تب سار

هشدار ِ محزون ِ قمری تنهایی

بیدارباش ِ شب ِ بی خوابی

بام ها هنوز سایه های موهوم ِ سیاهند

پنچره هایی نیز درآغوش ِ گرم ِچراغ هایند

مه مکتوبی پیرنگ ِ ماه را بلعیده

آه بارانکی از بی کران به شیشه باریده

باز باد در شکم و شاش ِ انباشته در مثانۀ تقدیر

پاها خسته از چمیدن و درد ِ خفیفی درکارخانۀ سر

سوی پنچره چشم می سُرانم

گاهی سرعتی ، گوش می دوانم

بر می خیزم که فرصت ِ ایستادن هست

میل ِ پاشیدن ِ آب و صورت شکستن هست

تن خیزان به رویت ِ خانۀ همسایه می روم

که هیبت ِ هولش پیچیده در حولۀ سیاه

مشغول ِ نرمش است

شادم که زنده ام

خورشید هم می رسد

فندک می زنم

سیگار می کشم.

مهدی رودسری

2012-05-23

باز در گذر از جنگل ِ گداز 

شیشه ها را پایین می دهیم

صدای سفلیس ِ سمج به سرطان ِلزج تبدیل می شود

به ایستادن مبتلا می شویم

بیرون می خزیم از اتاقک ِ مست از نشئۀ سیگارها که  بیهوده نپاشیده دودها بر رویدادهای درون

 و پنهان می شویم دوان در پـُشتباز ِ درختان 

 گریبان ِ زندان  چاک می دهیم

    چند پنچۀ بازیگوش بر تپش ِ شاخه ها گلجوش

چشم بر آنها می دوزیم

همچنان که گوش به شیون ِ شاش ها هم آغوش 

و آنگاه ، آه ، ناگاه

جوشیده  برتکه  ریشه ایی

اشعه ای از شادی خورشید 

مار تنی بر تمنای راز 

 شرم می کنیم

مثل همیشه باز شتابان باز چاک های باز می بندیم

  سوی ِ تنهای منتظر می دویم

به درون ِ تکرار ِ جمع  می جهیم

شمع خاموش را زبانه می شویم

می گریزیم.

مهدی رودسری

2012-05-11