیاط خانه سید ولی در آواز سارنج

یک : پیش درآمد

خانه خانه سه خانه چهارخانه در واقع خانه های کوچهٔ ما بیشتر از خانه های کوچه های همجوارش بود وهست ونمی دانم خواهد بود یا نخواهد بود چون شمردن بلدم می دانم خانه های کوچهٔ ما چندتا بیشتر از خانه های کوچه های همجوار است اما به شما نخواهم گفت تا به قول ِپدرم که جز با مادرم با هزار زن دیگر هم همخوابه شد تا شهوت ِهمیشه نیم حشری اش محشر شود و نشد که نشد و بماند تا خودتان خانه خانه سه خانه و چهار خانه بشمارید که حوصله تان سر نرود که ته دیگ می گیرد و ته دیگ که می دانید اگر با زبان بلاسد و دندان همین دلاوران ِ عرصه دهان که کار و بارشان وقتی روبراه می شود یا خواهد شد که چیزی دندانگیر را گاز بگیرند و می گیرند و اگر نگیرند به قول پدرم که از هم خواب هاش به جز مادرم که بگذریم دندان های همه گی پوسید تا دندان های پدر را بپوسانند و دندان های پدر نپوسید مثل مادر چون روکشی از پلاتین سفیدتر و از عشق طلایی تر داشت و دارد و ضمنن در بارهٔ شمارش که گفتم خودم همیشه معکوس ِشمارشاتم  را ته دلم نگه می دارم تا ریاضیاتتان پیشرفت کند که به قول قدیمی ها حساب و جبر خواهر و برادر همند اگرچه من به حرفهای قدیمی دیگر اعتقاد ندارم چون اعتقاد داشتن اعتبار آدم را معتاد می کند و آدم معتاد برگ برنده اش سیگار است که این روزها بسیار کمیاب است به دلیل هجوم میلیاردها ملخ از نوع بالگردهای آپاچی و بگذریم که در خانهٔ ما املت ِملخ دو طرفدار دارد من و خواهرم که مثل همه دخترهای دم بخت قصه نویس است و همیشه از آخرین فصل ِقصهٔ ناتمامش شاکی ست به خاطر این که نمی داند آیندهٔ قهرمانش باید با مرگ تمام شود یا با تولدی دیگر ولی داستان ِآخرین قصهٔ ما اما دربارهٔ سید ولی هست و بود و خواهد ماند که موجودی بسیارهیز است و بود و خواهد ماند ولی خانه اش از همه خانه های کوچه ما و کوچه های همجوار کوچکتر اما حیاط خانه اش از حیاط همهٔ خانه های کوچهٔ ما و کوچه های همجوار بزرگتر و دیوار خانه اش هم از دیوار همهٔ خانه های ما و همجوارها تا دیوارهای کوتاه قد ِخانه های کوچه پس کوچه های زورآباد کرج بلندتر وبه خاطر همین برتری دروازهٔ خانه سید ولی سبز و سفید و قرمز رنگ شده ولی گاهی که آفتاب چپ می زند همین دروازه بر خلاف دروازه های هم سایه ها که دلیل اش مثل شب تاریک است به رنگ چمن و ابر و خون تغییر رنگ می دهد تا شاید چرا نمی دانم و شما هم نپرسید که دلیل خاصی ندارد مثل خود سید ولی که گاهی بی دلیل لاغر و ریشو و عینکی است و والنستعین را دقیقا والنستعین می گوید و گاهی که عینک نمی زند و بی دلیل ریش می تراشد و چاق می شود در وقت باز و بسته کردن یک لنگه از دو لنگهٔ دروازه مخصوصن در روزهای بارانی مثل عباس چوچوله والنستعین را والانتین عین می گوید و به همین دلیل ِساده ولی عمیقن پیچ در مُهره بی درنگ  لکنت از نوع بدخیم به لب هاش گیر می دهد و تبدیل به لبخندی می شود زورمند اما زنانه که بسته به طرز باز شدن ِلنگ از لنگهٔ دروازه گاهی فقط به رنگ عنابی است و گاهی غیرعنابی می شود و به همین رنگ می ماند تا سید ولی بگذرد از مقابل کسی مثل من که از کسی نمی ترسم جز سید ولی و نخواهم ترسید از کسی غیر از سید ولی چرا که چراغ روشن ِ تیم گل کوچک محله ام و بودم و خواهم ماند به دلیل اینکه هم کتک خورم از همه ملس تر و هم حوضهٔ فضولی هام از همه فضله تره و هم حیاط ِخانهٔ سید ولی را مثل همه حیاط های محله هر روز رصد می کردم و می کنم و خواهم کرد تا خدای نکرده یک موردی نادیده نماند و توپ ما در آن بیفتد و چاقوی بی صاحاب صاحبخانه  توپ گرد را نیم گرد کند و بازی ما تا خریدن توپ نو به تعویق بیفتد و عرق ِتن بازیکنان خشک نشده باد بخورد و گلر و بک باز و هافبک و مهاجم بچایند و نتوانیم در بازی ی بعدی تیمی از محله ایی دیگر را از رو ببریم  و بگذاریم قبل از نیمه نهایی بیست و هشت مرداد که همیشه باید سرشاخ می شدیم و می شویم با تیم کوچه شهید امیر زاهد ضرابی که دقیقاً مثل ما از بیست و پنج مرداد با خودشان مثل ما که خودمان با خودمان برای آماده گی ی بیشتر بازی می کنیم بازی کنند و اما بار آخر بود انگار که با شوت ِاریب ِمراد فسقلی عباس گلر چنان توپ را مشت کرد که بیچاره توپ در آسمانی بی ستاره چون هنوز غروب بود و هوا نه دوغ و نه فسنجان شده بود دور خودش چند بار پیچید و مانور داد و چرخید و قبل از اینکه مجید دوستباز با کلهٔ کچل اش مهارش کند  یله شد به حیاط سید ولی که می گفتند دشمن ِهرچه مهمان ِناخوانده و خود خوانده بود و هست وشاید هم شایعه باشد یا نباشد که آه از نهاد محسن پلید که ریزترین هافبک تیم بود و حالا نیست برخاست و فریادش درست روی پیشانی من که در ضمن مربی تیم هم بودم و هستم و خواهم بود نشست که از دیوار سید ولی بالا نمی رم که نمی رم و تو حیاط سید ولی نمی پرم که نمی پرم چون سید ولی به کلفت شان گفته که بال ِهر که چپ یا راست یا میانه به حیاط ما نگاه کنه می شکنم و محرم و نامحرم هم سرم‌ نمی شه و من هم البته حق را بهش دادم به این دلیل ِناقابل که طفلکی محسن همیشه زابراه بود و هست و خواهد بود بسکه مادرزاد کوچولو بود و هست و اما برای اینکه به قول ِقدیمیا من که بزرگ تر از فسقلی و پلید بودم و هستم و از قُمبل ِاسب قُپ کرده هیچوقت پایین تر نیامدم و نخواهم آمد خودم  را پیش مرگ و پیشگام تیم کردم یا ناخواسته شدم به یک جست روی دیوار سید ولی نرفتم که پریدم و چپ و راست و میانهٔ حیاط را وارسی کردم که کسی توش در حال مثلن جیش کردن نباشه که شرمنده بشه از دیدنم که دیدم خود سید ولی توپ در بغل چشم دوخته به هیکلم  که مثل ِکلم قمری در خودم چمباتمه شده بودم و می لرزیدم نه از ترس که از حریم نامحرم و حرمت ِمحرم شکستن و در همین حین سکوت سید ولی یک کاره از هر دو سوراخ دماغش ماغ کشید : هی خطا نکن نترس نکنه از ترس بچُسی یا بگوزی که آفت به جان خیارام بیفته که پدر ِپدر سوختهٔ پدر سگ ِپدر قرمساق ِتورو قیمه قیمه می کنم و من با همین نهیب ِماغ های تو دماغی در محوطهٔ هیجده متر مانده تا کون ام چنان سوراخ اش را فشردم که هیچ منفذی برای عبور هیچ صدا و بادی حتی کوچک تر از گلوی نوزادی  نمانه که خدای نکرده مصیبت ِرقیه بشه برای بابام که گلوش تنگتر از گلوی تمام باباهای کوچهٔ ما بود و هست و خواهد بود .
همانطور که چشمم چمباتمه به توپ ِدو رنگ چسبیده در بغل سید ولی بود چرخی سریع به مردمک هام دادم و حیاط را کاویدم و دهانم از تعجب خواست باز بشه که از ترس سید ولی فوری مثل سوراخ کون ام سفت بستم تا رقیهٔ بابام اصلن آسیب نبینه بسکه گلوش باریکتر از گلوی باباهای کوچه و بگذریم که قبلن گفتم و به قول بابام حرف دوبار ریخته شده رو باید نذر ِحضرت رقیه کرد که ثوابش دوبله حساب شه .
چه دیدم که از ناگفتنی ها چقدر دیدنی تر که اگه نگم غمباد می گیرم و غمباد ِدرون از قدیم می گن همان قدیمیا که اگه به سرعت با زیرزبانی گویه و درگوشی گویه و یواشکی گویه واگویه نشود فشار به شُش ها می آورد و هشت سوراخ اصلی بدن غیر از میلیاردها سوراخ میکروسکوپی ی پوست را منحرف می کند از وظایفی که خداوند بر عهده اشان گذاشته تا آدم کجراه منحرف نشه از راه راست و من ِکجراه برای اینکه منحرف نشم از راه راست میگم که چه دیدم در حیاط سید ولی که کافر نبینه که فوری و در اسرع وقت و بی وقتی مسلمان می شه و مسلمان نشنوه که به کُل کافر به خود ِخدا و قرآن و رسول ِخدا و چهار خلیفه بعد از رسول خدا و دوازده امام و چارده معصوم و هفتاد و دو تن شهیدان ِلب تشنه و به خون خفتهٔ صحرای کربلا و یک صد و هشتاد و شش هزار حدیث از هفده حدیث گوی ی حرفه ایی و سه صد و بیست و هفت حدیث نویس آماتور می شه و بیچاره بابام که کاش آن شب ساز دودولش کف نمی زد تا زیر تخم هاش دُم نمی زد تا من که تنها  موجودی اش هستم و خواهم بود غیر از خواهرم که بالاخره مال غریبه هاست یا می شود یا خواهد شد به وجود نمی آمدم که حالا مشغول ذمهٔ بچه های توپ زن محله نباشم که تا نگم که در حیاط سید ولی چه دیدم و چه ها ندیدم نتونم از دیوار پایین بیام یا بپرم که قدیمیا البته همراه بابام گفته اند که تمام تلاش یک انسان با معرفت همیشه نصف ِتلاش یک انسان بی معرفته و بگذریم چکار به حرف ِقدیمیا داریم و حرف بابام که خدا زنده و مردهٔ هر که مرده و زنده است بیامرزد یا رب الظالمین ببخشید عالمیین یا هر چه که شما می پسندید یا نه که بگذریم .

سید ولی تمام حیاط خانه اش را خیار کاشته بود قد هر خیار کمی کمتر یا بیشتر از یک متر و کمی لاغرتر یا چاق تر از مچ پام که هنوز مو در نیاورده و هیچ‌ وقت هم مویی روی مچ پاهام در نخواهد آمد در آینده ایی که به قول ِقدیمیا تاریخ بیهقی را هم می شود در آن آینده از ته به سر صحیح تر خواند تا از سر به ته غلط نخواند و به همین دلیل ساده است که مو الکی نمی روید بر مچ پای کسی که همه فوتبالیست های کوچه های شکست خورده از ضرب شست ما بهش می گن یا گفته اند یا خواهند گفت : هدا پا مچ طلا .
سید ولی همان طوریکه سیر نگاهش به من بود و تیر چشماش به طرف یک موجود ناشناس شاید دشمنی که نمی دیدم و او هدفش گرفته بود یکدفه و به قول قدیمیا ناگهان  توپ دو رنگ را به وسیله دست های درازتر از دسته جاروی مادرم که روبانی نقره ایی مایل به کهربایی اما مات بر کلهٔ سوراخش بسته بود تا جبران ناکامی اش باشد بعد از زاییدن من و ترک ِمشق ِسه تار که از چشم های باهوش اما سبز متمایل به شوخ استاد ارشد می آموخت به کوچه پرتراند یا به قول ِما جدیدیا پراند و به قول ِ مارادونا انداخت و راز خیارهای  سبز و ستبرش را هم به وسیلهٔ زبان ِسرخ من بر سر و گوش اهالی ی کوچه ما و محله های همجوار تا همهٔ خیابان های منتهی به شهر مجاور که کرج بود و هست و خواهد ماند حتی بعد از تصادفات منجر به آشتی کنان راننده گان مترو بین شهری با شوفرهای همیشه شاکی ی مسافرکش های شرور خارج از شهری که نه تهرانی محسوب می شدند و می شوند و نه کرجی کوبید و تازه قصهٔ ما از این به بعد شروع می شود یا خواهد شد و ادامه خواهد داشت گرچه عمر بابام کفایت نمی کند یا کفاف نکرد یا کافی نخواهد بود که دوباره سوختن پدرش رو ببینه که از جوانی شغل شریف اش آبدارچی گری در ساواک زیر پل حافظ بود بس که هِل به اندازهٔ کافی داخل چای می ریخت تا معطر باشه و انقلاب که شد در همان آبدارخانهٔ ساواک در حین گذرانیدن  میانسالی در پرانتز ( پنجاه و شش سال و یازده ماه ) با تبانی ی انقلابیون و به وسیله تپاندن پنج کیلو هِل ِآسیاب نشده به دهان و هم کون اش به هلاکت رسید و او اولین شهید سازمان تامین اجتماعی بود که به دلیل غیرمکفی بودن دلایل ِعقلیه به قول ِقدیمیا غیر قانونی به رسمیت شناخته شد و هنوز هم مستمری اش را البته غیرقانونی مادرم می گیرد که آرایشگر روزهای پنجشنبهٔ خانم جان ِسید ولی است که حالا برای خودش دبدبه و کبکبه و ناهار بازاری دارد با کباب کوبیده های سفارشی هر کدام سی و سه سانت و حلقه پیچ لای فلفل های مینی مضحکی با پلوی زعفرانی و پیازچه های اضافه به قد و بازوی آخرین نوهٔ جناب  تولیت زاده حضرت شاه فانوس لقدالله الحکیم جد سید ولی محصول رودهن اما بالا دره.

