بایگانیِ سپتامبر, 2013

خاک ِغریب( پانزده)

منتشرشده: سپتامبر 17, 2013 در Uncategorized

 

هر چیز که در چیز ِخود جای نگیرد

جهان می سازد

زبان ِ من می سوزد وقتی داغ ِ قهوه و

نگاه تو ناگهان گره می خورد به نگاهم و

تو گرازی می شوی در گردنۀ وای گلویم که گازم می گیرد و

هر چیز که در چیز ِ خود جای نگیرد

در می یابد که عشق جهان می سازد

سوز ِ صدایم را فقط خودم می توانم بسرایم

تو تنها ساز ِ خودت را بیرون بیاور از آستین و

سنت ِ سوت زدن به آن بیاموزان

که هر چیز که در چیز ِ خود جای نگیرد

اقیانوس ها می پیماید تا بداند که در درون ِهر فنجان

طوفانی است که جهان می سازد

من خسته از نوشتن می شوم

تو خسته از سرودن

و هیچ زمستانی رقص ِ تابستانی فرا نمی گیرد

ما به فرار از یکدیگر عادت کرده ایم

و گاه که به لنگرگاه می رسیم

سلام ِ هر اسب ِ آبی را ترجیح می دهیم به

خداحافظی از هر وطن ِ بی رنگ که کاش

در گذشته نبود

هر چیز که در چیز ِ خود جای نمی گیرد

پیاده می شود از جاده

و پله ها را تقدیم می کند به پلیکان های مهاجر

که مست از کافه به بیرون پرتاب می شوند

و از کنار ما سقوط می کنند

وقتی از پلکان ها به فکر فردایی می رویم

که باز از پرواز غافل شده است

هر چیز که از جاده خارج می شود

جهان می سازد

ساک های در دست

سوت های بر لب

سینه هایی که سوز ِ سرمای یک قطب در آن

با هُرم ِ داغ ِ یک افریقا عشق بازی می کند

ساعت های مچی بدون ِ عقربه بر چشم ها  بسته و چانه

سکوت های طولانی بدون ِخمیازه و آه و

احساس ِ گناه در پاهای به آغوش فشرده

صبا دیروز می گفت : اگر من بادم چرا نمی وزم

بر مادرم که در خوابم نفرینم می کند

صبا فقط یک چشم دارد رو به سوی آینده

چشم ِ دیگرش در گذشته گم شده است

صبا همیشه در حال ِ کندن ِ گودالی است

که اشک ِ راکد ِ حدقه هایش را جاری آن

لحظۀ شفافی کند که رود در مسیر ِ ثابت ِ خود

قسم خورده است که تغییر نمی کند

کودکی را دور نمی زند که خناقش قصد ِ خفه کردنش ندارد

از دوچرخۀ نوجوانی نمی گذرد که کمانش

به کفترهای بی گمان سنگ نمی اندازد

از لـُپ های دزدی نمی شرمد که شبیه

تاپ تاپ ِ دل است و سرخ است و بعدها

می فهمید که چیز است و در چیز ِ خود جای نمی گیرد

و چنین است که جهان می سازد

زیرا عشق است که عاشق است

من خسته ام

صبا همیشه از عشاق می گریزد

زیرا نمی خواهد جهان دوباره از نو بسازد

شاید برای همین موضوع بی مورد است  که

طرح های نو مطرح می کند

و کشتی بوق می کشد

می خواهم از شعرهایی بگویم

که در اسکله ها جا گذاشته ام

تا آخرین بیت های خود را نگفته نمیرند

حالا چشم انداز از ما دور می شود

و هر چیز که در چیز ِ خود جای نگیرد

به جای صبا می وزد

که رفته است جهان را نسازد و

خوابیده به خواهش ِ دست ِ چپم قلم بدهد

چون چپ دستم و

باید شعرهای راست بنویسم

به صورتم سیلی نزنید بیدارم

و هر چیز که در چیز ِ خود جای نمی گیرد

به جای من تصمیم می گیرد

جهان نو به نو بسازد از نو

پُر از سوت ها که صبح ها سکوت ها را

صدا می کنند

و هر چیز که در چیز ِ خود جای نمی گیرد را

پُر از شک ها

سلاح می کنند .

 

مهدی رودسری

2013-09-17

   

Advertisements

خاک ِغریب( چهارده)

منتشرشده: سپتامبر 6, 2013 در Uncategorized

 

هر چند کرگدن ها و کروکودیل ها به ایستگاه رسیدند

و استقبال کنندگان را تصرف کردند

تو اما همان زن ِ اسطوره ها هستی

که مرد ِ اسطوره ها را می بوسد

و سرانجام به طنابی آونگ می کند

که خورشیدش بافته از اشعه های آفتاب

و انداخته بدون ِ برنامه ایی از پیش تدوین شده

چون کودتایی که خدا و انسان و رییس ِایستگاه

از وقوع آن بی خبرند

و رستم و خیام / سهراب و سپهری

سیاوش و شاملو / اسفندیار و مولانا

از وقوع آن بی خبرند

و حتی لگن ِ خاصرۀ اسلام شکسته در زیر ِمیز

از وقوع آن بی خبر است

و سرانجام ماه آفرید و فروغ / گردآفرید و پروین

از وقوع آن خبردار می شوند

ماسک به صورت می زنند

جاروش می کنند و در کیسۀ زباله می ریزند

و تحویل ِ شغالی می دهند جخ

امروز برندۀ شانس است

لیسیدن ِ زمان از نو

در مقابل ِ مادر ِ تاریخ .

  

مهدی رودسری

2013-09-06

  

خاک ِغریب( سیزده)

منتشرشده: سپتامبر 4, 2013 در Uncategorized

 

لیوان ها روی میزها خسته از خالی بودن

فریاد می زنند آب

نشسته ها پشت ِ میزها خسته از تشنه بودن

فریاد می زنند آب

و آنکه رفته به جست و جوی آب

ساعت های شناور در ساحل را لخت می کند

و بر هر یک نامی نو می نهد

نامی از خاموش ماندگان در تبعید

نامی از فراموش شدگان در غربت

نامی بر خاطره هایی که سرانجام

به خوابی طولانی در بیداری ی دیگران

نامی بر آخرین هوی بلند ِ شب

پیش از ورود ِ طلیعۀ سحر

نامی بر صبوری سکوت ِ رود

در بستر ِزرد ِکویر

نامی بر غنچه های خشکیدۀ هنوز سرخ در کرانه ها

نامی بر مرده ماهی های همچنان گشوده دهان در تمنای اکسیژن

نامی بر شاعری که همچنان

رقص ِ گلبرگ ها در باد را

با رنگ ِ پولک ها در خاک را

قافیه می کند

نامی بر آنکه  یادش نمی رود

برگردد و سراب را جای آب

به خسته ها و تشنه ها بنوشاند.

 

به خودم می گویم 

نام ِ این رستوران

اقیانوس ِ سبز است

 تا از یادها نرفته

 یاد داشتش کنم. 

 

مهدی رودسری

2013-09-03