دو : درآمد

سید ولی بعد از این که توپ را پرتراند یا به قول سهراب کاشانی که صدای پای آبش هنوز شرشر می ریزد به کوچه ما پرواز داد سوی زمین همواره در هیاهوی سکوت کوچهٔ ما و من هم افتادم از ترس وسط هیاهوی سکوت مثل تاپاله یا گوشت کوبیده  که محترمانه تر یا به قول بابام که درست در همین مواقع یک دفه محترمانه تر از پدرش می شد چون حضور پیدا می کرد و می گفت:  فرود آمد پسرم مثل اسپایدرمن در کف اسفالت سیاه و شرحه شرحه از شبیخون خورشید عالم تاب اما بی حیا و البته مزاح می کرد تا درد ِ جانکاه ِبی درمانم از یادم بره یا برود فرقی ندارند در زبان ِخواص ِمحاوره گو یا عوام الناس های گزیده گو چون همیشه در همین مواقع بود و هست و خواهد بود که  فقط خاچ ِحاج آقام کمی زخمی می شود یا می شه و فریادم جفتک می زنه یا می زند به تاق ِطویله که یادش به خیر تابستان ِکوتاه اما پیش از جنگ ِ هشت ساله پشه در حبشه و به قول بچه های تیم که می دانم هیچوقت بچه باز نمی شن دروازه ام باز می لنده چون لنگ هام تا ساعت ها از هم قهر می کنند و بگذریم چون سید ولی دروازهٔ سه رنگ را باز کرد و اول نعلین و بعد دامن ِعبا و بعد قاب ِبالای دماغ و همراه همیشگی اش تشعشع شیشه های عینک طبی و بعد نصف از طول تن و بعد تمام هیکل لاغر اما بلند قامتش به کوچه آمد یا به قول قدیمیا که هر چه بدبختی بر سر اهالی این کوچه و کوچه های همجوار تا شهر همسایه که کرج بود و هست و خواهد بود می آید از تصدق سر همین قدیمی هاست به کوچه  تشریف فرما شد و با سیر نگاهش تمام کوچه با دو دوجین بچه کمی بیشتر یا کمتر از هم سن و سال های من را تیرباران کرد و آرام که شد با مهربانی ی غیض آلود یا به قول بابام محبت ِنیش ناک گفت : از امروز به بعد چُسیدن و گوزیدن تا شعاع هیجده متری از باغ من غدغن چون خیار کاشتم اگه شیر فهم شدین به خانواده های محترم هم سلام و پیام منو برسانید و لاغیر وگرنه پدر پدر سوخته پدر سگ پدر قرمساق هر که جز این کند را می دانید که چه می کنم و تمام .
و بر گشت و یک لنگهٔ در که اتفاقاً سفید نبود و سرخ و کمی بیشتر یا کمتر از زیاد خون وش بود با صدایی نرم و نوازشگر چون چُسناله ایی که از من به قول قدیمیا با طمئانینه گاهی خروج می کرد یا می کند یا کرد شاید در زمانی که مشغله ام شلوغ است پشت سرش بسته شد و همه گی با عسل خانم زن دوم حاج خاتم که تصادفن از خرید می آمد و سبد آبی پر از گلابی و باقی ی جنس هاش این بار برای بار دوم که تصادفن همرنگ ِکیف مشکی اش نبود نفسی به راحتی بیرون دادیم و سپید مردهٔ رنگ ِصورتمان سرخ شد همراه با مویرگ های سرخآبی تنیده برگونه های مشترک ِما وعسل خانم که به قول قدیمیا البته باز مانده از تاریخ بیهقی وجاهتی شهوت الوده داشت چون رخ همیشه آرایش ناک ِعروس در چهاردهمین شب دیدار ماه از اتاق خواب ِ یک ستاره از نوع سلبریتی های کمیاب .

سه : کرشمه

هوشیار داغستانی کوچکترین پسر آقای داغستانی معلم ریاضیات مدرسه در واقع دختری بود ده سالی بزرگتر از ما که چون عاشق ِکفتر بود و یک صد و پنجاه و هفت کفتر به گفته خودش که مطمئن ام حقیقت را می گفت و می گوید و خواهد گفت و داشت و حالا دیگر ندارد نصفه سیگارش را مثل همیشه از بالا پراند برای ما پایینی ها که دل و دماغی لایق بازی داشتیم و  حالا دل و دماغ شکسته کیپ هم نشسته بودیم چون شب داشت سیاهی ی سکوتش را به قول هوشیار ترانه می کرد تا تنها نماند و البته که دلیلش لوچ بود مثل همیشه اما ما می پذیرفتیم چون مجبور بودیم و خواهیم پذیرفت چون به چشمان خودمان اعتماد نداشتیم که هوشیار پسر است یا دختر یا نصف پسر و نیم دختر یا بالعکس که عکسی داشتم ازش و از ترس کون گربهٔ رباب ملوچ که در دوازده ساله گی عاشقش شده بودم چون نوزده ساله بود و ابروهاش مثل ابروهای گوگوش قیطانی و بگذریم که هوشیار از همان بالای بام چشمکی زد که مرتضی دنبلان با همان چشمای تا به تاش تا دید بی هوش بود و مدهوش شد بس که شیفته چشم و چال بغل لب های هوشیار بود و هست و خواهد بود و این را فقط من می دانم و به شما نمی گم یا خواهم گفت چرا و گفت هوشیار : یکی یه پک بزنید تا گوزتون خوشبو بشه و غصهٔ اضافی میل نکنید و حسن موش وسط زمین و هوا سیگار سر سرخ را بسرعت قاپید قبل از اینکه به زمین بخوره و آتش حروم بشه و فوری بهش پُکی محکم دمید تا گُر بگیره و دادش به من که بپوکم اش و دادم به بعدی که هوشیار یکی دیگر آن هم تا نیمه جرقه افشان به طرفمان پراند و خرفهم کرد ما نفهم ها را که هول نزنیم و آنوقت آرام گرفتیم و پُک هامان متعادل شد و نرم دمیدیم تا بیشتر نشئه بشویم و بی خیال تهدیدهای سید ولی که لابد داشت حالا باقلا پخته با گلپر کوفت می کرد چون کلفت قد کوتاه و سینه گنده خانه شان که هم اسم مرضیه خواهر احسان چاخان راضیه بود و همیشه خدا حتمن با سایر اقلام باقالی هم باید می خرید بس که سید ولی به قول زن های محله که در ضمن مادرهای ما هم بودند باقلا پخته با گلپر لواسان که لطیف تر از گلپر تفرش است دوست داشت تا هرغروب بعد از نماز عشا یا غشا یا چه به قول مادرها ما هنوز بچه هستیم و بودیم وهمیشه بچه خواهیم ماند و زود است از مبطلاعات اطلاعات اضافی داشته باشیم میل می فرمود و ما همیشه گلپر تفرش که زبرتر از گلپر لواسان اما ارزانتر است و فقط بعضی غروب ها که بابا سرحال بود به عنوان حاضری و جای شام با کمال میل مجبورمان می کرد دانه دانه می فرمودیمش یا می خوردیمش تا گرسنه نخوابیم که باز به قول زن های همسایه که بعضی معمولن مادرند و بعضی خواهر و از بعضی دیگر هم که بگذریم گاهی می فرمودند بالش و پتو هم آدم گرسنه را نفرین می کنه تا خواب بد ببینه و سکته بزنه بس که پیرهای محلهٔ ما را بالش ها زیر پتوهاشان سکته زده بودند و می زدند و خواهند زد تا عمرشان به دنیا نماند که باقالی خورشان قاطی پاتیل ِباقالی فروش های  مشکوک نشوند که مدام ریب تک چرخ می زنند که معمولن بعد از فوت جانگدازشان نمی زنند چون قدیمیا گفته اند و خواهند گفت که خاک ِمرده خیلی زود بی خیال می شه و دست از سر صاحب عزا بر می داره و باقالی فروش ها و باقالی دوست ها سر قبر دیگری اجتماع می کنند چون باقالی پارتی یک سنت ِ به قدیمیا ثوابه اما حقیقت نداره مثل خیلی از حرف های قدیمیا که باید دو منظوره به آن ها رید تا آن روی روز را هم دید که مطمئنم شب شعوری مشکوک داره به قول هوشیار که گاهی از پشت بام سقوط می کرد وسط بازی ما و دریب هاش به چشم خواهر برادری حرف نداشت بسکه ریز می بافت و گل که می زد حرف داشت چون قبل از این که شوت کنه توپ در چشم گلر خال می شد و بعد خار می شد و خار هم که می گویند خارمادر نداره بس که تیزه و گلرهر که بود هم جرئت نداشت خاری به تیز توک نوک شوت ِهوشیار را بگیره چون دست جر می داد و می دهد و خواهد داد .

چهار : بسته نگار

بعد از الدرم بولدورم سید ولی و به قول پدر مصطفی مستراح دوست که جزو وسایل دفتری در کلانتری خیابان جمشید و حالا خیابان شهید مهران مطهری که همیشه سرجوخه مانده بود و بعد از سال های سال پلاسیدن میان بایگانی ی هزاران برگه شکایت و گریه و لابه و اشک و خون و کتک و تجاوز هزاران جنده و مزلف و موفرفری و صدها برگه عدم پیگیری از جانب ده ها پا انداز دُم کلفت و گنده لات ِچشم گلابی یک سال پیش از آنکه شاش ما نوجوان ها کف کند و تیم ترتیب بدهیم فوتبالی و بلای چُرت بعد از ناهار اهالی کوچه بشویم بازنشسته شده بود و الدرم بولدورم سید ولی را التیماتوم ملک المالکانه ترجمه می کرد و بعدها نکرد چون باد در یکی از فتق هاش پیچیده بود و در نمی رفت و من از این التیماتوم ملک المالکانه که چه راحت از دهان پدر مصطفی مستراح دوست بیرون می ریخت و از دهان ما راحت بیرون نمی آمد یا نمی ریخت و حتی از دهان باباهامان هم راحت نمی توانست بریزد بازی های ما بی رونق شد و دلیل آن البته غیر از الدرم التیماتوم بلدرم ملوکانه سید ولی تمایل شدید به مهار گازهای معمولی در معده و روده و حتی گلو و گُرده و مُرده تن خسته بازیکنان بود که قبلن با هر شوت نا به جا حتی به جا به راحتی گوزی دو قلو در می دادند تا خسته گی تبدیل به مستانه گی شود زیرا گل زدن به قول طرفداران دو آتشه تیم عیاران کوچه مهوش موازی با کوچه ما  که همیشه از ما باخته و حالا شده کوچه شهید یاسر رزمباف هدف را توجیه می کند و می کرد ولی حالا با این ملوکانه بلدروم التیماتوم الدرم  سید ولی حتی به قدر یک چُسک فسقلی و بی بو هم نمی شد بیرون داد تا گل زدن بدون توجیه موجه هدف بندهای گره در گره کتانی های سبکبار اما معمولن پاره پوره ما شود و بگذریم جز یکی که هوشیار بود و حتی کبوترهاش همین جوری بدون توجیه چُسان فُسان کرده و نکرده همچنان می پریدند و شیرجه می زدند تا کوچه شهید میرچه که قبل از قیام قران خوان هاش علیه مردم عادی معروف بود به کوچه فتانه و پشتک زنان بر می گشتند به پشت بام هوشیار چه در آسمان ِ آفتابی و چه ابری و چه گه مرغی و خودش هم  در این قضیه بغرنج به قول باز هم شاید قدیمیا شاید هم بابای مصطفی چه می دانم که گاه قاطی هم می زده اند مابین ِپشتک ها شیرجه و وسط شیرجهٔ ناگهانی پشتکی از قضا بسیار خطرناک تر از به دست آوردن دل یک جفت ِ خفن برای خالی نبودن اوقات تنهایی و تره هم برای تُرهات ِسید ولی خورد نمی کردند تا ننه هامان یا گراند ماهامان به قول معلم انگلیسی که چیز را پنیر معنی می کرد و می کند و خواهد کرد و ما نمی کنیم چون پنیر خور نیستیم به یک معنی و ترشی تره خوریم که عاشقانه ترین خورش گانه های گیلک هاست با زرده های یک تکه پخته شده از تخم اردک های پارکهای طلایی حومه صومعه سرا و بگذریم و از این به بعد بود که صلح شکننده بین هوشیار و کفترهاش از یک طرف و سید ولی و خیارهای موشک مشنگ اش از طرف دیگر شکست و خردک جرقه های شروع یک دشمنی ی قدیمی از زیر انبوه خاکستر ماسیده در منقل ِچشم هم چشمی های رایج اما نامرسوم چشمک زد و یواش یواش بیرون جهید و قبل از اینکه به قول کفتربازهای پیش کسوت تاول ِچمخاله اش توک بزند تیم ما تصمیم گرفت در این میانه به طور نامحسوس ستون پنجم هوشیار باشد اما باباها و مامان ها و خواهرها و برادرها به اضافه بعضی از عمه یا عموها که جزو اسباب اثاثیه برخی از خانه ها بودند از ایام قدیم که ما جدیدی ها از آنها بی خبر نبودیم چون غالبن یا نخودی تریاک می انداختند یواشکی یا گردویی تلخه می کشیدند دورهمی و بوش تا هفت خانه از هر طرف می رفت بی طرف یعنی در واقع به قول ِمعلم تاریخ دخترمحترم خانواده جواهریان ماندانا خانم که من هیچوقت ماندانا صداش نکردم چون هیچوقت عاشقش نشدم و نبودم و نخواهم شد تا بعدها همسرم نشود بس که محترم بود و بی طرف یعنی خاکستری و گاهی اینوری گاهی آنوری و گاهی آنورتر از اینوری و بگذارید تا بگذریم البته نه از ساده انگاری ی گراندپاها و گراندماها که یک پاشان لب گور گیر کرده بود و به همین دلیل بنا به تجربهٔ پس انداز کرده در قلب مخ هاشان نمی توانستند هر دو پا را سریع داخل گور کنند چون هنوز آخر زمان اشان نشده بود و به طورغیرعلنی و بشدت نامحسوس طرفدار کفترهای دوست داشتنی و بلند پرواز هوشیار بودند قبل از آنکه کفترهای معصوم اما چموش تر از موش های باغچه بیدی در بعد از ظهرهای کسالت بار چُرت مرغی هاشان روی تاشوصندلی هاشان از دست های چروکیده اما سخاوت مندشان گندم بو داده و جو دوسر بر چین کنند و بچپانند در سنگدانه هاشان عشوه کنان تا فضلهٔ تبرک نشده اما مبارک ببارانند تا کود گلدان های تنهای شب بوی مادربزرگ من و اقاقیاهای خاطره پرداز پدر بزرگ دیگری که احتمالن خود شماید بشود که نشد در ادامه بارباریدند اما به باغ دیگری .

 پنج : سَیَخی

 روایت ِماندانا جواهریان از شروع جنگ :

واه  واه پرده باز کردم تا کمی آفتاب ِجهانتاب بتابه از پشت پنجره به آیینه بزرگنمایی که داشت با منقاش پره پره موی زیادی فضول از زیر ابروهام بر می داشت تا آبروم پیش باران و سحر و ساحل و ستاره هم کلاسی هام نره و در ضمن دل این پا مچ طلا هم بترکه یا بترکونه فرقی نمی کنه که دیدم دم چتری ی هوشیار چرخی زد درست بالای خانه سید ولی اینا و پشنگی مشکی پراند تو حیاط شان که شنیدم با همین گوش های بدون گوشواره ام چون هنوز تصمیم نگرفته بودم که دونه مرواری محکم کنم تو نرمک یا چرخ نقره ایی که فریاد سید ولی پیچید تو سراسر کوچه خدا به دور بددهن داد می کشید ریدی رو کلاه سوگلی ی خانم جان می رینم تو تمام سئله و سهولات و سوراخ سنبه هات .

روایت پدر مصطفی مستراح دوست از شروع جنگ :

داشتم مخ آقا بزرگ ِمراد فسقلی رو می زدم تا یه نخود تلخکی ازش بکنم که فریاد سید ولی عن تو کون آم آلاسکا کرد لامصب چنان داد کشید که ریدی رو کلاه سوگلی ی خانم جان می رینم به تمام سئله و مسئله و سوراخ سنبه هات که آقا بزرگ هولکی به اندازه فندقی سمنانی چسباند کف دستم و پول نگرفته پنجره بست و خدا شاهده کفتر مفتری ندیدم اما حق به جانب سید ولی می دم که گاهی از پشم و پیله اش کُرکی می ماسه تا مدیون غیر نباشیم .

روایت سوم ازعمهٔ بهرنگ که زیرعموی بهادر داشت حض ِفراوان از فوران ِحضور می برد :

 

یک ساعت بود که خلوت کرده بودیم تا امن الیجیب مِن استر رضا الحاجات الموجبات المراسلات و الاصابت الارضین فی مستحبات الرضایتن دوره می کردیم که به فریادی گمانم از سوی سید ولی بود که صدای پتیاره اش پرده سمعک ام را لرزاند و قیش عمو بهادر را قرشمال کرد و حسرت به دوز و کلک زیر شکم صابمرده هر دومان ماند حالا بگیر تا کی این خانه خلوت شه اما امان از داد و فریاد دهان بی چاک و چرک بستهٔ سید ولی که بی جهت به هر طرف می چپلاند که ریدی رو کلاه سوگلی ی خانم جان می رینم بر تمام سئله و مسئله و سوراخ سنبه هات .

و روایت ِماقبل آخر از من که یواشکی داشتم از لای پرده رد موچین جواهرنشان ماندانا را دنبال می کردم و با هر پری که از زیر ابروش بیرون می کشید آه از نهادم تا اعماق قلبم می رفت و بر می گشت تا یک باره صدای انکرالاصوات سید ولی رابطهٔ با ضابطهٔ من و ماندانا خانم را محترمانه از پرده بیرون انداخت تا کیپ شود همچنان تا سال های سال بعد اسرار مگوی ما که بگذریم و بزنیم روی ذهن ِسلیطه صفت سید ولی که همچنان یک ریز زار می زد ریدی رو کلاه سوگلی ی خانم جان می رینم بر تمام سئله و مسئله و سوراخ سنبه هات .

 و روایت ِآخر از احسان چاخان که بعدها در جمع آوری مستندات شروع این جنگ جانفرسا مجاهدت ها کرد اما به جایی شایسته که بایسته هم باشد نرسید و ناکام از دار وطن گردنش را خلاص کرد و به غربت تورنتوصفتان ِکانادا مسلک پناهنده شد تا روایت ها را بار دیگر مرور کند و بار دیگر باز روی هم بگذارد تا وجوه مشترکاتشان مشخص شود اما به این نتیجه رسید که تمام روایت ها در حروف ِاضافه مثل به ، بر ، با و تا و چیزهایی چون همین اضافه های بی اهمیت با هم اختلاف دارند ولی جمله اصلی در تمام روایات یک سان است و به همین دلیل حتی عاملان آغاز جنگ را که بقو بقو کشان به سلامت به سئله بر گشتند را ندید اما به عاملیت اشان شهادت داد در چهار جلد از تاریخ جنگ هشت روزه .

 شش : چهارپاره

در جلد اول از آغاز جنگ به روایت احسان چاخان که سال ها بعد در شهر تورنتو به شغل شریف پیتزا میکری در یکی از شعبه های شلوغ پیتزا هات در داون تاون مشغول کار یا به قول ِخودش خرحمالی بوده و حالا نیست چون سرانجام در همین اواخر به علت شدت یافتن بیماری واریس ِمتوسط در پای راست و اگزما از نوع دیس هیدروتیک حاد در دست چپ فرصت سر خاراندن پیدا کرده و چون مویی بر سرش نمانده که بخاراند و در عوض سبیلی چخماقی پشت لبش چنان مخ اش را به آتش می کشید و می کشد که نیازی به خاراندن نداشت و ندارد پس توانسته چاخان را به چخماق تبدیل کند و این خودش به قول پدرش که هنوز چشم به همت پسرش بود تا ویزایی چرب و چیلی و پُرملات ارسال کند تا پدرهم این آخر عمری روانه غربت ِغریب ِغرب شود و آخر عمری دنیا را ببیند و کاری کند کارستان و چون احسان هنوز نتوانسته پدر را به دیدارغربت دعوت کند چون کار ثابت نداشته و ندارد و حتی یک دلار مالیات به قانون که حکومت ایالتی باشد نپرداخته و نمی پردازد تا کور شود هر که می خواهد راپورت دهد و به همین دلیل ساده تاریخ نویس شده و دیگر نه پیتزایی می سازد و نخواهد ساخت حتی برای شکم به قول خودش کارد خورده نه پیتزایی می خورد تا عُق ِنفرتش را فرو بنشاند جز در مواقعی که دول اش دیت دارد یا داشت با ماری موطلایی که همان اعظم فدایی بود و حالا نیست که در سال های جوانی مجاهدتی هم کرده بوده است گاهی برای حزبی از احزاب چپ میانه به پایین که به علت تمایلات راست از نوع اپورتونیسم مذهبی مخلوط با شوخی های رکیک ِسکتاریستی و تقریبن سال های سال است که در حالت نیمه منحل همچنان تقلایی انقلابی ولی مذبوحانه می کند تا انقلابی نونوایانه برای بینوایان به پا کند اما ماری یا اعظم دیگر به انقلاب از طریق قیام مومن نیست و مبتلابه ماری جوانا شده است و برای تامین همین گیاه بی آزار و به قول علف کِش های حرفه ایی پُر آزرم و شرم شکن گاهی بغل خوابی هم می کند و به قول داون تاونی های سابقه دار تورنتو دودره باز قهاری نبوده و شده هم مسلک آنجلینا مجلینا که من نمی شناسمش ولی روزی روزگاری از قحبه ترین فال قهوه گیرهای تورنتوی کوچک بود و عاشق سینه چاک پیتزا پپرونی و به علت مصرف زیاده از حد پپرونی به ثقل رودهٔ بزرگ مبتلا شد و

زمانی که تورنتو دیگر کوچک نبود و بزرگ شده بود سکتهٔ ناقص کرد و قدیس شد و نام نیکی از خود بر تابلوهای بعضی از پیتزا فروشی های تورنتو گذاشت‌ و به همین دلیل ساده احسان برای خوشباش شیرین شفای میعادهای گهگاهی چنان پیتزای پپرونی برای هماغوشی می پرداخت که پیر را تین ایجر می کند و ماری اعظم را به قول هموطنان نوجوان و بگذریم و بپردازیم به بیان تفسیری نو از آغاز جنگ هشت روزه به روایت احسان چاخان یا چخماق که این القاب به قول قدیمیای اهل شهرهای قطبی چندان مهم نیست چون به دلیل سرمای استخوان سوز قطبی القاب هم گاهی قاطی می کنند بعد از خلاص شدن از قانون جاذبه امر ِجنسی یا اِمرجنسی یا هر چه که شما طهارت و دیگر الزاماتش را هنوز با رعایت ملزومات مراعات می کنید و این شیوهٔ تاریخ نویسی ی مدرن است که احسان هم با صلاحدید شما چنین چیزی نوشته است : بعد از فضله انداختن دُم چتری های هوشیار داغستانی بر خیارستان ِسید ولی که خودش این خیارستان معمولی را بهارستان ِمعنوی می خواند راضیه سینه گنده یعنی کلفت ِمومن خانه را با نامه ایی مملو از کلمات نامحبت آمیز اما نامستهجن ولی سوزاننده و خانمان بر باد دهنده روانهٔ خانه پدر مصطفی مستراح دوست کرد تا التیماتوم یکی مانده به آخر را به دست آقای داغستانی برساند که اگر گوش دختر پسر مسلک اش را با همه کفترهای  کفتار صفت اش نپیچاند لاجرم باید منتظر نزول بلایای زمین به هوای مقدر باشد که حضرت ِصاحب فتوا بشارت ِآخر زمانی اش را داده و هم اکنون یعنی همین فردا و پس فردا از راه معقول ولی نه عاقلانه فرا می رسد جزای جنایت پیشه گان که کافر نبیند و مسلمان نشنود و به قول قدیمیا انشاء این نوع نامه نوشتن از نوع مکتوبات ِشهید ثانی به شهید مانی است که قرن ها بعد از وفاتش به دلیل کهنسالی و برای تغییر ذائقه ٔعوام الناس که همیشه نیاز به مائده های عجیب و غریب هوایی دارند تا ارتزاق معنویات کنند شهید جاوید نامیده شد تا هر ساله همچون رسم و رسومات هرمذهب از یاد رفته دیگری با نوعی از نمایشات ِعجیب و غریب خیابانی چون توسرزنی و روسینه کوبی یادگارهاش یعنی همان خطابه هاش را در شهرهای تعطیل واخوان کنند در دو روز و سه شب از ماه سوم قمری تا شهید مانی سیه روی و فراموش شود و شهید ثانی جاودان .

هفت : رجز

تاریخ احسان : التیماتوم ماقبل آخر سید ولی به پدر هوشیار را ابتدا پدر مصطفی از راضیه تحویل گرفت  که خندان و بازیگوش هی چاک چادر سیاهش را به اندازه یک وجب و چهار انگشت چنان باز می کرد و می بست که نوشته روی تی شرت قرمز رنگش هم جلوه گری کند ومی کرد و هم به وجد می آورد هر بینندهٔ مشتاق و حریص را با هر دم و بازدم نفس که ببین و نپرس و عبارت برجستهٔ تی شرت به خط نستعلیق این جملهٔ معروف اما نه چندان مرسوم برای تزیین پیراهن های مدل ورشاچی بود که  ** منمشتعلعشقعلیم چه کنم ** و چنان این شعار معروف اما نامرسوم با ملاطفتی مایل به مهربانی می رقصید بر درهٔ میان دو کوههٔ سینه اش که در هنگام رد نامه از جانب راضیه به ناخودآگاه دست ِپدر مصطفی مستراح دوست به عادت ِدیرین که همان ملاطفت های مایل به مهربانی های پدرانهٔ باقی مانده از قرن ها پدرسالاری مزمن بود و هست و معلوم نیست که چنین بماند به جای دریافت نامه به نوازش ** منمشتعلعشقعلیم چه کنم ** پرداخت که با غمزه قاطری ظریف اما خشونت بار از طرف راضیه روبرو شد و ناچار دست خودش عقب کشید خود را از نوازشی که متاسفانه ناگهان ملتمسانه شده بود و نامه را گرفت و سلام مبسوطی هم از راه دور نثار خاک ِ پای بیرون از نعلین های مبارک سید ولی کرد تا راضیه ملاطفت ِلطیف ِمنمشتعلعشقعلیم را فراموش کند و البته راضیه هم بلافاصله با کمی عشوهٔ شرم آلوده به غم فراموش کرد و قول پدر مصطفی را قبول کرد که  به قول قدیمی ها همه رفتارهاش بشدت پدرانه بوده است و خواهد بود و راضیه هم در ظاهر پذیرفت و در باطن فقط خدا می داند چون من که خدا نیستم و از جانب خدا هم اگر چنانچه به صدی یک میلیونم درصد وجود داشته باشد توجیه دیگری که بعید می دانم چه فکرها که بسرعت عبور نمی کنند از همهٔ جوانب و جوارح  که قول دادند و قول گرفتند که بلافاصله جواب های نامه را بر گردانند و بلافاصله در جواب تشکر هم ناخودآگاه لبان ِپدر مصطفی بر دستان راضیه می خواست جفت شود که راضیه راضی نشد و دست پس کشید و پس پدر منعطف با پاهای چهار در چهار که نوعی گریز خودنمایانه در میانساله گی های متمایل به گریز از پیری ناگزیر بوده و هست و شاید ماندگار خواهد ماند به طرف خانه هوشیارها رژه رفت و راضیه با رضایتی به وجد آمده از شهوتی کمی شهودی به طرف خانه سید ولی برگشت با قرهایی که از نشاطی قرقاولی نشانی هایی اشکارا حشری داشت  .
نامه اما با همهٔ اهمیت ِمتن اش با بی اعتنایی تام و تمام پدر و پسر هوشیار بی جواب ماند و حتی سماجت ِپدر مصطفی که از قاطعیت ِزبان کم کم به عجز و ناله ٔگلوگیر کلام کشید تا جوابی مجاب کننده دریافت کند و از فاجعه ایی که می دانست در این برههٔ حساس بسیار فجیع تر از فاجعه اتفاق می افتد و باید از بروز آن مجدانه جلوگیری کند هم سبب نشد تا میانجی گری ی صادقانه اش کار ساز باشد و پس دست از پا درازتر برگشت تا محله ایی منتظر عواقب یک جنگ لاجرم بنا به استدلال اهل دسیسه های سیاسی نچندان شاید ناطاقت فرسا اما ویرانگر باشد و بود و شما هم باید در این جغرافیای حساس ِتاریخی این نوع موضوع ها را دست کم نگیرید با دست های بالا گرفته که اگر گرفتید باید بدانید شائبهٔ هیچ شایعه در آن بالا ها نمی گنجد شاید که احتمالن هم نمی گُنجید اما گنجید .

تاریخ احسانی : آخرین التیماتوم را خود سید ولی در نامه ایی که فقط نه جمله داشت و شخصن در حالی که راضیه و در پی اش پدر مصطفی به دنبالش می دویدند ولی به سرعت ِنعلین های خشم آهنگ ِشتابندهٔ پاهای درازش نمی رسیدند و عقب می ماندند چون چشمشان به خاک نرم بر خاسته از خشم پشت پاهای سید بود و سرانجام که پردهٔ خاک فرو نشست و به او رسیدند دیدند که  به عرض درب خانه هوشیارها به قول همین تازه از راه رسیده ها رسیده یعنی چسبانیده متن نامه را آنهم با سریشم جانوری مخلوط با سریش گیاهی ساخته شده  از عصاره پوست گاو و صمغ درخت سرو از فرآورده های ممتاز کارخانه چسب ولیان و شرکا که هم صاحب اصلی و هم شرکای فرعی کارخانه خود سید ولی بود و هست و خواهد ماند نه کس دیگری که اصولن سید ولی شراکت را شرک ِمشعشع می دانست و می داند و در آینده چه خواهد دانست بستگی به شرایط دارد چون در باطن هم خداپرست بود و از ظاهر  قضایا هم  نمی شود همیشه نتیجه را حدس زد دائم ورد زبانش بود که از این یکی نباید به ساده گی گذشت که من هم به قول تاریخ نویسان متجدد معتقدم که در قصص تاریخ نگارانه نباید تولید اشکالاتی ناضروری اما مشکوک کرد و نمی کنیم و نمی گذریم از نه جمله مندرج در نامه که  ** من مشتعل عشق علی ایم چه کنم جز جنگ ** بود و ماند بر سر در خانهٔ هوشیارها تا سندی مستند باشد از فرجامی بی انجام برای یکی از طرف های جنگ که در واقع صلح جو بود و ناچار جنگجو شد که بالطبع نباید از بیان آن گذشت که تاریخ همیشه غربال در دست آماده جدا کردن ناسره از صریح است  .

 هشت : رامکلی

دو کشتی متساوی اساس را در بحر
یکی‌ رساند به ساحل دگر به طوفان داد

تاریخ به روایت من : و جنگ در اولین روز از پاییزی بدنام شروع شد که دبستان ِحکیم روزبه ناگهان نه به دلیل سادهٔ آموزشی که از جمله دلایل بسیار مشکوک ِپرورشی است بلکه فقط به دلایلی پیچیده که  بعدها معلوم شد در ارتباط با سوءاستفاده جنسی معلم خوشنام شرعیات از دانش آموزان ِبالای هشت سال و شش ماه تا دانش آموزان ِهنوز نرسیده به سن فوق العاده حساس نه سال و نه ماه و نه روزاست و بود و بعدها انکار شد به دبیرستان امام قاآنی تغییر کاربری داد و تعطیل شد چون پسرهای باسن گنده نتوانستند که بتوانند روی نیمکت هایی که در واقع برای کودکان کون کوچولوی دبستانی مناسب تر بود بنشینند و به فرمان مدیر قلچماق همین مدرسه جناب آقای حکیم معافی که چماق تعطیلی اش ردخور نداشت و همیشه همین چماق ِچاق را بی معطلی در هوا تکان می داد و فریاد می کشید و حالا می فهمم که فریاد کشیدن در آن زمان از عشق بود پس شک در عشق جایز نیست و نبود و خودش هم همیشه بی معطلی عصای چماق مانندش را زیر بغل اش می زد وقتی تاخیر داشتیم و می زد لامصب به کت و کول دیر از راه رسیده های مجرم صفت که در حقیقت سرگردان های بی بضاعتی بودند که پای پیاده از مسیرهای دور و ناجور می آمدند ولی در حقیقی بودن اسم و فامیل ِمستعارشان این مدیر مستبد جرئت نداشت تردید داشته باشد چون قول ِاقلیدسی داده بود که قولی صد در صد قول بود و هست و خواهد بود مهمتر از قسم نامه بقراطی که سوگند نامهٔ فورمالیتهٔ پزشکان است قبل از تعطیلی و قولی یک چهارم در صد هم مزید بر علت ِقولش برای چفت کردن معضل داده بود که آخر فصل بر می گردید چون چماق که نمی تواند کار نکرده حق الناس بگیرد و البته تا جایی که من می دانم حقوق اش را با تمام مزایای اضافی تا حتی حق ایاب و ذهاب که غیر قانونی بود چون خانه اش چسبیده به دیوار شرقی مدرسه بود گرفت و اما ما بر نگشتیم چون جنگ شد و تا صلح موقت که معمولن تبدیل به صلح دایم می شود و نشد که بشود یا شد و ما بی خبر ماندیم چون شهید شدیم فصل ها گذشت و کبوترها کشته شدند و قرقی ها مجروح شدند که هر دو گروه به عنوان شهید زنده از سوی مراجع ذیصلاح و غالبن بی اسلحه اما وارد در هزار توی دفتر و دستک هرگز قبول نشدند و اصلن به قول همین شهیدان زنده و مجروحان ِمادام العمر اصلن نفهمیدیم چطور جنگ شد در اولین روز از پاییز بدنامی که کفتر دُم چتری و سرسینه طوقی ی هوشیار که همتا نداشت از بسکه حشری بود و مثل موشک شلیک می شد و مثل جت ویراژ می داد و مثل هلیکوپتر می نشست ناگهان بنا به دلایلی نامعلوم روی کاکل ِدرازترین خیار سید ولی سقوط کرد و کاکل ِمرطوب دفعتاً کنده شد و نوک تیز خیار که زیر کاکل پنهان شده بود سینه زیر طوق اش را تا نرسیده به نزدیکی های کون اش که دم چتری محشرش همیشه بر فرازش در اهتزاز بود را درید و نفس اش را برای همیشه برید و او اولین شهید جنگ هشت روزه بود که بلافاصله جنازه تکه پاره اش برای عبرت همه گانی به کوچه پرت شد و توپ ِما که منتظر باز ایستادن باران بود در روزی گه مرغی ناگهان با دیدن همین کبوتر مثله شده فهمید هوا پس است وهم ما و هم دریبل های ریز و درشت و هم گل های خفن از گردی ی یازده تیکه اش تالاپی افتاد چون فاجعه همیشه قبل از معجزه اتفاق می افتد که افتاد و به ناچار برای اینکه اهل مخفی کاری نبودیم و معمولن آتش بیار معرکه هم می شدیم چون لذتی گرم داشت و به قول قدیمیا که این بار باید از اقوالشان بگذریم عرق بر جبین و وجناتمان روان شد و کرد و باید هم می شد و هم می کرد پس جسد این شهید عزیز را روی راکت ِپینگ پونگ سهیل دوزاری که تیغی پینگ پونگ می زد و باخت اش را کسی غیر از من ندیده بود قرار دادیم و با احترام تمام تشییع  کردیم تا تحویل هوشیار بدهیم که دادیم چرا که خودش این بار شخصن از پشت بام پایین آمده بود و برای اولین بار دیدیم که از دو دیده یعنی چشم های عسلی اش به جای عسل اشک و زهر و کینه ریخت که باید می ریخت و وقتی جنازه شهیدش را در دستاش گذاشتیم گفت : از من به شما نصیحت نذارید هیچوقت دود سیگار مستقیم  به چشماتون بره که دشمن ِپلک چشم همین دود ِلامصبه و بی آنکه اشک هاش را پاک کنه چون بغض داشت و بغض معمولن بعد از بارش ِاشک می ترکد و قبل از اینکه بترکد بسرعت برگشت به داخل خانه و من دقیقتر از دیگران دیدم چون هنوز مربی تیم بودم و به قول بابام مثل یک مربی ورزیده رد ِکینه اش را به چشمک زدنی باید می دیدم و دیدم و درک کردم که چه درد ِعظیمی دقیق به عمق قلبش گل زد .

نه : گبری

 

تاریخ احسان : بعد از شهادت کبوتر سوگلی به هُش هُش ِهوشیار یک دوجین کبوتر پا پردار کاشانی بر فراز حیاط سید ولی بقو بقو کنان رفتند و  دو پا را باز کردند و به خطبه خطبه از خیارات قلمی و آیه آیه از جوانه های تازه رگ زده و نازنین خیارستان سید ولی هم چُسیدند و هم گوزیدند و آخر سر هم انبوهی از فضله های سر سنباده ایی باریدند که منجر به چنان خساراتی به شهادت ِشخص ِسید ولی و تایید راضییه کلفت وهمه کارهٔ آشپزخانهٔ خانهٔ خانم جان و سید ولی که گفتارشان هرگز قابل اعتماد نبود و نیست و نخواهد بود غیر قابل جبران به محصول ممتاز جالیز وارد آمد یا آوردند که  باید تاوانش را کسانی می پرداختند که کافر مطلق بودند و مرگانیدن ِکافر مطلق در بینش و پردازش ِتفکرسادات ِدوگانه سوز از نوع کهن طبایع خون جهاد کننده گان ِازلی مرتبت ِثواب العصری چون وچرا نداشت و ندارد و نخواهد داشت و در این زمینه هیچ صبوری جایز نبود و نیست و نخواهد بود حتی صبرهای اصغری که به صبرهای سه عطسه ایی مشهورند هم در این برههٔ حساس ِتاریخ دفاع ازناموس ِاولیاالخیارکاربُرد نداشته وندارد پس بلافاصله فردای یورش ِناجوانمردانهٔ کبوترها سید ولی با همراهی ی دست های کار آزمودهٔ راضیه دست به کار شد و ابتدا لوله های آلومینیومی که خودش نامشان را لوله های المومنین گذاشته بود را از انبار چسب سازی پنهان از چشم فضول ما اهل ِکوچه که همیشه در کوچه حاضر بودیم و اکنون نیستیم و باقی اهالی که بندرت از احوالات کوچه بی خبر بودند و بعدها خبردار شدند که از احوالالت ِکوچه چه بی خبر بودند و خبر نداشتند بیرون کشیدند و آوردند و با سریشم خالص حیوانی که از پوست مارماهی سمی به دست آمده بود به سر و ته هم جوش دادند و فتیله هایی از کتان ِخالص که به قول شمع سازان قدیمی در سوختن خاموشی نداشتند را در ته مخزنی از باروت ِسیاه که از کود کبوتر چاهی تهیه شده بود مستقر کردند و ابتدا خیار خسیب های کره ایی درون لوله ها فشاندند و با دقتی در حدود منفی و مثبت سه و چهار دهم گرا به طرف پشت بام خانه هوشیارها شلیک کردند که منجر به کشتار فجیع پنج کبوتر بد رنگ قزوینی که از تیز پروازترین و در نتیجه از گران ترین کبوترهای نامه بر است و مجروح شدن هفت پا پر دار ملایری شد که از اصیل ترین کبوترهای بلند پرواز به قول ِکفتربازهای گود ِمولوی است و به گفتهٔ پدر هوشیار که بی تردید گفته هایش گاهی وقت ها قابل قبول برای اهالی کوچه بود و معمولن قابل قبول ِسید ولی و راضیه نیست و نبود و نخواهد بود باقی ی ساکنین سحله ها جان به در بردند چون توانستند به موقع بپرند و از تیر رس ِخیار موشک ها در بروند و گرنه به قول ِهمهٔ غایب های بی تردید حاضر در حضور همه گان که گاهی جن اند و گاهگداری اِنس همه قتل عام می شدند که نشدند و البته ویرانی دو سئله و چهار حوضک ِگلی غیرقابل انکار بود که من به عنوان ِیک تاریخ نگار ندیده تایید می کنم اهمیت ِحوضچه های گلی را چرا که آبشخورعمومی کبوتران بخت برگشته بود و هست و خواهد بود و بخاطر داغان شدن همین آبشخورها بود و هست که اشک ِکفتر بازها جاری می شود همیشه و اشک ِهوشیار را نیز از چشم های معصوم کفترها مثل باران بهاری در غروبی پاییزی چنان رگباری بارانید که ما و اهالی محل و کوچه های همجوار تا زورآباد کرج یقین کردیم که به قول تاریخ نویسان ِمتجدد نه کلاسیک جنگ مغلوبه شده و لاجرم جنگی که مغلوب شود نه به صلح که به جنگی فرسایشی تبدیل می شود که شکل دیگری از نه صلح و نه جنگ است و به کارزار مکافات معروف است و بود و خواهد بود و بهمین دلیل به ظاهر ساده اما در باطن بغرنج بود که پدر مصطفی مستراح دوست چند ریش سفید از جمله عموی بهادر و عمه بهرنگ را خام کرد تا به عنوان سه مصلح برای مذاکره به خانه دو طرف دعوا بروند شاید پیش از شعله ور شدن دوبارهٔ آتشی که هیچ آتش نشانی هم نمی تواند قول ِخاموش کردنش را قاطعانه بدهد میز مذاکره را مهیا کنند و سوری به شکم هاشان بدهند که مورد موافقت راضیه و پدر هوشیار داغستانی قرار نگرفت چون سید ولی و هوشیار که بسیار داغدار بودند حتی فرصت ِگپ گری نداشتند چه برسد به گفت گو که فرایندی پیچیده دارد و عمر به باد می دهد  و پس در ظاهر همچنانکه مشغول ترمیم خرابی ها بودند در باطن  برای دفاع از ناموس ِازلی سخت در تدارک  دومین مرحله نبردی بودند که معمولن به قول جنگجویان ِشهنامهٔ ابومنصوری که با شاهنامهٔ حکیم طوسی کمی از لحاظ کیفی تفاوت دارد  ضرب شست نشان دادن به ضرس قاطع است که پیروزی متعارف را پیش از موعد نامعلوم معین می کند و به قول بابام که تقاضای عضویت در کمیتهٔ صلح دوستان ریش سفید را قاطعانه رد کرده بود چون از نوجوانی جنگجو نبود و نیست و نخواهد بود ولی همیشه اعتقاد داشت که مرحله دوم هر نزاع مهمتر از مرحله اول است چون تاکتیک با استراتژی معمولن طوری جور می شود که راه پیروزی در مرحله سوم را برای یک طرف هموارتر خواهد کرد و می کند و من و خواهرم که همیشه موچین اش را گم می کند و به من گیر می دهد که هیچ وقت زیر ابرو بر نمی دارم و بر نخواهم داشت با این ایده کمی متعصبانه و غیر علمی بابا به شدت مخالف بودیم و هستیم چون این پدر گاهی ناخن خشک و خسیس با افزایش پول تو جیبی روزانه به مقدار حداقل سه تومان و حداکثر هفت تومان ما فرزندان دلبندش به قول مامان مخالف بوده و علنن مخالفت کرده و حتی میانجیگری مامان هم که به قول خواهرم خوشگل ترین مادر جهان است و سیب سرخ همیشه نصیب دست چلاق می شود و با این حرفش من همیشه مخالف بودم و هستم و خواهم بود چون مرد باید پشت مرد که در خانه ما بابام باشد بایستد نه پشت زن که مامانم باشد چون گاهی تا نیمه های همیشه میانجی گریش حاصلی نداشت و ندارد که پیشنهاد کرده بود به شوهرش پنج تومان ناقابل روی پول تو جیبی روزانه ما بریزد و به همین دلیل به ظاهر ساده اما در باطن بغرنج با نظریه بابامان سه تامان مخالف بودیم و هستیم  و بابای منزوی شده این بار بر خلاف بارهای پیش چنان مضطرب شده بود که خودش هم در بیان تئوری اش دچار شک شده و بی تردید این شک است که جان شکاک ِهر تئوری مندی را در انزوا چنان بی رحمانه فلج می کند و کرده است و خواهد کرد تا در سکوت به مرگ ِمفاجات که از فراموشی میت هم مهم تر است مبتلا شود و ناپدید گردد گرچه به قول ِتئوریسین های مکتب مظفری تئوری ها هرگز نمی میرند چون ققنوس اند و هر بار قشر ضخیم و خاکستری بنیهٔ کهنه را پس می زنند و می شکوفند و نو امید وار شعله ور می شوند اما بابام که آدرس مکتب مظفری را بلد نیست و من و خواهرم هم به هم قول داده ایم که تا مشکل پول تو جیبی حل نشود آدرس این مکتب حداقل بین خودمان بماند و الهی قربان مامانمان برویم حتی به مامان هم این آدرس همیشه درخفا را لو ندهیم که باعث و بانی همه بدبختی های بشری به قول بازهم تئوریسین های مکتب مظفری همین لو رفتن های پیش از موعد مقرر است  .

ده : حجاز

تاریخ به روایت من و احسان : به قول اشکلوفسکی اُف و هماوندی پور که هر دو از تاریخ نگارانی صاحب سبک اما مشکوک و نامحبوب اند و صدها بار با تاکیدی مکرر بیان کردند و حالا بیان نمی کنند چون جهان هستی را سال های سال پیش به علت کهولت پیش از موعد و بیماری های بی شمار در روح کنکاش گرشان ترک کرده اند و معلوم نیست که در ناجهان ِجاویدان بعد از مرگ هم که کسی نمی داند اصلن وجود دارد یا نه زنده باقی مانده باشند ولی از باقی قضایا که بگذریم و به بیان در یادها مانده از اعتقاد متزلزل شان بپردازیم معتقد بودند که نگارش ِهر تاریخ منحصر به فردی به خامهٔ قلم فقط یک مورخ باید نوشته شود چون اگر دو تاریخ نگار با هم یک تاریخ منحصر به فرد را توامان و با همکاری تنگاتنگ ِهم بنویسند به قول سر آشپزان خبرهٔ رستوران های زنجیره ایی ماکسیم این چنین تاریخ نگارینه گی یا خیلی شور می شود یا فلفل و نمکش لاجرم کم و به همین دلیل به ظاهر ساده اما در باطن پیچیده منطقی معتبر نیست و جنس بی اعتبار هم معمولن قابل استناد نیست و تاریخ باید مستند باشد و هست و خواهد بود اما همین اُف و پور چون خیلی خاطر یکدیگر را می خواستند و در واقع بسیار خاطرخواه همدیگر بودند مهمترین تاریخ عصر نو را که تاریخ انسان از کشف آتش تا بنیاد اولین دولت در عصر حجر بود را شانه به شانه هم در دپارتمان تاریخ فرسایی ی دانشگاه عشق آباد نوشتند که از انستیتوهای متوسط اما صاحب کرسی های فراوان در تمام علوم انسانی و فرا آزمایشگاهی هست و بود و خواهد ماند چون هزینهٔ تحصیل در آن معمولن نقد و البته هر سه ماه یک بار از محصل دریافت می شود تا استاد بتواند با فراق بال در اشاعهٔ علوم مادون انسانی و انسانی و ماورا انسانی پرواز کند به همین دلیل من و احسان که بر خلاف همه ٔشایعات ِمعمولی مردم حاشیه نشین به هیچوجه با هم از آن رابطه های غیرمجاز نداریم و اصولن به شایعات چه شفاهی و چه کتبی از نوع مجازی هم همیشه بی توجه بوده ایم و هستیم و خواهیم بود شانه به شانه هم تاریخ دومین دور از جنگ هشت ساله که گاهی من شاهدش بودم و او غایب و در بسیاری از مواقع مبرم او غایب بود و من شاهد و در چنین شرایطی من شفاهی می گفتم و احسان مکتوب می کرد و حاصلش همین شد که سید ولی بعد از اطمینان از شکست میانجی گران در صبح کاذبی از یک سپیدهٔ کمی آلوده به رنگ عنابی که معمولن در ماه رمضان پدیدار می شود چون هنوز تشنگی بر وجود گرسنه ننشسته با رمز ( یا صاحب ِسکوت ) فرمان شلیک داد و بلافاصله خیارموشک های با بُرد  متوسط که در واقع میانه رو هم بودند و  در مدارهای منحنی و در زاویه های هفتاد و پنج درجهٔ حاده به سرعت مانور می دادند نه فقط خرپشتهٔ خانهٔ هوشیارها که خرپشته های خانه های پشت خانهٔ هوشیارها را که در کوچه مجاور کوچه ما بودند وخرپشته های خانه های ما را چنان متلاشی کردند که نه اثری از خر ماند و نه قوسی از ورودی به داخل خانه که معروف به پشته بود و هست و خواهد بود و رابط هر خانه با بام است و خانه ایی که بام نداشته باشد نامش هر چه باشد خانه نمی تواند باشد و هوشیار و پدرش و صاحبان خانه های بی خرپشته در پشت ِخانهٔ هوشیارها و ما هم به همین نتیجه رسیدند لابد که دست به کار شدند و ساعتی پس از خیارموشک باران ِسید ولی با سه سوت ِهوشیار کبوترهای جان به در برده از هجوم ناجوانمردانه که بعد از مشاهدهٔ هم پروازهای بال گسسته و در خون غلطان شان که بدجوری پرپر می زدند خونشان به جوش آمده بود تا نزدیکی های آخرین ستارهٔ رو به خاموشی صعود کردند و ناگهان با بال های از خشم فروبسته اشان به سوی باغ سید ولی چنان سقوط کردند که مدافع جان بر کف ِسید ولی که راضیه بود و به این مقام خیلی هم افتخار می کرد اما در آن زمان کور شده بود چون در خواب ِسحرگاهی غرق در رویای هماغوشی با خویشی داشت خودش را می خارید و زمانی از خارش خلاص و بینا شد که کبوترها بر خیارموشک های سیخ در حیاط ایستاده و آماده شلیک فرود آمده بودند و با نوک های کینه ورشان گوشت از تن خیارها بر می کندند و به جای بلعیدن تف می کردند به ساحت ِمقدس همه چپر های محافظ و دارچین های به ظاهر محکم اما نئین حیاط که چندان هم مستحکم نبودند به خصوص در وزش باد سحری که از عبورش مثنوی معنوی بگوش ِجان همسایه گان سید ولی می نشست و موجب فحاشی به زن و نا زن ِسید می شد

یازده : حزین

تاریخ به تقریر راضیه و تحریر سید ولی و کتابت احسان مستراح دوست : هنوز خاسک ِخارش ام می خارید و وافرش از لحاظ فِر فِر قُر قُر می زد که صدایی مثل جر جر جویدن موش شنیدم و مثل قرقی از جا پریدم توی باغ که چشمم کاش کور می شد تا نمی دیدم که دیدم کبوترهای صاب مردهٔ هوشیار از همه نوع پا پر دار و دم چتری و بد رنگ و طوقی و توک ملوس با نوک های بلانسبت بد ترکیب اشان افتاده بودند به جان خیارهای سر تیز و قلمی و کاکل به سر و از حیث سلامتی صد در صد سرحال و داشتند تیکه تیکه تن عزیزشان را پاره پوره می کردند و حیاط پُر شده بود از تیکه های گوشت نازنین و تُرد و خون سبزشان که پریدم به اتاق خواب آقا و من که هیچوقت در نزده به اتاق خواب کسی دخول نمی کنم انقدر مستأصل بودم که در نزده دخول کردم به اتاق خواب آقا و خانم و دیدم که حجم خانم و آقا زیر پتوی پلنگی انگار کلفت تر از نقش پلنگ شده بود و هن و هویی می زدند هروله ساز و البته کمی ترسیدم ولی نهراسیدم و پتو از سر پلنگ پس زدم که دیدم آقا در واقع لخت روی خانم و زبانم از لذت بند آمد و از دو لنگ ِگره خورده دور کمر آقا بگذرید که بی اراده گفتم ببخشید که مثل همیشه صدای جیغ جیغوی خانم خورد به پرده گوشم که سلیطه بارانم می کرد وسط استغفرالله گفتن های غلیظ آقا که از دری هنوز دو لنگه باز اتاق پریدم بیرون و ضجه زنان زدم توی سر خودم که بار گناهانم که این بار دیگر می دانستم خیلی سنگین شده سبک تر شود که آقا خودش ایستاد بالای سرم و با دست نمناک اش کمی موهام را نوازش کرد تا آرام شدم و ماوقع واقعهٔ جانکاه هجوم کفترهای بی شرف و بی غیرت به خیارهای شرف و غیرت آقا را وسط هق هق کمی به عمد غلیظ شده ام گفتم و بعد بلافاصله خفه خون گرفتم تا عکس العمل آقا را ببینم که دیدم تبسمی نشست روی گوشهٔ راست ِدهن از عصبانیت اش لرزان  و لبی که فشرده بود به لبش یواش یواش خود بخود وا شد که چیزی بفرستد یا بگه مثل شیطان در آیینهٔ حمام که چند بار تا حالا دیدمش به همین قبلهٔ حق قسم داخل آیینهٔ حمام وقتی موهام را سشوار می کشیدم بعد از خود شوری و هنوز حوله دورم پیچیده بود و بلافاصله به نهیب خانم جان آقا چرخید و برگشت به اتاق خواب و البته در عقب اش دیدم همان شورت و پیرهن ِخانم دوز تن اش بود پیچازی ولی در را خیلی آهسته بست تا انگاری کاری نیمه تمام را تمام کند .
دیدم به همین  قبلهٔ قائنات  که بابامان و حجلهٔ حاجات که ننه امان همیشه بعد از فحش و فحاشی و کتک و کتک کاری با هم به طرفش دست دراز می کردند و تا دم دمای سحر هم و  همدیگر و دیگری را نفرین می کردند و از خدا می خواستند که جان یکی شان را زودتر بگیرد تا دیگری زودتر از این مصیبت ِبا هم بودن خلاص بشه یا بشود و درست قبل از خواب ِسحری که به قول ننه ام سبک تر و به قول بابام سنگین تر و به قول دوتایشان که در این مورد هم قول بودند به قول حالای سید ولی و خانم جان که هر دوشان در این مورد هم قول بودند و هستند و  صد بار بیشتر ازشان شنیدم که گفتند  لذت ِبیدار خوابی ی سحری از خوردن گلابی گلابدره هم لذیذتره و حتی از خود ِخواب شب و چرت ِبعد از ظهر هم و بگذریم که سوار هم می شدند دقیقن در سایه روشن سحری بابا و ننه امان را می گم اشتباه ننویسی و با آخ و آوخ گفتن های زیر لبی و آه و آهک پراندن های یواشکی  آشتی می کردند تا به قول خواهرم که همیشه درست در همین مواقع از ترس می لرزید و سرش را وسط سینه های گنده ام فرو می کرد تا فقط صدای تاپ تاپ دل ِمنو بشنوه ناشتایی به گوشت ِتن و چارستون استخوان ِهمهٔ ما بنده گان خدا بچسبه و به قول سیروس سوپرایز پسر صاحبخانه امان که در شانزده ساله گی چه ها که ندیدم و نکشیدم ازش بی خودی کوفت و حروم نشه ناشتایی رو می گم اشتباه نشه یا نشود که دویدم تا بساط صبحانه را بسازم که به قول خواهرم چنان ساختم که آقا زیر چشمی براندازم کرد یعنی تشکر کرد کاری که هیچوقت نمی کرد و بعد از ناشتایی کمر راست کرد طوری که سه تَقی پی در پی از جناغ سینه اش مثل گوزی سه سوته اما خفه و مطمئن در رفت و با طمانینه رفت به طرف زیرزمین و فقط سه ساعت بعد بود که منو و خانوم جان را صدا کرد و رفتیم زیرزمین و چند صندوق دیدیم در شکسته که تا آن ساعت ندیده بودیم و آقا خیار از داخل اشان می کشید بیرون به قد یک شمشیر سامورایی که خانم جان بلافاصله با غمزه قاطری مخصوص به خودش در شرایط ِحساس گفت : واه واه ولی جان این جونورا چرا اینقده کلفت و مثل نازنین سر گِرد و دُم تیزن که آقا جوابی نداد بسکه سگرمه هاش در فکرهای به قول سیروس سوپرایز در اعماق ِقشلاق ِخلایق مچاله شده بود .

دوازده : چهار مضراب

به روایت ِعباس چوچوله : شنبه ساعت هنوز هشت نشده بود که داشتم پنیر می مالیدم رو بربری که خیاری به این قدی که ندیدی به خدا پنجره رو شکست و با خورده های شیشه نشست وسط سفره و شپلاقی ترکید و سبز رید به سر و صورت و استکان و شکردون و نوک ِدماغ طفلکی خواهرکم که هنو تو ننو داشت ماسماسک اش را می مکید و کیفور بود که درد نمی کشید چون دومین دندون پیش اش داشت نیش می زد و شوکه شد از صدای مهیب ِشکستن پنجره و حملهٔ باد و جز جگر کشیدن های مامان و یهویی جیغی کشید گوش خراش و یهویی ماسماسک اش پرت شد از ننوش و خورد به قوری و قوری از سر سماور افتاد وسط سفره و بربری و پنیر و قندون شد غرقابهٔ چای دو گوزن و خواهرکم یهویی ساکت شد و من و مامانم پریدیم به طرفش که دیدیم نوک و توک ِزبانش دراز شده تا بالای لب قیطانی اش و قربونش برم داشت می لیسید عن خیارهای چسبیده به سوراخ های کوچولوی دماغش .

به روایت ِمراد فسقلی : یکشنبه ساعت هنوز هشت نشده بود که داشتم با بابام تو حیاط دمبل می زدیم که بامبی بمبی موشکی مثل خیار خورد تو کلهٔ کلفت ِیکی از دمبل های بابام چون همیشه دو دوله دمبل می زد و من مثل همیشه بر خلاف ِنصیحت های مزخرف اش یک دمبل ِکمر باریک بر داشته بودم و واسه اینکه دلش نشکنه واسه خودم داشتم یواشکی الک و دولک بازی می کردم که دیدم قاچ ِبابام قیقاچ زد و هر چه کرد تعادلش نامتعادل تر شد و تالاپی افتاد مثل ِتاپاله در حوض ِنقاشی که آب نداشت و مجبورم کرده بود که رنگش کنم از بس خودش گشاد بود و من چون فوتبالیست بودم و گشاد نبودم بی اختیار دویدم طرفش که دیدم دراز به دراز خیره مانمده به یه تیکهٔ دراز از پوست ِسبز خیاری قلفتی تیغ تیغی  و تا خواستم صداش کنم که بفهمم زنده است یا مرده که سیل ِسرخ ِخونی دیدم از زیر سرش و غش کردم و بوی خیار بود انگار تیز و ترش که از دماغم تا مخ ام خیز کشید انگاری یک تکه که چشم باز کردم و دیدم چند قطره از چشم بابام اشک چکید رو گونهٔ چپ ام که فوری دلم به حالش سوخت ولی به روش نیاوردم و به روم نیاورد و انگاری به چپ مان هم نبود چون تمام حیاط با باغچهٔ بنفشه کاریش و گلدان های شمعدانی ی چیده شده دورادور حوض ِتوخالی و دمبل های دسته شکسته اش شده بود ویرانه تراز دیوانه خانهٔ امین آباد  .

به روایت ِمحسن پلید : دوشنبه هنوز ساعت هشت نشده بود که تو مستراح داشتم واسه خودم جلق می زدم بس که تمام شب توی خوابم مهوش و پریوش و مهناز و شهناز و فروزان لخت و عور ولی دور ازچشم سید ولی هراسان آمدند و تا ماچنگم خواست مغولی کنه چغولی نکرده جاشان را به جانشیناشان دادند و خیار ما خالی نکرده مثل کشمش در ماست ریسه شد و آب رفت و دوباره با دیگری راست شد و از بس ماست شد و راست شد که مثل خوک خرناسه می کشیدم که ننه ام یکی دوبار هم آمد بالا سرم و پتوم از سرم کنار زد و شپلاقی کوبید تو فرق ِسرم که هلاک نشم خدای نکرده از گازهای معدهٔ بدبو و خواب بد دیدن که هر بار به زور پهلو به پهلو شدم تا نشان بدم که زنده ام و باکی  نیست تا باور کند و برود بخوابد و باز بخوابم بیاید یک حوری لخت و لوند و طوری انگولک ام کند که بیاید و نیامد تا صبح شد و شق درد گرفتم چه دردی که باید می زدم و داشتم می زدم که سه ثانیه مانده که باید می آمد که قبل از آمدنش چیزی گرزی هزار برابر گنده تر از گراز غُرغُرکشان دیوار مستراح را ترکاند و یک ماده خوک ِحشری کُل ِهیکل مچاله شده ام را خورد و نذاشت محشرم حشر یا حشرم محشر شه که ناتمام در گندابهٔ سفید و سبزی ماسیدم و بعدها هم نفهمیدم دعای خیر ننه ام بود یا نفرین اش .

به روایت ِمجید دوستباز و مرتضی دنبلان : سه شنبه هنوز ساعت هشت نشده بود که زنگ زدم به مرتضی دنبلان که زنگ زده بود با به من و پیام گذاشته بود دو متر و بیست سانت صدای نکره تو پیامگیر ( گفتم دنبلانم و لام و صب بخیر پاشو شورتتو پشت و رو بپوش و شلوارتو ببر پایین و بکش بالا و بیا که کف کردم بس که زینگ و زنگ زدم ) تا دوتایی بریم پشت میدان آزادی صدتا سیخ بخریم آهنی و یه منقل حلبی واسه جشن ِعروسی دخترجواهریان که باباش پول ِسیخ و منقل و گوشت کوبیده و دل و جگر گوسفند و عرق واجب را جلینگی ریخته بود تو مشت شوخ و شنگ و شرط کرده بود که فقط بین خودمان باشه این اسرار و لام تا کام لالمونی بگیریم که خوبیت نداره و به قول ما اعتماد کرده بود به اندازهٔ دو چشم هیز خودش و دو چال گوشهٔ لب های راضیه و من داشتم همین اعتماد را تلفنی تُخس می کردم با بچه ها که خورهٔ خبرای مگو بودند بس که مرتضی ( گفتم مرتضام لامصب دنبلانم ناسور شد نکنه موش به موبایلت شاشیده که گوشی بر نمی داری انگار داری سوزن به تخم غازات می زنی ) که یک دفعه از کجا نفهمیدم گوشی انگار گرم کرده باشدا چنان خودشو کوبید به گوش بیچاره ام که بکارت پرده اش فکر کردم جر خورده که از ترس ِکر شدن غش کردم تا وقتی که آه و نالهٔ زن داداشم که ته مانده تاپاله جیغ جفنگ اش گرگ را فراری می ده به هوش ام آورد و دلداریش دادم تا آرام گرفت و این بار رک و صریح گفت که چرا داداشم از دست این زندگی ی نکبت بار رفت سیاسی شد و اعدامش کردند و زن قشنگ اش در عنفوان جوانی ناکام شد یا ماند نفهمیدم از بی هم خوابه گی یا تنها مانده گی و همین جور داشت می بافت و هی بیشتر خودشو تو بغلم می چپاند که متوجه شدم زنگ ِتلفن که اینهمه الکی بوق نمی زنه ( داد کشیدم مُرتِضم برش دار روشنش کن جواب بده برادر از دشمن بدترعنتر گوشواره دنبلانم کله قند شد چرا خفه خون گرفتی )  و ناگهان متوجه شدم و توجیه ایش کردم که سقف خانه الکی شکافی به این بزرگی نمی خوره که از بغلم پرید بیرون و مثل ترومپت تُتق کشید طوفانی و یک دفعه خاموش شد غش کرد شبیه شهیدی در شمایل ِعاشورا که مرتضی رو دیوار بالای تخت خوابش چسبانده بود ( به همین شمایل شهید گفتم آخرین هشدارم مرتضام دنبلانم دق کرد جواب بده جنازه جواهربدلی جوهر خشخاش خودکارسیاه مجید نابکار ) برای بهوش آوردن زن داداش دنبال چیزی بودار گشتم پیدا نکردم جز پوست و گوشت و تخم های درشت خیار بر در و دیوار و سر و روی ما و میز و مبل و تلفنی که هنوز قبراق داشت بوق بوق می غرید ( گفتم یا شهید الشهدا یا دادا یا کاکا مرتضام جواب ندادی موشک زدند به قد هزار خیار یعنی خیار زدند به اندازهٔ خمپاره چه فرقی می کنه وقتی داغم داغانم و دنبلانم هزار تیکه شده و هر تیکه اش انگاری فرو رفته به هزار ماتحت ِپشت ِمیدان آزادی که نرفتیم و نرسیدیم به سوروسات و حالا دیگه دیره و چقدردایره رو سوراخ های دیواره ).

به روایت ِحسن موش : چهارشنبه هنوز ساعت هشت نشده بود که رادیو زودتر از موقع روشن شد و شریف یعنی فرهنگ با تار زد سلام علیکم سلام علیکم و مجری هی داد زد چه زیبا صبح دلپذیری چه هوای پاکیزه نفسی چه آفتاب ِعالمتابی بر خیزید همشهریان ِشهروندم که خوابم مجبوری بیدار شد و چشم بسته نشست وسط تشک و بالشی گذاشت زیر پام تا خون به مغزم برسه که خارشش گرفته بود و هر چه شقیقه و جمجمه و ریشهٔ چرب ِموهای ژل زده را نوک ناخن ام خاراند و کف دستام مالاند و گاهی نرمه گوش ام را انگشت اشاره و شست ِقرمساق ام چلاند و گاهی جوشی ریز روی پیشانی ام را سبابهٔ دیوث ام پوکاند و هر چه از لالایی بدم می آید و می آمد و خواهد آمد باز کسی یک لالایی ی پفیوز گرفته را به توک ِزبانم می چشاند که یک باره دُمم خارشش گرفت دودولم شاش اش گرفت و دو دل شدم یا ماندم یا بودم که دل ِصابمرده کدام را اول رام می کنه آرام می کنه که دُم و دودولم قبل از دست به کار شدنم دعواشان شد و دست به یقه هم شدند یا بودند که منفجر شدم فقط یک لحظه ناخودآگاه پلک هام به قد ِپَرکی باز شد و دیدم تمام پرده توری که مثل لباس ِعروس سفید  بود برفی بسکه مادرم دور از چشم پدرم هر ماه با وایتکس می شپلوخشان یعنی چنان شفافشان می کرد که شیر ازش می شُرید یکسره سبز شده بود و کلهٔ پدرم در پاره گی های تور تورش گاهی گیر می کرد و یک سبیل سیر می خندید از پیروزی و گاهی کلهٔ مادرم به جای جای پاره گی های تور پردهٔ محبوب اش گیرمی داد و سفید می گریست از شکست و گاهی می سُرید به جایی که نمی فهمیدم کجاست و همین نفهمیدن بی هوشم کرد  .

به روایت ِمصطفی مستراح دوست : پنجشنبه ساعت هنوز هشت نشده بود که روبروی مستراح بعد از آبجی مینا و آبجی رعنا و آبجی میترا و عمه ملوک تو صف مثل مار دور خودم چمباتمه زدم از بس شاش ام شتاب داشت تا داداش مجتبی ریش تراشیده و ادکلن زده و کراوات بسته مثل هر روز با همان خندهٔ مخوف و  خاک بر سر و شوخ و شنگ و مخصوصن مشنگ اش بیرون بیاد و با یکی یکی از انگشت های الدنگ ِبلندش نوازش کنه لُپ آبجی مینا و بزنه رو دماغ آبجی رعنا و بکشه به ابروی آبجی میترا و از ته ته های سر زبان ِدرازش سر سوزنی سلام و صبح بخیرغلیظی بندازه به صورت ِعمه ملوک واز اعماق ِچشای مشمشه ایش اخم بکنه به اخم من و قبل از اینکه گورش را گم کنه مثل هر صبح دیگری و خواهرها هول هولکی بندازنم وسط مستراح تا گند نزنم به خانه و زندگی و گلدان های دم اسبی و آرالیا و آزالیا و مثلن اسپاراگوس و فرکانس یا هر چه که چه مستراح ترکید و عمه ملوک جنی شد و مقنعه اش که همیشه مثل سریش بهش چسبیده بود از سرش وا رفت و خودش پرت شد به طرف ِسقف و شاپلاقی برگشت و پهن شد جلوی من و تا خواستم بگیرمش خودش مثل قرقی بال بال زد و بلند شد و کَت و کول اش را نتکانده تویست رقصید و جیش ِمن بی اختیار تحت تاثیر رقص ِعمه و مقنعه اش از پاچهٔ پیژامه شُرشُر کشان پاشید رو کف ِپارکت ِراهرو در حالیکه خواهرها با شجاعت ِتمام بی خیال ِما به سرعتی که باد به باسن اشان نمی رسید یا رسیده بود و من متوجه نشده بودم تا آن وقت یا ندیده بودم تا این وقت دویدند و گم شدند داخل ِکابینت های آشپزخانه تا جان ِجوان و جواهرنشان و شکرافشان و شوهر نکرده اشان را نجات بدهند که در همین موقع سر بی کاکل ِخیاری چند متری از مستراح متلاشی شده بیرون زد شبیه تیرچراغ برق جلوی خونهٔ سید ولی سربی و صیقلی و سوت کشانه از پیش ِمن و پس ِعمه هم گذشت و هر چه گلدان  بر چارپایه ها نشانده بودیم را بر زمین سرد یا دیوار گرم یا کوبید یا چنان زد که همه شان بدون تبعیض شکستند وخودش همان طور افقی رفت به اتاق ِنشیمن و  از پنجرهٔ آنجا هم گذشت و در حالی که رد سبزی مثل اسهال ِبچه گربهٔ قورمه سبزی خورده پشت ِکون اش جا گذاشته بود تاپالاخی افتاد عمودی داخل ِکوچه همین کوچه که دیگر کوچهٔ کوچک ِما نیست .

به روایت ِماندانا دختر ِجواهریان : جمعه هنوز ساعت هشت نشده بود که من سه ساعت زودتر بیدار شدم تا با عکس های آلبوم خانواده گی آخرین سلفی ها را بگیرم و گرفتم یکی از یکی غمگین تر و رنگی تر و شناورتر در اشک های آه بگذریم از غم ناله و رنگ نامه و اشک باره چون امروز به قول ِافسانه مهمترین روز و رویداد زنده گی ی هر دختری که باکره است هست و نمی داند که بدترین روز زنده گی ی من همین امروز است که روز عروسی با سیروس است که یک دل ِسیر با من حرف نزده بس که سر بزیر است و به قول ِافسانه عوض اش باباش پول براش پشگل ِگوسفنده حق داره افسانه چون بابای سیروس دامداره و صد و بیست و هفت تا دامداری داره در هر دامداری بیشتر از هزار دام داره که سیروس سه بار سر بزیر و آهسته طوری که به زور شنیدم گفت فقط با فروش ِپشگل های گوسفند های بابام ویلایی برات می خرم یا خریدم تو قیطریه که کاخ شاه در کنارش کلبهٔ عمو توم هم نیست چون همیشه می دید که وقتی با همیم و ساکتم دارم عمو توم می خوانم ولی نمی دانست که جلد این کتاب جلد کلبه عموست ولی داخلش بار هستی از کوندراست که به قول ِافسانه میلان اش حرف نداره و بهش قول دادم که بعد از عروسی حتمن با هم یک سفر به میلان می رویم و خواهیم رفت آه میلان با آن دالان های پیچاپیچ و مست در دیسکوتک های سراسر عطرناک از رقص ِسالسا و سامبا و دخترهای خطرناک ِپسرباز و پسرهای فانتزی با دندان های موشی و بگذریم از سیروس و پشگل های باباش و اشک های آخرین صبح و عمو تام و کوندرا و این دل نوشته که تقدیم می کنم به افسانهٔ عزیزم که هم همکلاسم و هم همخوابم و هم همغمخوارم در طول ِ تمام شب های دردهای بی تابم و مخصوصن بعد از قاعده گی های جانکاهم بود و هست و آخ افسانه این چیست که مثل ِخیار سر کنده وکدوی پوست کنده و به قول ِ سیروس مثل ِخمیر پشگل ِهزاران هزار گوسفند زنده از پنجره آمد بی اجازه ریدمان زد به آلبوم خانواده و لباس ِعروس و تاج ِ ملکه و سه نقطه …

به روایت ِافسانه : سینه ام سوخت و دلم انگار جاکن شد و دوید و جهید و لولهٔ خشک ِگلوم را جر داد و افتاد توی دهانم که بپرد بیرون به فضای آزادی اما چون لبام از ترس کیپ هم دوخته شده بود خورد به پشت دندان های قفل شده و چسبید به سق ِسیاه که کاش سفید مرگ می شدم و  نفرین ِسرخ نثار بابای سگ زبان ِماندانا نمی کردم و نفس بد بو بالا نمی آوردم و ضجهٔ ذلیل نمی زدم و درددل نمی کردم قبل از خواب با سایه ام و فوت نمی کردم آن هم سه بار به چهار طرف اتاق ماندانا هر بار با آرزوی اینکه اِی کاش میلیون ها ویروس ِسرخ آنفلوانزای گوسفندی مثل لشکر ِملخ های مراکشی یک دفعه هجوم ببره به هر کجا و ناکجای سیروس داماد که به قول استاد خوش تیپ ِسایکولوژی که قربان لحن ِآرکائیک شاعرانه اش بشم و می شوم هنوز هرساعت سه بار که می گفت چنین ویروس ضد سلطنتی حتی خطرناک تر از فوبیای جن هراسی است و مریض را به فاصلهٔ سه نفس چنان زمینگیر می کند که با ناخن ِشست ِپاهایش فرق ِسرش را می خارد چنان که بشکافد پوست در موی آرایش کرده و خونی به رنگ ِکهربا بریزد چون آبشار نیاگارا در شبی پاییزی و هر کارناوالی را کنسل کند و هر عروسی به عزا تبدیل شود که کاش زگیل ِبد نفس ِزیگورات می افتاد به آرزوی بد سابقه ام  که به قول استاد نقاشی ام در پانزده سالگی ام که مرده شور خلط ِهمیشه در گلو قرقره چرخانش را ببرد به همان جا که گم و گور شد و نفس راحتی کشیدم بس که هیز بود و همیشه در بناگوشم قرقره فشان می شوخید مثلن که چون چشمهام سگ ِهار داره پس نباید نفرین بد عافیت بکنم و کردم و شد آنچه نباید می شد و یک دفعه دیوار بین من و ماندانا ویران شد و خیار انگار بارید هر کدام صد برابر بزرگتر از منارهٔ مسجد دانشکدهٔ شهید شهرودی که شمالی ترین شعبهٔ دانشگاه آزاد اسلامی در جنوب ِرودهن است و همانجا بار اول ماندانا را دیدم که داشت می لیسید با زبان ِسرخابی بستنی یخی گیلاسی و کاش می دانست که عشق من گیلاس در همان نگاه اول ساده ترین پوست و سخت ترین گوشت را دارد و آهسته باید لیسیدش و بعد چلانیدش و بعد آهسته با آه های یواشکی خوردش که دیوارخراب شد از ترس بود شاید یا غریزهٔ از پیش عزیز که او ماندانای من لخت و موبایل در دست و من افسانهٔ او لخت و سوتین آویزان روی شانه بی اختیار دویدیم در بغل هم تا پناه هم باشیم .

سیزده : مثنوی

در ساعت هشت و یک دقیقهٔ بامداد بعد از خیار موشک باران یا به قول ِمجری ی اخبار در صدا و سیمای میلی و محلی خانم نجیبه محجبه زاده موشک خیار باران ِسپاه ظلم علیه مواضع کفر که بلافاصله با ارسال ِپیامکی سی کلمه ایی و هر کلمه سر سوزنی و ته گرد از سوی مدیران ِمستقر در ستاد فرماندهی مرکز قم آباد ِسفلی رتوش شد و به مثابهٔ یک استثاء در شرایط حاد اکنونی تصحیح شده آرایش شد به این مضمون ِنو اما انقباضی که نجیبه بی تردید بدون لکنت ِمعمولی که در این مواقع عارض ِزبان آموزش دیده اش توسط شخص ِشوهرش استاد محمدعلی حجت الدین اصل طرابلوسی در دانشکدهٔ منقول و معقول واحد سه ماهه دوم از زمستر سوم که دو سال طول کشید چون در این مدت ِمبارک یک باره نجیبه که باردار نبود حامله شد و زایید دو قلو پسر و یک بار هم طفلکی دخترک اش پنج ماهه سقط شد و همین سقط ِنابجا که موجب ِدرد و حرمانی بی اندازه در هر مادری که بهشت را نسیه برای همبستر ِمومن اش رزرو کرده موقع عقد در کلاس ِفن ِبیان بوسیله حرکت موزون زبان پشت لبهای غنچه شده می شد لکنت ِزبان و تپق از نوع سوتی دادن های سه گوشه و این بارهنگام تصحیح خبر با تعجب دچار لکنت و تپق و سوتی حتی از نوع سرسری که معمولن مورد توجه قرار نمی گیرد و نمی شود و  نشد و به همین دلیل  موجب شادی ی درونی و اما وقفه ایی سیزده ثانیه ایی در ادامه پخش خبر شد ولی نجیبه توانست با خبره گی ی یک بانوی محجبه حجاب اش را به بهانهٔ تنظیم قلاب های روی گوش که از شرمگاه ِپیشانی پس رفته بود و  دیگر تابع شرایط شرع مقدس نبود و باید مجدد تجدید ِمجالست می شد جلو کشید و پس برد و با عرض ِتسلیت به مناسبت ِشهادت جانگداز عالم ربانی و مجتهد ِقربانی فرزند راستین صحیفهٔ محتاجیه حضرت زیادالدین زعفرانی نسب ِاصل گرکانی که در خلاصهٔ خبر آمده بود و لزومی نداشت که دوباره بیاید ولی آمد تا خبر مخدوش شده را لاپوشانی کند  که کرد و خبر جدید را به سمع حضور بیننده گان محترم و شنونده گان ِگرامی دوباره خواند که در ساحت ِربانی بینابین گرگ و میش سحری و اذان وحدت آوازپیش از صرف صبحانه  در موشک باران ِمجدد مواضع متجاسرین ِباغی و یاغی و از خدا بی خبران ِفوتبال صفت و تنیس مسلک از سوی خادمین حق تعالی و جان بر کفان ِلشکر ششم الشهدا چنان تار و مار شدند که هم اکنون مارها در محاصرهٔ کامل سپاه اعزامی از مخلصان ِقرارگاه سبحان اله و اعظم و المومنین الابصار و الخالصات و ثوابین و الصافات قرار گرفته و تارها جملگی له و لورده شده و از صدا افتاده تسلیم شده اند و سپس خارج از متن ِ قاطع و ضربتی ی پیامک شخصن از جانب بیننده گان همیشه باهوش و شنونده گان از شادی مدهوش تبریکی بی شائبه نثار ساحت ِکبیر عمارت ِطغرا و باقی اعضاء ارسال کرد که بلافاصله با کف زدن دوربین دارهای اتاق خبر تشویق شد و راضیه اولین کسی بود که این خبر را به سید ولی رساند که بار دیگر به سرعتی سراسیمه به سوی داربست های غربی ی حیاط می دوید تا در جای خالی ی پرتابگرها خیارهای جدید خود هدایت شونده بچپاند که نچپاند و در عوض با شنیدن خبر خبرگزاری ی رسمی از زبان ِغیر رسمی و لب های از هیجان کف آلوده راضیه قبل از اینکه خانم جان مثل همیشه دیر اما دوان دوان برسد با همان دست های چرب از روغن ِنارگیل که بر پوست خیارهای شلیک باید می کشید تا به قول بالستیک سیانیستیک های مدرس در مدارس ِحوزه علمیه افسران پدافندی چنان لیز شوند که نرم و بی درد حتی از ماتحت ماچه سگ ِیبس هم بگذرند از فرط پیروزی و ادای احترام به خودش راضیه را دقیقن از زیر دو  بغل عرق کرده اش که کمی مه افشان بود و اندکی آغشته به بوی مغشوش ِپریودی سه روز مانده زیر پمپرزی معطر بود و سید ولی همیشه از همین بوی حشر و نشر دچار رویا زده گی و نشئه گی می شد و خودش هم نمی دانست چرا و حالا ناگهان دنیا جلو شعورش محشر شد و دانست که چرا راضیه ناگاه با پنجاه و هفت کیلو وزن بدون احتساب ِمدفوع داخل ِمعده و روده و یکصد و پنجاه و هشت سانت قد بدون تعارف از زمین کنده شد و به آسمان برده شد و سپس نرم لیزانده شد در آغوش خسته اش از هماغوشی با پرتابگرها و موشک خیارها و بدون بازهم تعارف که معمولن با راضیه داشت و حالا نداشت زبانش را بر کف ِدوباره برآمده بر لب های راضیه کشید و مزمزه کنان راهی ملوس به داخل دهان ِبی صدا باز کرد و ایستاده خود را لیزاند و راضیه را لیساند و قبل از این که خانم جان برسد به سلامتی پیروزی حق بر ناحق آبش را پاشید بر پنهانگاه ِ ضخیم شورت اش و تا خانم جان رسید بار دیگر به فوریت به پوست ِسراسری خودش برگشت و له له زنان به راضیه تشر بزند که چرا بی کار واستاده مقابل این همه تشنگی و راه چاه را نشانش داد تا برود و از یخچال یخ بیرون بکشد و چند بطری دمنوش دم کند و یخ در دمنوش غرق کند و چند قطره عصارهٔ سمن ناز بر آن بیافزاید و بدون شکر بیاورد تا دل و دین ِهر سه اشان جرعه جرعه ناخنک بزند و خنک شود .

چهارده : رِنگ شهر آشوب ( یک )

آژیر ِماشین های آتش نشانی از دور بشنو / ریزش ِآوار ِیک خانه بر خانهٔ همسایه از نزدیک بشنو  / نالهٔ متوسط چند مجروح بشنو / ببق بقو بق های بم و باریتون و سوپرانو و متسوسوپرانو بشنو / نفرین های زیر لبی بالا لبی بشنو /  جغد جیغ و چند جِز جگر زده جنده جلق های جلف کجایید بیایید بشنو / فیر فیرهای تو دماغی ی فرار ِگازهای اتان و متان و جیرجیرهای موش های فاضلابی و سُرسُره سواری و بازی ی سوسک های سوزن سری بشنو / ریزش ِشیشه های شکسته بر شیشه های شکسته بشنو / قطره قطره های کوچک و درشت بر طبله های گچ و آهک و خاک رُس بشنو / بغض ِسقف های تا نیمه فرو ریخته بشنو / گریهٔ دیوارهای پوست دریده بشنو  / شِر و ور شُر شُر ِشریر ِشیرهای آب در شبکه های مجازی و شیارهای واقعی و ماندانا و افسانه هر دو مثل یک تندیس ِگچی چسبیده پهلو به پهلوی هم و دست در کمر هم و گیسوی بلوند و تابدار ماندانا گره خورده به دم اسبی های بافته شده و روبان بستهٔ افسانه و سه پستان بیرون افتاده از دو تی شرت ِپاره پورهٔ پُر از گُل و بلبل و گیتار و قلب های تیر خورده و یک پستان ِافسانه پنهان زیر پانسمانی خون آلوده و قاچ خورده و کوچه انگار افتاده در ظرف ِنجاست و خباثت های بی دلیل و ذلیل و سراسر ویرانه مثل کوچه های همجوار که بی دلیل و ذلیل و ویرانه ریخته روی هم تا زورآباد و آنجا در زورآباد برج میلاد ایستاده صاف مثل دودکش ِکورهٔ هرکول به روایت ِهرمس ببین و بشنو از ماندانا به افسانه با صدایی که در باد غلت می زند در واغلت و گاهی لاغر می شود و گاهی چاق و از افسانه به ماندانا با صدایی که در نسیم می رقصد و گاهی سوت در سکوت ِنی می دمد و گاهی سکوت انگار نی را درسته می بلعد و سخت شنیده می شود بشنو

افسانه : یک مناره مثل برقگیر ِجن در برج میلاد .
ماندانا : می گن مناره های میلان مثل مناره های مکه ساخت اجنه معمارهای مسلمانه .
افسانه : غلط کرده هر کی می گه مگه هر کی به هر کیه
ماندانا : تو همون کتابی خوندم که بار اولی که دیدمت به من کادو دادی یادته ؟
افسانه : آره پلی کپی ی جاودانگی بود مال ِکوندرا بدون سانسور و رو جلد سفیدش خودم نقش زده بودم از گل و بلبل و گیتار و قلب های تیر خورده
ماندانا : عاشق گل و بلبل و گیتار و قلب های تیر خورده ام و این پروانه که می خواد از پشت پنجرهٔ درب و داغان رنگ بپاشه از بالای بال هاش به زندگی ی ویران اما جاویدان
افسانه : پس بیا با هم یکصدا بهش بگیم
هفت روشناچراغ ِرنگارنگ در هفت بند ِنی نوای آرزوها و رویاها و قهر و آشتی هات توی اول و آخر حلق مون و عوض اش رویاهامون آرزوهامون و قهر و آشتی هامون بشینه رو بال ِپروازت ببردمون به میلان تا دوباره ویلان بشیم تو دهلیزهای بعد از مرگ هم تا که یه جور دیگه با هم زندگی می کنیم  .

رِنگ ِشهر آشوب ( ۲ ): 

شهر پَر برقص کوچه پَر برقص هوشیار و فسقلی و دوستباز و پلید و چاخان و مستراح دوست و چوچوله و دنبلان و مچ پا طلا و داغستانی ها پَر برقص مراد و مجید و محسن و مصطفی و عباس و احسان و هوشیار و ماندانا و افسانه و رقیه و عسل و باران و ساحل و ستاره پَر برقص و حالا بر عکس شهر تمام شهر مال ِسید ولی بشمار کوچه سرتاسری تا کوچهٔ همجوار مال ِسید ولی بشمار کوچه های همجوار تا کوچه های پیچاپیچ زورآباد آباد مال ِسید ولی بشمار برقگیر برج میلاد که واستاده مثل دودکش ِهرکول به روایت ِهرمس به پاس ِجان فشانی ی سیده جان خانم با خود خانم جان سیده همچنان مال ِسید ولی بشمار رستوران گردان برج ِدودکش ِمیلاد به یاد ِلنگ های همیشه در گردش ِکلفت ِخانه که بگرده باز هم هزار بار دور کمر سید ولی ولی دورادور از چشم خانم خانه بشمار تمام هیکل دخترانه پسرانه و وسط این شاغلین در شاقُل برج دود کش ِمیلاد از زیر رستوران تا کف دوغاب و سیمانی ‌و سرامیک و موزاییک و پارکت ِتحتانی ترین پارکینگ ِزیرزمین الصاقی به باقی مانده از قباله سید ولی بشمار.
حالا دوباره بر عکس ِپاهاش روی سرش راه می رود سید ولی از فرط شادی و دستهاش یکی قلاب شده به دست راست ِبی موی خانم جان ِخانه و دیگری را سفت و سخت گیر داده به کرک های نامریی اما کمی گیزویزی ی آرنج تا مچ دست ِچپ ِکلفت خانه و می شمارد و می خواند و  بشمار می شنود و رقص ِچند خیار چنبر بر فراز پرتابگرهای چرب و چیلی در گذر ِاز شیون ِباد اما بی صدا .

رِنگ شهر آشوب ( ۳) حاشیه و متن 

رِنگ ِحاشیه به ساز ِهدا پا مچ طلا و رَپ رقص ِیک تیم شهدای ناشکیب : بازی بازی سه بازی چهار بازی در واقع بازی کنان ِکوچه ما بیشتر از بازی کنان ِکوچه های همجوارش نبوده و نیست و چون من شمردن بلدم می دانم بازی کنان ِکوچه ما چندتا کمتر از بازی کنان ِکوچه های دیگری است که حتی همجوار کوچهٔ ما هم نیست تا چه برسد به زورآباد که حالا مفت آباد هم در مقابلش عرض اندام می کند که آباد مانده مفت اما به شما نخواهم گفت چرا چون به قول هوشیار داغستانی هیچ مفتی الکی آباد نمی ماند مگر در وقت ِمناسب و راه حل ِنامناسبی که پیدا می کند یا می شود یا بر عکس وقت ِنامناسب و راه حل ِمناسبی که پیدا می شود یا می کند به قول ِکفتربازهای میدان ِناشهید اما شهیر قیصر که همیشه توامان ِامت ِامین و ملتی بی ایمان درتنبان یا تمبان ِملتی امین و امتی نامطمئن مخفی بود و هست و خواهد ماند تا سئله ها خالی از سکوت ِ کفترها نماند یا نشود و نمی ماند و نمی شود و این را وقتی خواهید شنید که در ادامهٔ زندگی ی مخفی به صندوق خانه امنی خزیده باشید زیر مثلث ِمخوفی که خودش بعد از جنگ ِسه روزه یا به قول ِتاریخ نویسان ِروایت های پاورقی هشت ساله ایجاد شده بود زیر ِزیرترین زیرزمین های پنهان مانده مابین خانه های عسل خانم و رباب خانم و اعظم خانم فدایی سابق که خانه اش ویرانه تر از ویرانه ترین خانه هایی همسایه ها بود و به همین دلیل ساده اما سه منظوره به قول ِنگاه حتی فضول ِهدا پا مچ طلا که منم مخفی مانده بود مثل ِهوشیار این آخرین ایستاده در تاریخ که باید می ایستاد تا با سشوار نفتی بادی مثبت ِسی و هشت درجه سانتی گراد بدمد به تخم های هنوز در سِتر که مرحلهٔ مهمی در نطفه بندی ی تخم های قبل از سه روزه های سرنوشت ساز هچر است که تخم باید تَرَک بخورد و پوسته دریده بشود و جوجه خودش با تقلایی قلابی تخم را بشکند تا توک اش نوک بشود برای بر چیدن ِارزن و گرفتن ِکرم های خاکی و تک و توکی ریزه سنگ های چُس وزن برای آسیاب کردن ِحبوبات جان سخت در سنگدان های صفحه در صفحه صحیفهٔ مبارزه . 

رنِگ ِمتن به رضایت روضهٔ سید ولی و رقص ِشکم خانم جان و چاقاله گردانی ی راضیه و دست افشانی ی پدر مصطفی مستراح دوست و کلاه پرانی ی عموی بهادر : آی به فدای فرودگاه ِسر به هوای بازی بازی سه بازی و چهار بازی که مجبور شدیم قبول ِپیروزی ‌کنیم چون دیگه شکستی در پاچهٔ شلوار نداشتیم و نداریم و نخواهیم داشت به قول اصحاب ِصاحب حدیثه یا مخبران ِاخباری و چیزی در حدود همین چیزهای حول و حوش ِحول و ولایت های الهی تا زیر میزی به دست بیاریم و روی رومیزی بریزیم تا آخرین تکه های جهیزیهٔ زن و اولین جزیه ها از منکر و کافر و معتاد و طلاق گرفته و زوج های نامزدوج و مزدبگیرهای موسمی و چُسناله خوان های بیت پاره کن و گوزنده های شاخ شقاقلی که این ها این ذلیل ها این بی دلیل مرده های زنده هنوز دشمن ِوحشت اند و خواهند بود و باید به یاری ی حق تعالی بازوی توانای بازو نقره ایی نابود شود که تا بوده همین بوده و بزنید یک بند و دو بند بر طبلی که به قول ِآقا صداش سکوت بشکنه شکن شکن بشکنه هی بشکن بشکن بزنه خانم جان و بشکن بزنه راضیه و بشکنه شکن شکن شکم بر آمدهٔ آقا مستراح دوست و بشکن بزنه بهادر جان عمو و بشکنه سید ولی که من نمی شکنم بش باد کاکل هر خیاربش باد کاهک ِهر موشک ِمیان برد و دور برد و نزدیک برد باد در باد بردش بیشتر باد من نمی شکنم بش باد بهش بگو بگو بگو .

و سرانجام سکوت به قول ِمادام بیکل و روایت ِاحمد آقا که همیشه سرشار از داد و فریاد و قیل و قال ِناگفته های گفتنی هست و بود و خواهد ماند از تخم های هوشیار کفترمراد پا پردار و کفترمجید بد رنگ و کفترمحسن دُم چتری و کفترعباس توک ملوس و کفترمصطفی میگسار و کفترحسن سینه طوقی و کفترسهراب دمنده و کفتر مرتضی شاهی و کفترسهیل مکه و یک دو جین کفتر چاهی از انواع عسلی و ربابی و اعظمی و بهرنگی و ملوکی به همراه چند دم بولی نایاب و گرانبها افسانه و ماندانا ناگاه از زیرترین زیرزمین به زیرزمین و بعد روی زمین یواشکی سُریدند و سپس سرکی کشیدند و بعد در آغوش آفتابی سربی و قیرنفس پرکی پر بر پر زدند و کُرک های جوجه گی از پوست کندند تا دو بال از هم جدا شد و باز بال بر بال زدند تا با سه سوتی که از اعماق شنیدند از روزنه‌ٔ ریزنوری زلال سوی آسمان پریدند یا پر کشیدند یا پروازیدند یا هر چه شما را چشم شاد می کند تا وسط ابری سراسر خاکستری را چاک چاک کنند . 

  فروردین /  ۱۳۹۹
Mar  / 2020 

ریچموند هیل / کانادا 

مهدی رودسری